Pagina's

donderdag 20 augustus 2015

Spinnetje

Toen een Australiër onlangs bij zijn meterkast moest, deed hij een niet zo’n fijne ontdekking. Er bleek een enorme wolfspin in de kast te zitten. Het dier werd vergezeld door honderden kleine wolfspinnen.

ENORME SPIN


Een foto van het enorme dier verscheen op Reddit, waar gebruikers vol afschuw reageerden. Op de afbeelding is te zien hoe het enorme dier het digitale scherm van de meter bedekt, terwijl allerlei babyspinnetjes rond de wijzerplaten krioelen.
In Australië leven meer dan 400 subsoorten van de wolfspin. De beet van de wolfspin is pijnlijk en giftig, maar niet dodelijk.


En ik dacht dat wij een grote spin in de kelder hadden ...



bron: metronieuws.nl


zaterdag 15 augustus 2015

Het geluk dat kinderen heet



Op mijn 29e werd ik voor het eerst moeder.
Het duurde even voordat ik zeker wist dat ik kinderen wilde, want ik had niet echt een leuk voorbeeld van een ideale gezinssituatie.
Moeder voedde ons zo goed als mogelijk op, maar niet meer dan dat.
De keren dat we gingen zwemmen in een recreatieplas of naar een pretpark gingen, zijn op één hand te tellen.
(Stief)vader bemoeide zich helemaal nergens mee, alleen met financiële kwesties kwam hij in beeld.
Met school, studies en behaalde prestaties bemoeiden ze zich praktisch niet (als we maar gewoon slaagden) en interesse tonen voor wat ons bezighield deden ze eveneens niet.
Geen bericht, goed bericht.

Zo werd mijn broer eens Oost Nederlands kampioen karate.
Maar denk je dat mams meeging naar de wedstrijd? Echt niet.
Broer kwam midden in de nacht thuis met een blauw oog en vertelde moeder vol trots dat hij deze mooie titel behaald had.
Moeder deed een oog open en zei: ‘o ja jongen? Nou dat is mooi’.

Manlief was er altijd al zeker van dat hij kinderen wilde.
Hij is 5 jaar ouder
en wijzer dan ik en door zijn stabiele, christelijke thuissituatie -waarin het heel normaal was dat alle 8 kinderen uit dat gezin netjes trouwden en als vanzelf ook kinderen zouden voortbrengen- wist hij echt wel zeker dat hij vader wilde worden.

Op het moment dat ik ‘zeker’ wist dat ik kinderen wilde (dat duurde toch nog zo’n 8 jaar na onze trouwdag in 1987) en stopte met voorbehoedsmiddelen, was ik ook meteen zwanger.
De zwangerschap verliep voorspoedig en ook de bevalling ging volgens het boekje.
Alleen borstvoeding geven was een lijdensweg.
Het kwam niet op gang, mijn tepels waren klein en gevoelig terwijl zoonlief aan de andere heel erg dorstig was.
Ik voelde me erg ongelukkig en zoonlief huilde aan één stuk door want honger. En ik huilde als vanzelf met hem mee.
Dus ging ik al snel over op flesvoeding. Niet dat het consultatiebureau daar over te spreken was … maar het was mijn lijf en ook mijn kind en ik had er toch zeker zelf wel iets over te zeggen.
Pas daarna kwam alles in rustig vaarwater en kon ik me overgeven aan dat gevoel wat babygeluk heet.

Nu lees ik de afgelopen dagen overal dat er onderzoek gedaan is naar geluk in relatie tot kinderen:
'Van kinderen wordt je ongelukkig' en 'Stop met baren, kinderen maken je minder gelukkig'.
Ai.
Da’s pittig.
Hoe denken jullie daarover?

vrijdag 7 augustus 2015

Wieder zurück

Heenreis naar Oostenrijk
Midden in de nacht om 03.00 uur vertrokken we.
Zo
achterlijk vroeg om de eventuele files te voorkomen.
Op de bekende, Duitse wegwerkzaamheden na verliep de reis zonder strubbelingen.
Manlief, oudste en ik wisselden om de beurt met rijden, zodat we ook om de beurt konden slapen rusten.
Jongste fungeerde als navigator van de bestuurder.

Aankomst
Ruim op tijd arriveerden we in Serfaus, een verbluffend mooi en toeristisch plekje in Tirol in district Landeck.
Dit plekje is bekend om het mooie skigebied.
Hoewel er veel aan gedaan wordt om dit vakantieplekje ook in de zomermaanden aantrekkelijk te maken, is het toch vooral in de wintermaanden een druk bezochte plaats vanwege mooie hoogtes en prettige afdalingen.

Ons appartement bevond zich net iets buiten het dorp met een mega mooi uitzicht op het gebergte voor ons.




De eigenaresse van dit complex was een zeer enthousiaste dame die er alles aan deed  om het ons naar de zin te maken.
Op een paar meter afstand vanaf ons appartement bevonden zich diverse kabelbanen, fietsroutes, wandelroutes en een sprookjesachtig meer.

We deden ons tegoed aan Oostenrijkse lekkernijen, maar ook bereidden we zelf maaltijden in de luxe keuken van het complex.
We wandelden, fietsten en zwommen ons door de vakantie heen bij een heerlijke gemiddelde temperatuur van 28 graden.

Terugreis
Deze verliep in het begin wat misselijkmakend.
Ten eerste was het pikkedonker.
Ten tweede reed manlief met een rotgang in haarspeldbochten naar beneden, met hier en daar flinke rempartijen.
Met als gevolg dat op gegeven moment de ramen open moesten omdat onze magen het niet eens waren met deze gang van zaken.
Na een uur manlief toch maar voorzichtig duidelijk gemaakt dat we een beetje kotsmisselijk waren …
Daarna reed manlief als ware hij de chauffeur van een touringcar
J

En nu
Ben ik alweer een week aan het werk en lijkt het of ik niet op vakantie ben geweest …

zaterdag 11 juli 2015

De Wereld Draait Door

Een bijzondere week.
Afgelopen maandag om 16.35 uur was het dat (stief)vader overleed.
In een hospice.
Niet dat hij naar een hospice wilde.
Of toch wel?
Nee, toch maar niet.
Hulptroepen werden ingeschakeld en het was zijn lievelingsnicht die hem deed inzien dat het beter was zo.

Uiteindelijk zette (stief)vader de boel op de kop daar in dat hospice.
Gedroeg zich als een soort hotelgast.
RTL4 had daar een mooie serie van kunnen maken; Herrie In Het Hospice.
“Zeg, krijg ik geen koffie? En heb je er wel melk ingedaan?” zei hij tegen de vrijwilligster toen wij hem daar bezochten. 
De vrijwilligster lachte vergoelijkend.
Ik wist dat het niet zo heel lang zou duren voordat het vergoelijkende over zou gaan in geïrriteerdheid.

In ieder geval, bewoners, vrijwilligers en verplegend personeel raakten op een gegeven moment zodanig geïrriteerd door (stief)vader dat hem in een intens gesprek duidelijk werd gemaakt dat dit zo niet langer kon.
Een hospice is namelijk geen horecagelegenheid met obers en zo. Nee, er gaan daar mensen dood.
Oh ja.

Het was zijn sterke
en eigenwijze geest die hem, 15 maanden na de diagnose ongeneeslijke longkanker, zolang op de been hield.
Maar nu was zijn lichaam op, hij woog nog maar zo’n 40 kg.
Uiteindelijk ‘brak’ (stief)vader.
Ook geestelijk liet hij los en daarna was het over.

Vandaag was het afscheid. Een afscheid zoals (stief)vader gewild had.
Met geselecteerd gezelschap want (stief)vader wilde geen Jan-en-Alleman op zijn begrafenis.
Ik en mijn familie zagen er tegenop, maar het is toch een mooie en vredige afsluiting geworden.

Ondanks de strubbelingen die we onderling hadden tijden het organiseren van de begrafenis.

Ondanks de grove fout in de uitnodigingen.

Ondanks de gesloten kerkdeur waar broers, neven en kinderen voor stonden terwijl ze de kist vasthielden.

Ondanks de defecte muziekinstallatie in de kerk.

Maar het is goed zo.

Ondertussen behaalde oudste zijn propedeuse en jongste slaagde voor zijn auto theorie examen.

Aanstaande woensdag gaan we op vakantie naar Oostenrijk.

maandag 6 juli 2015

Loslaten

“Het werd avond
Zijn wij uitgevochten, vroeg de man
Wij zijn uitgevochten zei een engel

En hij tilde de man op
Hield hem tegen het licht
En zei: je bent doorzichtig, nu

Laat me maar los, zei de man
De engel knikte en liet hem los”

(Toon Tellegen)


Na een ziekbed van een jaar is (stief)vader niet meer.







zondag 5 juli 2015

Wegpiraat

We reden op de dijk, richting grote stad. Oudste zat achter het stuur.

Deze was helemaal in euforie stemming omdat hij even daarvoor had gehoord dat hij zijn Propedeuse had gehaald.
Nu waren we op weg om te gaan shoppen, onder andere wandelschoenen voor oudste.
Dit jaar gaan we opnieuw met z’n viertjes naar Oostenrijk op vakantie en we zijn van plan om daar flinke kilometers te gaan wandelen.

De behaalde Propedeuse en Oostenrijk waren ook de onderwerpen waarover oudste en ik het tijdens de rit hadden.
Toen opeens vanuit het niets een donkerblauwe BMW recht op ons afstevende …

De BMW-eikel was aan het inhalen op een punt waar dat niet mocht (doorgetrokken streep), maar hij moest en zou de optrekkende vrachtwagen voor hem inhalen.
Totaal geen rekening houdende met een tegemoetkomende Prius  …
Man man! Wat een schrik!

Oudste kon de auto nog net de berm in manoeuvreren terwijl in het midden -tussen de vrachtwagen en ons in- de BMW-eikel voorbij scheurde.
Dankzij de actie van oudste raakten we nét niet de BMW, anders waren we kats de dijk afgekukeld. Gelukkig op die plek ook geen bomen langs de kant.
Vlak voor de vrachtwagen (die chauffeur moet zich ook een hoedje zijn geschrokken) trok de BMW-eikel het stuur naar rechts zodat hij weer op de goede weghelft terechtkwam.
Had hij het stuur omgehaald naar dezelfde kant als oudste, dan had ik dit misschien niet eens kunnen navertellen...

Wat een wegpiraat. Echt, als ik hem op dat moment in handen had gehad, had ik hem flink op z’n donkere hoofd geslagen. Wat een eikel om medeweggebruikers de stuipen op het lijf te jagen met zulk rijgedrag!
Niet dat het hielp, maar ik vloekte als een viswijf en haalde tegelijkertijd Jezus erbij.

Aangeslagen vervolgden oudste en ik onze weg, konden nog steeds niet geloven dat dit schrikmoment goed was afgelopen.
Eenmaal geparkeerd in de stad en met een bakkie troost van de HEMA lukte het om dit geval van ons af te schudden.

Hieronder een soortgelijke situatie met dat verschil dat de BMW al stukken dichterbij was:

Wat een eikel zeg, niet te geloven!