Pagina's

vrijdag 23 januari 2015

Fobisch

Het is vast de meest stompzinnige fobie waarvan je ooit hebt gehoord.
Maar ik heb het.
Een tankfobie.
Ik durf onze auto niet vol te gooien met het goudgele goedje.
Hoe dat zo gekomen is?
Nou …
Toen ik nog niet zo heel erg lang mijn rijbewijs had, scheurde ik vrolijk rond in de auto van manlief.
Dat was een grasgroene Simca 1307 ooit auto van het jaar 1976.
Op een dag, tijdens zo’n ritje, begonnen er ineens allerlei lampjes te branden.
En écht, ik was zo slim om te bedenken dat er misschien getankt moest worden.
Ik tankte bij een tankstation in Zwolle, even daarvoor was ik bij mijn ouders op bezoek geweest.
Voor mij was het de eerste keer dat ik ging tanken; zo moeilijk kon dat toch niet zijn?
Bij dat tankstation zette ik mijn meest hulpeloze blik op en het duurde niet lang voordat een jongeman mij te hulp schoot.
“Kijk, daar zit de dop van je benzinetank, die moet je open schroeven. En in dat gat daar gaat de benzine. Ik zal het wel even voor u doen”.
Dankbaar knikte ik naar de jongeman en betaalde keurig de rekening.
Daarna ging ik op weg naar huis, zo’n 25 km vanaf Zwolle.

Thuisgekomen, nam manlief vrijwel direct de auto mee. Maar eerst liep hij een rondje om de auto
dat doet hij standaard om daarna weer naar binnen te gaan.
“Watskeburt? Er lekt allemaal benzine langs de zijkant van de auto en de benzinetank is voor de helft leeg. Ik dacht dat je net getankt had?”
Oeps.
De behulpzame jongeman van het tankstation had de dop van de benzinetank er niet goed opgedraaid … en ik was onderweg ietsie benzine verloren
echt niet de helft hoor.
Waarschijnlijk was het ook de eerste keer van de jongeman.

Enfin. Ik wist al: tanken is niet mijn ding.
Als het even kan besteed ik dit uit aan manlief, die is er zo bedreven in.

Maar zoals altijd komt er ook een tweede keer. En die keer moest ik zelf tanken omdat manlief de griep had.
Tja … en als mannen de griep hebben, kunnen ze werkelijk he-le-maal niets.
Deze keer was het een tankstation met zelfbediening in ons eigen dorp. Ik vond het eigenlijk best goed gaan en was er trots op dat ik zelf onze Peugeot 306 van brandstof had voorzien.
Tot manlief de keer daarop weer ging tanken.
Daarvan teruggekomen trok hij mij aan de mouw: was het tanken de vorige keer goed gegaan?
Heu? Ja, best wel hoor! Hoezo?
Nou, volgens de eigenaar van het tankstation had ik toen tijdens het tanken behoorlijk op straat lopen smeren … pff.
Ons kent ons. Heel fijn, dat wonen in een dorp. Waar ook iedereen precies weet wie in welke auto rijdt.

En gisteren was ik opnieuw de pineut.
Vanaf mijn werk reed ik in onze Toyota Prius terug naar huis.
Al rijdende op de provinciale weg begint er ineens van alles te piepen.
Ik kijk op de benzinemeter en zie in de display dat ik nog maar 13 km kan rijden! Wha!
Het is wel zo dat onze auto dan over kan schakelen op de accu. Maar dan kan ik net zo goed lopend naar huis gaan …
Bijna op hetzelfde moment zie ik vanuit mijn ooghoek een tankstation tevoorschijn komen en ik gooi de richtingaanwijzer uit naar rechts.
Zelfbediening.
Ik klamp de eerste de beste man aan die ik zie en vraag of hij mij wil helpen.
Want
ik ben blond ik doe dat nooit en blablabla.
Blijkt dat de beste man daar helemaal niet werkt maar best bereid is mij te helpen.
“Kijk, daar steek je de pinpas in”.
Duh! Zó blond ben ik nou ook weer niet!
De man stopt de benzineslang in de benzinetank van mijn auto en laat hem daar vervolgens hangen.
Toedeledokie! Als hij een pet op had gehad, had hij eraan getikt.
Voorzichtig knijp ik in het handvat en warempel, d’r komt wat uit.
Maar na een minuut stopt ‘ie er al mee.
Ik kijk op het scherm en zie dat er maar 10 liter is getankt.
Ik probeer het nog eens, maar nee. Boem! Hij stopt er weer mee. Ik kan gewoon niet richten
en laat ook dat maar aan de mannen over.
Ik gooi het ding weer terug in z’n houder en vind het goed zo.
Al zit er maar iets in, thuiskomen zal ik!

En thuisgekomen ben ik.
Maar manlief snapt er helemaal niets van. Volgens hem had ik nog wel 100 km kunnen rijden. Terwijl in de display stond dat ik nog maar 13 km te gaan had.
Waarschijnlijk is er een lampje kapot en had er nog een ‘1’ voor de ‘13’ moeten staan.
Jemig. Wat een schrik. Om helemaal niets. Vrouwen en techniek, slechtste combinatie ooit.

En? Hebben jullie ook een dergelijke fobie?

zondag 18 januari 2015

BZV

Ik weet niet wat het is, het zal te maken hebben met realisme.
Of met de herkenbare klunzigheid van de mens
J
Ik zit in ieder geval iedere zondagavond stipt om 20.20 uur voor de TV met de zender op NPO 1.
En met mij 4,3 miljoen Nederlanders.
Trouwens, ook m’n overige gezinsleden kijken mee. Nieuwsgierig naar de boeren, welke vrouwen zij kiezen om mee op stap te gaan.
Stiekem denk ik zelfs dat m’n jongens de tips en trucs van de boeren afkijken om straks een eventuele, leuke chick mee aan de haak te slaan haha!

Er is boer Geert, een Groninger van 65 jaar. Tijdens de eerste uitzending, waarin hij de oproep deed om een leuke vrouw te vinden, vond ik hem wel een lieverd.
Maar gaandeweg de uitzendingen ontpopt hij zich tot een kritische, ouwe snoeper die een lekker vrouwtje zoekt. Ze mag er niet te saai gekleed uitzien en hij verwacht dat zij hem regelmatig voorziet van een lekker hapje en drankje. En ze moet het goed vinden dat hij midden op de dag even een uiltje knapt.

Dan is er boer Tom, 32 jaar. Komt ergens uit Noord Holland en is een echte hunk.
Waarvan ik sowieso niet snap dat hij zich kandidaat heeft gesteld; hij ziet er allesbehalve uit als wanhopige boer. Nee, hij ziet er uit om op te vreten en kreeg maar liefst 1.808 brieven!
Brieven van vrouwen die maar ál te graag zijn ideale boerin willen zijn.
Hij is zelfs zo populair dat hij op dit moment zit ondergedoken omdat hij te maken heeft met vele fans die zijn boer’nerf betreden. Boer zoekt Rust.

Ook is er boer Bertie, of eigenlijk boerin Bertie van 40 jaar.
Ze woont in de provincie Zeeland. Zij is een vrouwelijke boer met een manlijke touch.
Zij zoekt een vrouwelijke, gelijkwaardige en intelligent type, waarmee ze soms een beetje mee uit de band kan springen.

Dan is er nog schapenboer Jan, een 28-jarige eilander, wonende op Texel.
Een leuke jongen die weet wat hij wil. Houdt niet van zelfgebreide schaapjes.
Hij zoekt een pittige, zelfstandige meid met humor en wil heel graag kindertjes met zijn toekomstige boerin.

En tenslotte hebben we boer Theo van 49 jaar, ook uit Noord Holland. Een echte lieverd met rode, boerenblosjes op de wangen. Doet me qua uiterlijk denken aan ex-voetballer Erwin Koeman.
Hij zoekt een vrouw die houdt van gezelligheid en humor. Hij hoeft niet persé kinderen maar houdt wel van wandelen langs het strand.

Vorige week hebben de boeren uit 10 vrouwen, 5 vrouwen gekozen waarmee ze in de uitzending van vanavond op stap gaan.
Ze gaan rolschaatsen, een middagje koken, koorddansen in het circus, midgetgolfen en dieren verzorgen in de dierentuin.
Aan het eind van de dagdate komt Yvon Jaspers met de vraag welke drie vrouwen een weekje gaan logeren op de boerderij.

Ze doet het trouwens leuk, die Yvon Jaspers. Enthousiast loopt ze als een echte Brabantse muts tussen de boeren te dartelen, maar als het moet vraagt ze recht op de man af hoe het nou echt zit met de vlinders in de buik.
Het is echt een kei- en keileuk programma!

Oh ja, Belgische lezers: bestaat er ook een Belgische versie van Boer Zoekt Vrouw? 

woensdag 14 januari 2015

Toonaangevend

we weten ‘t allemaal, ‘t is er een bende
‘t is er te eng, en te vijandig en te vol
het is in hoofdzaak grote rotzooi en ellende
op onze groene, blauwe, grijze, grauwe bol
‘t is haat en nijd, elkaar de pas afsnijden
en door de steden raast een ‘rücksichtlos’ geweld
maar of we vloeken, vechten, vallen, lachen, lijden
er staan weer altijd boterbloemen in het veld
er zijn nog immer die momenten van vervoering
al lijkt dat bolletje ook nòg zo negatief
tussen de puinhoop schemert altijd de ontroering
van mensen die nog zachtjes zeggen: ‘k heb je lief
Toon Hermans


zondag 11 januari 2015

Keek op de week

Zo 4
Hardlopen was zwaar, veel te veel gegeten tijdens de feestdagen.
Toch rondje van 4 km volbracht zonder te stoppen.
Jongste liep achter me en stopte na 3 km. Haalde me vlak voor huis weer in.
Lekkerste bakkie koffie van deze week gedronken met een appelkoek erbij.
Hoppa, daar gaan je afgelopen kilo’s …
’s Middags naar familie, hun opgeknapte slaapkamertje bekijken. Schoonzus had monchoutaart met bastognebodem gemaakt, hoppa!
Voor het avondeten gebakken aardappels, sla en een angusburger gemaakt.
’s Avonds Boer Zoekt Vrouw gekeken. Boer Gert-Jan kreeg maar twee brieven, vond ik sneu. Wilde meteen ook een brief sturen maar een bekend geluid naast me herinnerde mij eraan dat ik al een
lompe boer in huis heb.

Ma 5
’s Ochtends thuis, kon allerlei huishoudelijke klusjes doen.
’s Middags naar het werk, moest ook avonddienst draaien tot 20.00 uur.
Kom ik daar, blijkt er ’s morgens een officiële opening van de nieuwe balie te hebben plaatsgevonden, compleet met burgemeester en al.
Helaas waren betrokkenen -waaronder ik- hiervan niet op de hoogte.
De aanwezige, op dat moment dienstdoende medewerker wist ook van niks en moest ‘vrolijk’ door een rood papier heenstappen en kreeg confetti op d’r hoofd.
Daarna werd een microfoon onder haar neus gedrukt: wat ze er nou van vond?
Nou niks, zei ze, ik ben er niet op voorbereid.
Hoppa! Daar sta je, als burgemeester …
’s Avonds rustig aan de balie, kon lekker wat administratie doen. Tussendoor een paar bolletjes gegeten.
Thuisgekomen hoorde ik dat mijn (stief)vader weer tegen een longontsteking zit, heeft antibioticakuur gekregen …

Di 6
Vroeg op het werk, moest openen. Om me heen werd kerstboom en kerstversiering weggehaald.
Weer even aan nieuwe balie gezeten, het went nooit niet.
Wie er zit, valt niet op omdat diegene precies tussen 2 pilaren zit.
Dus wordt er een stuk uit het nieuwe bureaublad gezaagd zodat we een stukje naar voren komen te zitten … maar meer dingen kloppen niet; wordt hopelijk snel wat aan gedaan.
Morgen gaan we officieel over naar andere afdeling *snik*
Om 17.30 uur thuis, manlief had spinazie opgewarmd, aardappels gekookt en een slavink gebakken, smaakte best lekker. Had niets meer gegeten vanaf lunchtijd.
Bedden verschoond en bonte was opgevouwen.
Kreeg whatsapp van schoonzus, (stief)vader voelde zich iets beter, antibioticakuur sloeg aan. Opluchting. Maar ook onvoorstelbaar. Begin april 2014 kregen we het bericht dat hij longkanker in vergevorderde stadium heeft, we hadden verwacht dat hij er -vrij kort daarna- niet meer zou zijn. Een taaie is het.
’s Avonds zappend voor TV.
Ben gestopt bij Jane the Virgin. Komische dramaserie over meisje bij wie per ongeluk sperma geïnsemineerd is terwijl ze kwam voor een uitstrijkje.

Wo 7
Werd wakker door oudste, die moest de trein halen.
‘k Hoorde de kerkklok slaan, had verwacht dat hij terug zou komen.
Langzaam op gang. Stram lichaam. Wilde eerst niet hardlopen, toch gegaan. Zonder muziek, batterij van MP3-speler was leeg. Loopt echt veel zwaarder zonder muziek.
Gedoucht en de was weggewerkt.
Daarna het bericht over de aanslag in Parijs. Twaalf mensen doodgeschoten in het kantoor van satirisch weekblad Charlie Hebdo in Parijs … ongelooflijk.
De toon voor de rest van de dag is gezet.

Do 8
Om 09.00 uur op het werk, in de verwachting op een nieuwe werkplek te zitten. Niet dus.
De overzetting die gisteren was gepland is om één of andere reden niet doorgegaan. Wel weer aan de nieuwe balie gezeten.
Viel in katzwijm van het parfum van een ‘nieuwe’ collega. Hoef zelf in ieder geval geen parfum te gebruiken.
’s Middags nam collega dienst over, we moesten even bijkletsen. Waarom is roddelen toch zo lekker?
Thuis slaapkamers gedaan. Lekker binnengebleven want buiten was het bar en boos. Manlief kwam per fiets thuis, zag er uit als een verzopen kat. Een grote dan.
Stamppot boerenkool gekookt, ging er in als koek. Vooral de XXL rookworst.
Daarna nieuws gevolgd over de aanslag van gisteren. Een Franse cartoonist die het bloedbad overleefde, was aan het woord. Tranen vloeiden, maar vechtlust voerde de boventoon. Reacties van het Vaticaan, Barack Obama, Franse moslimraad en Europese Unie. Overal in Europa stille tochten en steunbetuigingen met de leus "je suis Charlie".

Vrij 9
Om 09.00 uur op het werk. Vanuit de auto kon ik zien dat we officieel verhuisd zijn naar de nieuwe werkplek.
Mijn plek was niet ingericht. Geen computer, lege kasten en geen stoel.
Moest alles zelf regelen en over verhuizen. Collega stond als een kip zonder kop om me heen te springen. Haar plek aan de voorkant was wel ingericht. Op een gegeven moment werd het daar toch wel druk. Ze keek me smekend aan. Kon d’r niet helpen want ja, werkplek niet ingericht.
Rond een uur of 12.15 uur toch alles redelijk voor elkaar dankzij mezelf.
’s Middags appels gehaald bij de boer.
Onderweg naar huis hoorde ik van de gijzeling(en) in Frankrijk; de Joodse supermarkt in Parijs en de drukkerij in Dammartin-en-Goële.
Mijn god wat een ellende, wat staat er nog meer te gebeuren?

Za 10
Lekker uitslapen!
Ontbeten met 2 crackers, kaas en jam. Kopje thee en sjuutje erbij.
Nog wat wasjes weggewerkt en verdere huishoudelijke klusjes gedaan. Mijn persoonlijke hotelgasten hielden zich schuil. Eentje kwam tegen 11.15 uit bed en ging ontbijten met kaastosties.
’s Middags nieuwe wandelschoenen gekocht. Die van mij waren versleten. In die van manlief zaten scheuren in de zolen. Twee paar Meindl wandelschoenen, kassa! Maar dan hebbie ook wat. Wilden ze meteen uitproberen maar gezien het weer toch maar niet.
Spaghetti gemaakt (blijft mijn favoriet). Alleen met manlief gegeten, jongens moesten werken oftewel vakken vullen.
Nieuwe wandelschoenen uitgeprobeerd. Niesbui onderweg. Moet misschien ook maar eens Tena lady proberen …
Lachen om Home Video's en Ik Vertrek gekeken. Twee homo’s gingen hotel in voormalig Oost Duitsland runnen. Hadden een liefdesrelatie maar eentje was denk ik frigide. Ik schat zo in dat ze het niet lang gaan volhouden.
Kids kwamen thuis van het werk. Jongste ging er weer vandoor, moest met een stel vrienden overleggen over de zomervakantie. Gaan met paar jongens op vakantie en overlegpunt was of een bepaald vriendje wel of niet mee mocht. Kwam om 02.00 thuis vannacht. Benieuwd wat er dan nog meer is overlegd. Bier, denk ik.

woensdag 17 december 2014

Geldboom

Met plezier doe ik mijn werk. Ik kan van mezelf zeggen dat ik oplossingsgericht ben. Meestal lukt het me om de mensen die met een probleem aan mijn balie staan, goed op weg te helpen.

Maar af en toe voelt het tegenstrijdig.

Zo komen er veel (buitenlandse) mensen voor het aanvragen van een uitkering.
Niks mis mee. In deze tijden van economische crisis krijgen best veel mensen gedwongen ontslag en dat is triest.
Met het aanvragen van die uitkering worden mensen wel meteen verplicht in een traject te stappen; actief op zoek gaan naar werk.
Als ik zie dat mensen daar hun best voor doen, helemaal top!

Soms kunnen mensen vanwege een lichamelijke of geestelijke aandoening niet meer meedraaien in de arbeidsmarkt en ook dat is zuur. Dat deze mensen terug kunnen vallen op een financiële tegemoetkoming is prettig, al is het geen vetpot.

Maar er zitten ook exemplaren tussen waarvan je weet dat ze er een potje van maken, te lui om te werken.
Of ze besteden hun uitkering aan drank en drugs. Dat zie of ruik je meteen.
Dan staan ze voor mijn balie en moet ik er gewoon uittrekken dat ze een afspraak met iemand hebben.
Als ik dan vervolgens vraag met wie ze die afspraak hebben, halen ze gewoon de schouders op ‘weetkniet’. Negen van de tien keer komen ze ook nog eens te laat.

Terwijl ik me dan in allerlei bochten wring om de juiste klantmanager te pakken te krijgen, nemen zij een kopje koffie. En een koekje d’r bij. Tuurlijk, het staat er toch, joh!
Terwijl anderen zich een breuk werken om de eindjes aan elkaar te knopen krijgen deze types voor mijn gevoel hun uitkering op een presenteerblaadje aangeboden.
Vaak willen de mensen die een uitkering aanvragen óók nog een voorschot op die uitkering
alstublieft.
Plus die éénmalige uitkering die de overheid beschikbaar stelt voor mensen met een laag inkomen
alstublieft.
Een hoog percentage van de uitkeringstrekkers spreekt geen Nederlands, maar weten perfect welke paden ze moeten bewandelen om geld los te krijgen. D’r stond er laatst ene met zijn smartphone
die hebben ze dan wel weer voor mijn neus te zwaaien met een artikel over die éénmalige uitkering. Look, look!

Onlangs had ik een meneer -afkomstig uit één van de Oostbloklanden- aan mijn balie.
Ik herkende hem van een paar jaar geleden. Toen was hij heel erg boos omdat hij niet op tijd zijn uitkering ontvangen had.
In allerijl probeerde ik toen een klantmanager te vinden, terwijl hij ondertussen overal agressief tegenaan schopte.

Nu stond hij aan de balie gebrekkig te vertellen dat hij een klacht wilde indienen tegen zijn huisarts. Of de gemeente dat even voor hem wilde regelen én betalen.
Ik antwoordde dat hij dat met de huisarts zelf moest regelen en dat hij daarvoor niet bij de gemeente kon aankloppen.
Hallo, wees überhaupt blij dat u een huisarts heeft!
Indringend keek de man mij aan en vroeg om maatschappelijke ondersteuning …hij wilde perse een klacht indienen tegen zijn huisarts.
Meneer, daarvoor kunt u bij ons niet terecht. U kunt een advocaat in de arm nemen.
Nee, daar had hij geen geld voor.
Daarna kwam meneer zelf met de optie om met deze kwestie naar VluchtelingenWerk te stappen. Ik heb hem succes gewenst.

We zijn toch zeker Sinterklaas niet …