Pagina's

woensdag 27 april 2016

woensdag 13 april 2016

Gewiekst

Ik heb het soms best wel … een kort lontje.
In het verkeer, als automobilisten niet vooruit te branden zijn.
Bij de supermarkt, wanneer mensen uitgebreid staan te beppen middenin het gangpad en de boel ophouden.
Het liefst buts ik dan hard met mijn kar tegen die van hen.
In de praktijk bijt ik op mijn lip.
Maar soms laat ik me ongegeneerd gaan.
Zoals laatst bij de Kruidvat.

De Kruidvat in ons dorp is klein, ze hebben daar 2 kassa’s.
Er stond een lange rij bij de eerste kassa, ik stond vooraan met achter mij een paar wachtende mensen.
De kassière was met een klant naar achteren gelopen om iets uit te zoeken.
Niet handig, en dan heb ik het nog niet eens over de onbemande kassa. Maar ja.
Uit het niets verscheen een manspersoon, en deze ging pontificaal voor mij staan.
Legde zijn boodschappen alvast op de balie bij de kassa; neus in de wind ‘tralalalala, ik doe lekker nét of ik de lange rij niet zie staan’. 

Nu is deze manspersoon redelijk bekend in ons dorp.
Hij heeft een achterwerk gelijkend op dat van een Zeeuws trekpaard en hij praat alsof hij een hete aardappel in de keel heeft.
En, d’r zitten een paar steekjes bij hem los.
Waardoor hij denkt dat hij een steekje streepje voor heeft op andere mensen.
Maar zo werkt het niet.
En weet je, als hij nou aan mij gevraagd had om voor te mogen. Dan had ik dat heel misschien in overweging genomen.
Maar nu.

“Zeg meneer, bent u nou gewoon aan het voorkruipen? Daar is de rij hoor!”
En ik gebaarde achter mij.
Daar hield men de adem in … joepie, reuring in de tent!
De man in kwestie trok zijn wenkbrauwen op en schudde driftig met zijn hoofd: “nee mevrouw, ik stond hier al hoor, mag ik misschien?!”
Rode konen verschenen in zijn gezicht.
Omdat het gewoon duidelijk was voor iedereen dat hij voor zijn beurt ging.
“Nou weet je, als je het netjes had gevraagd dan had je eerst gemogen, maar nu sluit je maar lekker achteraan in de rij, zoals het hoort!”

Een hoop gemopper voor mij en stil gejuich achter mij.

Best slim … misbruik maken van het feit dat je niet slim bent ;-)


vrijdag 8 april 2016

Back in town

Alweer 2,5 maand geleden dat ik geblogd heb … ook weer heel wat gebeurd.
Inmiddels veel familie- en gebitsperikelen achter de kiezen. Maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien.
Laten we het erop houden dat alles weer een beetje in een positieve flow zit … en dat ik weer wat regelmatiger zal (proberen te) bloggen.

I’m back!

vrijdag 22 januari 2016

De lachende tandarts

Bloggen … af en toe kriebelt het toch en moet ik gewoon weer even mijn ei kwijt op het toetsenbord rammelen ;-)

Als klein kind stoeide ik veel met mijn twee oudere broers.
Een keer tijdens zo’n stoeipartij duwde mijn oudste broer mij per ongeluk tegen de tafelrand; natuurlijk had ik op dat moment mijn mond open.
Gevolg: een flinke buts in de tafel en een bloedende voortand.
Met spoed werd ik naar een tandheelkundige gebracht die concludeerde dat het allemaal wel meeviel. Als er al iets was beschadigd, dat zou dat op veel latere leeftijd pas aan de orde komen.

Yep.

Nu is mijn gebit sowieso een drama, mijn ouders vonden het tandenpoetsen vroeger namelijk niet belangrijk. Met als gevolg dat het in mijn volwassen mond stikt van de kronen en over de bruggen kun je lopen.

Een paar maanden geleden was ik voor de zoveelste keer bij de kaakchirurg om twee ontstekingen aan mijn wortelkanalen te laten verwijderen; de tandarts kon er niet bij omdat de uiteinden van de wortels nogal ver én in een bochtje lagen.

Eén van twee ontstekingen bleek een wortelbreuk.
Juist. Van die ene voortand van vroeger.

“Daar kan ik niets aan doen”, zei de kaakchirurg, “daarmee moet u met uw tandarts om de tandartsstoel”.
In gedachten zag ik dollartekens in de ogen van de tandarts.

Een implantaat, dat moet het worden. Aldus de tandarts.
En dit is het plan.
De voortand wordt getrokken.
Het achtergebleven tandvlees wordt verstevigd met één of ander goedje zodat deze niet terugtrekt en daarna wordt de boel gehecht.
De getrokken voortand wordt weer tussen de andere tanden geplakt en dient een half jaar als noodtand.
Na dat halfjaar wordt de definitieve implantaat geplaatst.

Afgelopen woensdag is mijn voortand getrokken …. en ik heb eerlijk waar gehuild.
De voortand die er bijna 50 jaar heeft gezeten, bruut uit mijn mond gerukt. Kan je nagaan hoe je je voelt als één van je ledematen geamputeerd wordt.

Ik heb dan ook heel hard ‘vreselijk!’ geroepen.
En dat konden de tandarts en zijn assistente zich wel voorstellen.
‘Ik beloof je dat je er iets heel moois voor terugkrijgt’, aldus de tandarts.
En dat is hem geraden!

Want nu …. slis ik nog harder dan Daffy Duck.




woensdag 6 januari 2016

Where is she?

Allereerst voor iedereen de beste wensen gewenst voor 2016!

En verder hebben jullie helemaal gelijk; ik ben meer niet dan wel op ratjetoe4u.
Dat komt omdat er op dit moment zoveel dingen gebeuren in real life dat het bloggen er bij in schiet.

Zo vraagt moeder veel aandacht omdat het alleen zijn haar erg tegenvalt.
Die aandacht vraagt ze op een nogal negatieve manier. Wat ik hier al eens beschreef.
Ze woont nog steeds zelfstandig in een koopwoning.
Die woning, mijn ouderlijk huis, heeft in de loop der jaren erg veel achterstallig onderhoud opgelopen, omdat (stief)vader er jarenlang niets aan gedaan heeft.
Hij vond een opknapbeurt hier en daar niet nodig. Want ja, dat brengt kosten met zich mee.
Dus af en toe een plankje slaan om gaten te dichten was volgens hem voldoende. Nu komen de gebreken (letterlijk) boven water en kunnen manlief en beide broers de boel opknappen.
Terwijl er eigenlijk geen beginnen aan is.

Sowieso zou moeder beter verhuizen naar een seniorenwoning, met een beetje toezicht.
Ze liet (bijvoorbeeld) ’s avonds een keer ongemerkt de koelkast openstaan met als gevolg dat de ochtend erna de hele keuken blank stond.
In die koelkast staan trouwens regelmatig producten waarvan de houdbaarheidsdatum verstreken is.
Of ze krijgt de voordeur niet open omdat ze het slot niet genoeg doordraait. Dat soort dingen.
We brachten het al meerdere malen ter sprake. “Laat je anders alvast inschrijven voor het geval dat”.
Geen denken aan. Es kommt nicht in frage.
Ondertussen zijn wij er druk mee.

Zo heeft schoonmoeder lymfeklierkanker en ondergaat zij de behandelingen daarvoor met ups en downs.
De familie heeft een schema gemaakt van wie haar wanneer wegbrengt en weer ophaalt uit het ziekenhuis.
Daarnaast hebben schoonvader en schoonmoeder ook verzorging nodig en hulp bij hun huishouden. Ook hiervoor worden familieleden opgetrommeld.

Zo kunnen twee zwagers niet meer met elkaar door één deur, omdat de één (werkgever) de ander (werknemer) heeft ontslagen uit het bedrijf. Al dan niet terecht. Dit moet –wellicht juridisch-  nog worden uitgevochten. Dit nieuws slaat binnen de familie in als een bom. Familiefeestjes en verjaardagen worden afgeblazen.

Daarnaast zijn er de verdere familie-, school-, werk-, en gezondheidsperikelen.
Waardoor je zo in beslag wordt genomen dat bloggen even niet meer belangrijk lijkt, hoe leuk ik het bloggen en het gluren bij medebloggers ook vind.

Op naar betere tijden.

woensdag 9 december 2015

Vrede op aarde

OMG! De weken vliegen voorbij, we zitten al bijna in het jaar 2016!
Een bewogen jaar was het.
Voor ons, maar daarnaast waren er natuurlijk de schokkende gebeurtenissen voor iedereen in de hele wereld.
Ik maak me zorgen om de toekomst en zelfs oudste vraagt zich af of nieuwgeboren wereldburgers wel een kans maken in deze tijden van (zinloos) geweld.

Zelf is hij ondertussen druk met nietsdoen.
Ah nee, dat is niet helemaal waar. Hij gaat naar de sportschool en doet af en toe wat huishoudelijke klusjes voor moeders.
Daarnaast is hij druk bezig met stageplannen voor volgend jaar.
Hij is driftig op zoek naar een stageplaats bij een bedrijf in het buitenland waar hij zijn kennis kan uitbreiden op het gebied van commerciële economie.
Dit heeft nog heel wat voeten in de aarde.
Mocht hij een bedrijf vinden waar hij zijn stage kan volgen, dan moet hij ook nog op zoek naar huisvesting. Bovendien moet hij het een half jaar in zijn eentje zien te rooien.
Ik ga hem in ieder geval missen.

Jongste is net weer terug van een week bivak.
Hij zat een week in training op een vliegbasis in Nederland in verband met zijn opleiding luchtvaarttechniek voor Defensie.
Twee nachten bivakkeerden hij en zijn maten in een tentje in de buitenlucht en twee nachten brachten ze door in een soort van barak met stapelbedden.
Geen mobieltjes, afgesneden van de buitenwereld.
Overdag werden ze blootgesteld aan allerlei ontberingen, waaronder een barre voettocht van 8 km met 25kg aan bagage op de rug.
Vrijdagavond was hij kapot maar ‘maakt me niet uit, daar worden we hard van’, aldus jongste.
Zijn liefje was blij dat hij terug was en voelt zich ondertussen maar wat veilig bij hem
want een grote kerel is hij ook.

Manlief wordt geteisterd door rug- en heupklachten en krijgt af en toe een flinke spuit in de billen om de boel te ontspannen.
Op de één of andere manier overspant hij zijn spieren waardoor deze rug- en heupklachten ontstaan.
Toch blijft hij fietsen en schaatsen en wandelt hij dapper iedere avond een half uur met mij door het dorp.

Zelf ondervind ik trouwens ook de gevolgen van het ouder worden.
Hardlopen doe ik nog trouw 2x in de week, maar helemaal soepeltjes (ver)loopt dat niet.
Ook ik voel mijn rug, heupen en knieën wanneer ik ’s morgens de trap naar beneden neem.
Onder luid gekraak en met twee handen tegelijk aan de trapleuning loop ik naar beneden, anders kukel ik regelrecht naar beneden.
Verder heb ik nog de behandeling/plaatsing van een voortandimplantaat in het verschiet en er moet een kroon in mijn gebit geplaatst worden. Daar gaat weer een wortelkanaalbehandeling aan vooraf dus joepie! ik kan mijn lol op … en mijn portemonnee ook
L

Nu eerst maar eens focussen op de kerstdagen, die schijnheilige is tenslotte het land weer uit.
We deden niets aan Sinterklaas, al jaren niet meer omdat mijn kleintjes inmiddels grote pubers zijn.
Desondanks kon ik het niet laten om een chocoladeletter in hun schoen te stoppen.

Dit jaar gaan we met kerst ‘het’ dobbelsteenspel doen.
Dit wordt normaliter gespeeld tijdens het gezellige sinterklaasavondje, maar mijn familie is anders dus gaan we het ook anders doen haha!
We vieren het bij moeder en nemen allemaal wat lekkere hapjes mee.
Mijn schoonzus wilde er een tapasgebeuren van maken maar het familiemotto is ‘wat de boer niet kent’ en ‘veel eten’… we gaan dus ook gewoon aan de gehaktballen, gevulde eieren, ham met monchou/knoflook en wraps met zalmfilet.
Moeder maakt een pan groentesoep en daarnaast mag het stokbrood met kruidenboter natuurlijk niet ontbreken.
Manlief heeft aangeboden een appeltaart te maken en oudste wil wel een kwarktaart maken, want die was de vorige keer ook erg goed gelukt.
Ik zeg 24 en 25 december, here we come!

En jullie allen wens ik fijne, en vooral vredige kerstdagen.

dinsdag 1 december 2015

Het Goede Doel

Ik ben best gul. En geef aan bijna ieder goed doel.
Mocht ik denken dat ik daarmee instanties daadwerkelijk steun.
Maar soms gaan deze instanties te ver.

Zo ging vorige week op een avond de voordeurbel. Op een fijn tijdstip ook.
Ik er naartoe want de rest bleef uiteraard zitten.
Ik trof een blonde, engelachtige dame in een oranje pak aan de deur, iPad in d’r hand.

‘Hmmm wat ruikt het hier lekker … u heeft zeker net gegeten?’ aldus de engel.
Ik was inderdaad net de resten van mijn spaghetti aan het wegslikken.
Hm ja .. u wilt?
‘Wij (ze was alleen) zijn van Stichting KiKa, dat kent u vast wel?’
Jazeker.
‘Mooi, dat scheelt weer een hele hoop tekst en uitleg.
Wij willen het onderzoek voor kinderen met kanker onderscheiden van die van de volwassen mens met kanker en daarvoor is geld nodig. U kunt zich voorstellen dat een kind een andere behandelmethode nodig heeft dan een volwassen mens. Wij willen vanavond, iedereen uw straat, vragen om een donatie van € 4,00. Daarmee is het zieke kind al veel geholpen’.

Dat klonk allemaal heel erg integer.
Ik was in principe om en wilde mijn portemonnee pakken om € 4,00 in een tot nu toe onzichtbare collectebus te gooien.

‘Nee’, zei de engel, ‘het gaat via mijn iPad. Ik registreer hierin uw gegevens’.

Hmmm … oké.
Ze had mijn naam en adresgegevens al ingevoerd.
Toen wilde ze mijn bankrekeningnummer.
‘Het mag ook zonder IBAN-nummer ervoor hoor!’
Bankrekeningnummer?
Voor een éénmalige gift van € 4,00?

‘Nee, mevrouw dat begrijpt u verkeerd. U geeft hiermee toestemming aan ons om iedere maand
€ 4,00 van uw rekening af te schrijven’.

Dan begrijpen wij elkaar inderdaad verkeerd, daar ga ik niet mee akkoord.

‘Maar mevrouw, u kunt ten alle tijde opzeggen. Gewoon even naar de website, gewoon naar dat tabblad en gewoon aangeven dat u ons niet meer wilt steunen’.

Dat gewone opzeggen, daar heb ik slechte ervaringen mee. Voor je het weet zit je een half jaar aan zo’n ‘automatische’ afschrijving vast.

Dus engeltje, je wist mijn gegevens maar gewoon van je iPadje en ik gooi mijn donatie de volgende keer gewoon in de collectebus voor de kankerbestrijding!

Met beduusd gezicht loop ik de woonkamer in.

‘Ben je er weer ingetrapt, mam?'

Dit keer niet … hoewel ik een zwak heb voor engeltjes.