Pagina's

vrijdag 22 augustus 2014

Gênant

2 a 3 keer per week loop ik een rondje hard. Dat doe ik al een aantal jaren.
Dat hardlopen was ik aan het opbouwen, van 5 km per rondje naar 7 km per rondje.
Het ging allemaal goed, tot aan het eerste hardlooprondje van 7 km, zo’n half jaar geleden.
Daar hield ik een pijnlijke voet aan over.
Op diezelfde dag ging ik ook nog shoppen met manlief wat ik beter niet had kunnen doen.
Ik bleef een pijnlijke rechtervoet houden.
Daarna een pijnlijk rechter bovenbeen en daarna pijn bij de rechterlies.

De weken erna strompelde ik door het leven en besloot om een nieuw paar hardloopschoenen aan te schaffen.
Mijn oude hardloopschoenen nam ik mee.|
In de sportwinkel waar ik mijn schoenen wilde kopen, bleek al gauw dat ik op de verkeerde hardloopschoenen liep.
De dame kon dat meteen zien, want de veters waren te strak om mijn wreef gebonden.
Dat deed ik omdat ik anders geen grip kon krijgen. Voor mijn gevoel schoof –in ieder geval-  mijn rechtervoet tijdens het hardlopen heen en weer.
De dame concludeerde daar dus gewoon dat mijn vorige schoenen te breed waren voor mijn smalle voeten! En daar had ik toch zo’n jaar of drie op gelopen ...
Maar ja, voor deze schoenen was ik naar een deskundige winkel geweest met – naar ik aanneem- deskundig advies.
Het waren toen toch echt de goede schoenen voor mijn voeten niet dus.

Maar ook met de nieuw aangeschafte hardloopschoenen bleef ik pijn houden tijdens het hardlopen en het werd maar steeds pijnlijker.
Maar eens een afspraak gemaakt bij de fysiotherapeut, dat kan tegenwoordig zonder verwijzing van de huisarts.
Na 5 keer daar te zijn geweest wist de fysiotherapeut het ook niet meer.
Ze stuurde mij door naar de huisarts en zou zorgen dat deze het bijbehorende verhaal over het verloop zou krijgen.
De huisarts kon volgens de fysiotherapeut 2 dingen doen:
óf doorsturen naar de podotherapeut óf doorsturen naar het ziekenhuis voor foto’s.

Vanaf mijn werk, in werkkleding ging ik naar de afspraak bij de dokter.
Daar gezeten, vroeg de dokter mij alsnog de onderbroek het hemd van mijn lijf.
(Maar dat had de fysiotherapeut toch allemaal al verwoord in haar verslag?) dacht ik.
De huisarts kon er geen touw aan vastknopen en zei: ‘kleed u zich maar uit van onderen, mevrouw’.
Waarop ik verschoot van kleur.
Oeps.

Op mijn werk draag ik een uniform, redelijk getailleerd.
Onder mijn pantalon draag ik meestal een string.
Niet omdat ik dat zo sexy vind, integendeel. Bij …-jarigen staat zo’n ding juist a-sexy. Want last van de zwaartekracht.
Nee, ik droeg dat ding puur om te voorkomen dat randjes van een eventuele slip zich in mijn pantalon zouden aftekenen.
En nu, OMG! Ik moest de dokter onder ogen komen in deze afgrijselijk zittende string.
Ik stond met mijn rug naar hem toe en sjorde nog even aan mijn blouse, in de hoop dat deze één en ander zou bedekken.
Maar: ‘u mag de blouse juist omhoog trekken, opdat ik uw houding goed kan bepalen’, aldus de huisarts.
‘Ja, bukt u maar even’ ….

Aanstaande maandag moet ik naar het ziekenhuis om foto’s te laten nemen van betreffende been.
Ik trek mijn lange boxershort aan …

zondag 17 augustus 2014

...

Sinds een paar weken wordt mijn blog overladen met overdreven veel spamreacties.
De zoekmachines op het www weten feilloos mijn huis-tuin-en-keukenblog te vinden, wat komt door specifiek benoemde onderwerpen.

Zoals deze reactie van een ongedierte bestrijdingsbedrijf in Canada die waarschijnlijk zocht op 'bedwants' en daarna zo’n achterlijke reactie achterliet al dan niet automatisch gegenereerd:

‘Hey there you’ve done an incredible job.
I’ll definitely digg it and personally suggest to my friends. I’m sure they will be benefited from this web site. My website: een ongediertebestrijdingsbedrijf in Canada dus.
En deze reactie wordt dan geplaatst onder mijn logje 'Tussen vintage en kitsch wat he-le-maal nergens op slaat.

Bovenstaande is een onschuldig en simpel voorbeeld.
Er zitten echter ook reacties tussen met een wat agressievere benadering die bijvoorbeeld verwijzen naar websites die laten zien hoe je spelletjes kunt hacken.

Ook al komen ze meteen in mijn mailbox voor spamreacties, toch geeft het me een onheilspellend gevoel als ik al die reacties zie. Stel dat ik per ongeluk ergens op klik, dan is de kans op een virus groot.
In eerste instantie had ik daarom anonieme reageerders geblokkeerd, maar daar kregen mijn trouwe bezoekers problemen mee.
Dus vanaf nu heb ik er een woordverificatie c.q. moderatie op gezet in de hoop dat mij verdere spamreacties bespaard blijven.

Mocht het reageren toch niet lukken, stuur dan een e-mail naar
desire@zegthallo.nl
Hopelijk is het tijdelijk en alvast sorry voor de overlast.

Desire

woensdag 13 augustus 2014

Grüß Gott

Ja! Ich bin wieder da!

Over de heenreis naar Oostenrijk
Vroeg uit bed en koffers in de auto gepropt. Drinken, broodjes en ander proviand bij de hand.
Heenreis eerste dag reden oudste en manlief om de beurt, veel files onderweg.
We vroegen ons maar steeds af hoe zo’n plotselinge file ontstaat.
Niet de files die veroorzaakt worden door wegwerkzaamheden, ongelukken of caravans en vrachtwagens die elkaar inhalen. Ik bedoel die files die zomaar uit het niets ontstaan en die ook zomaar uit het niets oplossen … ik vind het vreemd.

In Neurenberg overnachtten we in een eenvoudig maar prima hotel.
’s Avonds gingen we in stad Neurenberg met z’n vieren eten, lekker aan de Duitse specialiteiten.
We bestelden een menu voor 4 personen met van alles en nog wat, geserveerd op een plaat. Op die grote plaat lagen gebakken aardappels, patat, gekookte zuurkool, zuurkoolsalade, twee blaadjes sla, twee halve tomaten, één Wiener schnitzel, acht knödels, twaalf Frankfurters en ongeveer vijf grote stukken schweinehaxe.
Aan één stuk schweinehaxe hadden we eigenlijk al ruim voldoende. Man, wat overheerste die schweinehaxe *burp*.
Leuk (niet lekker) voor één keer maar nooit weer. Brrrr, wat een vet.

Heenreis tweede dag reden oudste en manlief wederom om de beurt richting eindbestemming Oostenrijk/Karinthië. Stonden bij elkaar 5 uur in de file.
Stau, stau und immer wieder stau pffff.
Weersomstandigheden onderweg waren van heet tot frisjes, van droog tot zeer nat.
Blij dat we er eindelijk waren.

Over het verblijf in Oostenrijk
Zeer fraai appartement gelegen in de Oostelijke deelstaat Karinthië in het district Spittal an der Drau; Bad Kleinkirchheim.
In de winter een druk bezocht wintersportgebied en in de zomer … gewoon mooi ;-)





Veel gedaan waaronder toeren met de auto, de berg op met de kabelbaan, wandelen, rodelen en mountainbiken. Aan de laatste twee deed ik niet mee.
Kwamen nog familie tegen. Waarvan we wel wisten dat ze in ergens in Karinthië zouden verblijven.
Op een dag kwamen we ze gewoon tegen. In hetzelfde plaatsje, dezelfde plek op hetzelfde tijdstip. Hoe toevallig kan dat zijn? Met z’n allen gezellig een ijsje gegeten.

Weersomstandigheden waren wisselend, van heet tot druilerige regen en onweer.
Van koel tot rond het vriespunt (toen we heul hoog in de bergen waren).
Ook lekker gegeten.
Apfelstrudels, Wiener schnitzels, grilltellers en pizza’s.
Maar ook zelf spaghetti gekookt, pannenkoeken gebakken en een soort van barbecue georganiseerd (maar dan in de braadpan op het gasfornuis).
De vijfde en zesde dag kreeg ik last van mijn hormonen heimwee naar huis. We hadden nog twee dagen te gaan ...
Heimwee ging weer over op de één na laatste dag voor de terugreis.
Toch weer fijn om naar huis te gaan.

Over de terugreis naar Nederland
We hadden daags tevoren bolletjes en drinken ingeslagen voor onderweg.
Nog nooit zachte bolletjes gezien in Oostenrijk.
Terugreis eerste dag startte ik met rijden, oudste en manlief namen het daarna om de beurt over. Opnieuw veel files. We namen een sluipweg en dat schoot lekker op.
Bij de eerste stop onderweg knaagde ik vijftien minuten lang aan mijn heul harde bolletje met kaas. Overgebleven helft maar gedeponeerd in de prullenbak.
Bijna bij iedere stop moesten we met z’n allen plassen.
4 x 0,70 eurocent is € 2,80 betalen om je plas achter te laten, tis toch te gek voor woorden …

We hadden een overnachting geboekt in een hotel in Frankfurt am Main.
Dort waren we niet herzlich willkommen.
We mochten niet parkeren bij het hotel en moesten maar zien waar we dan wel de auto kwijt konden.
Manlief kon daar niet tegen en wilde toen meteen door naar huis. De rest niet.
Toch een plek voor de auto gevonden en ingecheckt.
Hotel was gelegen in een ‘ruigere’ wijk van Frankfurt en was qua aankleding blijven steken in de jaren tachtig.
Kamer ingericht met gammele spullen en badkamer mocht geen badkamer heten want je kon je kont er niet keren.
’s Nachts weinig geslapen vanwege lawaaierig, nachtelijk leven.
Toen ik wakker werd, was het 04.00 uur en de feestbeesten joelden door de straat. Wekker zetten was niet nodig geweest.
Ontbijt was minimaal. Halfzacht gekookte eieren (ieuw!) en lauwe koffie.
Enfin, uitchecken en rijden maar!
Onderweg nog 2x gestopt en klokslag 12.00 thuis.

Mijn wasjes draaien. Alsof we nooit zijn weggeweest.

maandag 28 juli 2014

Keek op de week

Oudste vierde zaterdag 19 juli zijn verjaardag, samen met die van mij.
Oudste is 19 geworden en ik euh … ahum.
Het was heerlijk zwoel weer en we konden de hele club met mensen buiten neerzetten, wel net zo handig.
Hier en daar wat spanning onder familieleden want die had ‘woorden’ met deze en die had ‘woorden’ met gene. Ons verjaardagsfeest eindigde in een soort mediation-feest en iedereen ging opgelucht naar huis.

Met stiefvader gaat het minder goed. Moest op maandag naar het ziekenhuis, door de scan vanwege pijn in het rechterbeen.

Ook schoonmoeder is terecht gekomen in de malle molen van ziekenhuisonderzoeken. Bij haar werd onlangs een groot tekort aan rode bloedlichaampjes ontdekt.
Paniek alom in ’s mans familie. Zussen die de balle verstand hebben van medische zaken en die panisch de familie rond belden dat schoonmoeder er binnenkort niet meer zal zijn. Gelukkig zijn er dan ook nog de nuchtere familieleden die éérst alle onderzoeken willen afwachten en dan pas kunnen bekijken hoe nu verder.

Op woensdag 23 juli, donderdag 24 juli, vrijdag 25 juli en zaterdag 26 juli de indrukwekkende en emotionele terugkeer van de slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne.
Nederland rouwde massaal. Respect voor degenen die dit tot in de puntjes verzorgden.
En ook ministers zijn maar gewoon mensen. Wat kwam Frans Timmermans goed uit zijn woorden. Heel tastbaar en emotioneel.

De dag daarvoor ging oudste met vier vrienden op vakantie naar Lloret de Mar, per vliegtuig.
Met gemengde gevoelens, dat wel. 
We hopen hem morgen, dinsdagochtend weer in de armen te sluiten.
En oh, wat zal hij een verhalen hebben. Vijf jongens, in een appartement, zon, zee, zuipen en fastfood. Twee dagen heeft hij om bij te komen en daarna vertrekken we met z’n vieren naar Oostenrijk.
Reken maar dat ik er flink wat vitaminen in stop.

Jongste ging op woensdag onverwacht logeren bij een neef.
Deze was die dag erna jarig. We zouden er sowieso heen en jongste besloot om een dag eerder te gaan. Samen met neef ging hij naar de bioscoop en wij gingen spontaan uit eten met z’n twee.
Bij de Griek, heerlijk op het buitenterras want het was heerlijk, zwoel zomerweer.

Donderdagavond dan de barbecue bij de jarige neef. Zijn vader had een skottelbraai en grillplaat op tafel staan. Man, wat kon die man bakken. En in een razendsnel tempo. Binnen een mum van tijd zaten alle genodigden vol. Als toetje een flinke bak koffie verkeerd met een stuk taart van de plaatselijke bakker. Nichtje had deze meegebracht want ze werkt bij deze bakker. Tel uit je calorieën …

Wat hij en wij eigenlijk al verwacht hadden, (stief)vader blijkt uitzaaiingen te hebben naar zijn rechterbeen. Afgelopen vrijdag werd hij bestraald om minder pijn te hebben. We bezoeken hem en moeder voordat wij aanstaande vrijdag op vakantie gaan.
Ondertussen hebben wij de aardappels uit onze tuin gerooid en ongeveer 1 kg daarvan nemen we mee in een oude krant voor (stief)vader en moeder.


Want van chocola en fruit wordt die man niet vrolijk. Van eigen verbouwde aardappels des te meer. In roomboter gebakken, met spekjes en een heerlijk kropje sla erbij. Daar kan hij intens van genieten.

Und jetzt:

  


donderdag 24 juli 2014

Afgelopen woensdag

Waardig en indrukwekkend ...



... en tegelijkertijd zó hartverscheurend.



R.I.P. victims of the air crash Malaysia Airlines 17-7-2014

 

dinsdag 15 juli 2014

WaarMaarRaar

Geweldig dit!

Toen een vogeljong dreigde te verdrinken in een meer in Connecticut, ontpopte labrador Jax zich tot een fantastische reddingshond en bracht het kleintje aan land.

Jax en zijn baasje Rick Sauer waren aan het vissen toen de Amerikaan merkte dat een vogeltje in moeilijkheden was gekomen. Hij had gezien hoe het jong uit het nest was gevallen en in het water belandde.

Eerst wilde Sauer de natuur zijn gang laten gaan maar toen het kleintje moest vechten voor zijn leven, besloot het baasje om Jax in stelling te brengen. De labrador aarzelde geen moment, zwom er naartoe en redde het vogeljong.

Volgens Sauer stelde het kleine vogeltje het trouwens prima na zijn heikele avontuur.

zondag 6 juli 2014

Min














Afgelopen vrijdag rijd ik in mijn gerepareerde autootje naar de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen.
Boodschappen doen is niet mijn hobby.
Eigenlijk wil ik het liefst zo snel mogelijk door de supermarkt racen en hier en daar wat dingen uit de schappen grijpen.
Maar helaas.
Zelden of nooit komt het voor dat ik zonder ergernissen bij de kassa mijn boodschappen op de loopband leg.
Welke gek bedenkt bijvoorbeeld dat de schenkstroop naast de appeltaartmix moet staan i.p.v. naast de appelstroop?
Kan ik weer helemaal naar de andere kant lopen met mijn karretje. Die trouwens altijd weigert om mee te draaien in dezelfde richting als ik.
Dus voordat ik bij de kassa ben, heb ik mijn karretje al 20 keer door dezelfde paden gereden op zoek naar de juiste boodschappen.
Daarbij menigmaal gestoord door vakkenvullers die in de spits met z’n tienen tegelijk in één gangpad staan te vullen.
Zijn het de vakkenvullers niet die het pad versperren, dan zijn het wel een paar dames die met elkaar staan te beppen alsof ze elkaar járen niet gezien hebben. Of een weifelende huisvader die niet weet met welk merk appelmoes hij thuis mag komen.
Enfin, ik worstel me door de mensenmassa en door de gangpaden heen en een uur later dan gepland beland ik bij de kassa.
De kassa van de Plus, want daar haal ik de iets luxere producten. De vrolijke en vriendelijke medewerkers van de reclame zijn nergens te bekennen.

Alleen de pinkassa en de mandjeskassa zijn geopend.
Maar ik heb een kar vol boodschappen en geen mandje, dus de mandjeskassa valt af.
Pinnen wil ik ook niet, want mijn rekening loopt zonder te pinnen ook wel leeg.
Ik wil betalen met contanten want die had ik gereserveerd voor de boodschappen.
Ik ga in de rij bij de pinkassa staan.
Daar stond ik al eens eerder met contanten (om dezelfde reden) en was toen geen enkel probleem.
Inmiddels staan al mijn boodschappen op de loopband en de Miep zegt: dat is dan € 62,60 mevrouw’.
Twee briefjes van € 50,-- druk ik in haar handen.
Ze schrikt, deinst achteruit, verschiet van kleur en krijst: ‘oh nee, mevrouw! Dit is een pinkassa, u kunt hier alleen maar pinnen!’
Ik denk: gevalletje blond en geen verstand van geldverkeer?
Ik zeg: ‘ja, zal best. Maar dan moeten jullie wel zorgen dat er naast jouw pinkassa ook een kassa voor contanten open is!’
Ze blikt naar achteren, waar nét een kassière is gaan zitten en het rek van de beltegoeden opendraait … ‘ja maar die is open hoor!’
Ik zeg: ‘ja nu wel, maar toen ik hier aankwam was alleen jij open!’
Zij: ‘nou maar, u kunt hier alleen maar pinnen hoor!’
Ik denk: of heeft ze soms smetvrees?
Ik zeg: ‘ja dat weet ik nu wel!’
Moet ik ook nog op zoek naar mijn pinpas, grmbl!
‘De bon mee, mevrouw?’
Ik zeg: ‘ja graag!’
Al was het alleen maar om erop toe te zien waar al mijn geld blijft.
En het is een feit.
Plus geeft meer.
Ergernis.