Pagina's

donderdag 1 december 2016

Je lijkt je moeder wel

Manlief en ik zitten vaak op één lijn.

We houden allebei van de kust, hebben dezelfde voorkeur voor voedsel, denken hetzelfde over het opvoeden van onze kinderen en over de inrichting van ons huis zijn we het altijd eens.

Dat klinkt saai en dat is het misschien ook wel.
Voordeel is dat we weten wat we aan elkaar hebben en dat schept rust in een relatie.

Eén keer in de maand gaat het mis (…). Dan zit er een flinke ruis in die lijn.

Zeg ik ja dan zegt hij nee.
Begin ik te schelden dan scheldt hij net zo hard terug.
Dan vind ik hem dominant en noemt hij mij een zeikerd. Wat nog eens wordt ondersteund met de woorden ‘je lijkt je moeder wel!’
En dan ga ik over de rooie.

Want ik lijk niet op mijn moeder.

Daar waar mijn moeder bij de pakken neer gaat zitten als het tegenzit, geef ik mezelf een schop onder mijn hol en hobbel verder.
Daar waar mijn moeder steevast “mwah, het gaat wel” antwoordt op de vraag “hoe gaat het?” antwoordt ik altijd “goed joh, en met jou?” (ook al is dat misschien niet altijd waar).
Daar waar mijn moeder nog steeds niet snapt dat ze zelf de slingers op moet hangen om een leuk leven te hebben, weet ik dat van nature.

Qua uiterlijk komen we ook niet in de buurt.
Zij is klein, gezet en heeft gepermanent, kort haar.
Ik ben lang, heb de juiste vormen op de juiste plek ... ;-) ... en lang blond haar met natuurlijke slagen.
Waar dat “je lijkt je moeder wel” vandaan komt, is mij een raadsel.

‘k Denk dat ik binnenkort maar eens mijn lingeriesetje uit de mottenballen haal, eens kijken of hij dan nog steeds vind dat ik op mijn moeder lijk …


zondag 20 november 2016

Wegpiraat

Open brief aan de Syntus-buschauffeur, rijdende in Overijssel op lijn 161, op 18 november 2016 omstreeks 09.15 uur:



Niet wetende waarom je met zoveel frustratie achter het stuur zat: wellicht ging het beloofde vrijpartijtje met je geliefde niet door, was je eitje op deze ochtend te hard gekookt of was je gewoon te laat gestart met je traject … in ieder geval geen geldige redenen om mij, een enthousiaste jogger met luid getoeter van de weg te vegen, waardoor ik op mijn bevallige derrière in de modderige berm belandde.
Gelukkig kon ik net op tijd wegduiken voor de boom die in mijn gezichtsveld verscheen, anders had ik deze brief misschien niet kunnen schrijven.
Overigens was de weg breed genoeg voor jouw bus en mijn bescheiden persoontje, het ongeoorloofd getoeter (die mij de stuipen op het lijf joegen en waar trouwens een boete van € 90,-- op staat) verbaasde mij.
Ik zal de stomerijkosten niet op Syntus verhalen en ik dien ook geen klacht in, tenslotte begeef ik me voor een gedeelte op eigen risico op de openbare weg. Voor het andere gedeelte hoop ik toch serieus op respect en ruimte van medeweggebruikers, waaronder die van Syntus-buschauffeurs.
Een vriendelijk edoch dringend verzoek aan jouw om je rijgedrag aan te passen, een volgende keer loopt het misschien minder gunstig af.
Bedankt namens joggers en alle andere medeweggebruikers!

zondag 13 november 2016

ZMDWDVZ

Zondag
Brrr … koud en klaarwakker; wekker zegt 07.40 uur.
Oeps, spierpijn. Want gisteren van de trap gevallen in de parkeergarage. Ter plekke een dikke hand en pijnlijke voet. Gelukkig goed afgelopen. Op mijn zere spieren na dan.
Languit op de bank liggend kijk ik naar opgenomen aflevering Expeditie Robinson.
Suzanne Klemann heeft nog een goed figuur voor iemand van 51 jaar. Dave Roelvink is en blijft een rare gast. Jayjay is een smeerlap … gadver zoals hij die viezigheid uit z’n oor haalt en eraan ruikt … iew!
Manlief ook wakker, kijkt op buienradar: “als je wilt gaan hardlopen moet je nu gaan want regen straks”. Ok. Zelf wil hij gaan fietsen maar blijft toch zitten.
Rondje van 5,2 km gehaald, spieren nog pijnlijker. Manlief gaat alsnog fietsen. Jongste doet bedsport.
Ik kruip achter de laptop, oortjes in, muziek aan, koffie en facebooken. Nummer van Kanye West “Love Lockdown” vertalen. Een stom nummer, tekst zegt me wel wat.
Als manlief terug is, nuttigen we een late lunch.
’s Middags chillen, lezen en tv kijken. Broccoli, aardappelrozetjes en een kipburger klaargemaakt.

Als mannen ongesteld konden zijn, dan was manlief het vandaag.

Geskypet met zoonlief in het buitenland. Het gaat goed met hem, zowel zijn stage als zijn verblijf daar. Het sneeuwt er. Zoonlief heeft zin aan de kerst, dan gaan wij erheen.
’s Avonds De Reünie en TV Show gekeken en daarna Centraal Medisch Centrum. Lekker zo’n serie waarbij je niet hoeft na te denken wat er zal gebeuren. Zo voorspelbaar.

Maandag
Wakker om 08.00 uur. Spieren voelen pijnlijker aan dan gisteren. Hoofdpijn en een beetje misselijk.
Moet wel uit bed want beginnen om 12.30 uur plus avonddienst tot 20.00 uur. Man, wat een pútweer!
Alvast boodschappen gedaan voor avondeten van de mannen, die mogen zelf wat in elkaar flansen.
Om 13.00 uur op mijn werk. Nieuwe telefooncentrale begint te wennen. Helaas valt de headset steeds van mijn hoofd.
Ook avonddienst erbij gedraaid, niet heel druk. Ene Hermien belde: ‘is mien riebewies d’r al?’
Thuis pakketje bezorgd: een satijnen kussensloop. Daar schijn ik mijn melk-boeren-honden-haar mee te kunnen temmen.
Voor de tv geprobeerd Dokter Tinus te kijken, ging maar moeilijk met het aantal mannelijke wezens dat om de eettafel zat te testosteronnen.


Dinsdag
Wakker met hoofdpijn, alsof er sneeuw in de lucht hangt. Mijn haar is lekker glad, dat wel.
Jongste is met zwager mee op de vrachtwagen. Manlief heeft ergens een cursus.
Een paar huishoudelijke klussen gedaan en om 13.00 uur op het werk.
Jammer, zou best altijd op de ochtenden willen werken. Iemand heeft ‘ooit’ contractueel vast laten leggen dat zij alleen op de ochtenden wil werken. Anderen worden daardoor verplicht er omheen te werken. Met allerlei frustraties tot gevolg. Nu een datahoofd op ons rooster gezet, hopelijk ziet hij er wat logica in.
Ook vanmiddag weer gezeur over het rooster. Iedereen op 2 januari vrij … ik niet. In mijn eentje de boel waarnemen is onmogelijk, dus berichtje op gezamenlijke whatsapp gezet.
‘Ja, dat wordt een probleem’ zegt er eentje, daarbij een dom lachende smiley plakkend.
Een ander zegt: ‘maar ik ben er ook nog! Zet mij er maar neer!’ daarbij een gespierde arm plakkend. Ze zijn er heus wel, collega’s waar je wat aan hebt.
Ik sta al bij de achterdeur van kantoor, ontvang ik een whatsapp van manlief: “ben je al onderweg naar huis? Ik sta thuis voor de deur, maar heb geen sleutel”.
Ai. Mannen … dat hij überhaupt de weg naar huis heeft gevonden …
Thuis snel manlief erin gelaten en Chili Con Carne met aardappelpuree gemaakt. Menu speciaal bedacht voor jongste, maar die gaf aan bij zwager te eten. Want. Zij eten nasi.
Manlief gaat naar vergadering van de ijsbaan en ik zap.
Echt geen f*ck op tv. Had nog een film opgenomen met Michelle Pfeiffer ‘I Could Never Be Your Woman’, over verliefdheid tussen oudere vrouw en jonge man. Nah ja, als je 40 oud wilt noemen …


Woensdag
Wakker opnieuw met hoofdpijn, ‘k weet zeker dat het gaat sneeuwen vandaag.
Lees op facebook dat Trump grote kans heeft om de verkiezingen te winnen, het zal toch werkelijk niet?
Bedden verschoond en rondje hardgelopen. Klinkt easy, maar is het niet.
Gelukkig is er de warme douche, mijn beloning.

OMG! Hij heeft daadwerkelijk gewonnen … wat een zwarte dag voor de wereldgeschiedenis. Een vrouwonvriendelijke horrorclown wordt onze wereldleider …

Tijdje bezig met whatsapp en facebook, alle discussies gaan over Trump, vanzelfsprekend.
Na de boodschappen is jongste ook uit bed, samen geluncht.
’s Middags nog steeds mud van het hardlopen.
Avondeten bestaat uit gekookte andijvie, aardappels en verse worst. Komkommersalade erbij.
Schoonouders op bezoek. Oudjes, maar zolang ze kunnen gaan ze door, respect!


Donderdag
Om 8.00 uur uit bed. Klusjes gedaan, houtkachel gebruiksklaar maken, stofzuigen, wasje hier wasje daar.
Om 12.00 uur op het werk. Alwaar de telefooncentrale eruit lag *zucht*.
Gelukkig snel gefixt door de nieuwe topper van ICT.
Kon niet deelnemen aan het werkoverleg, moest de balie/receptie bemannen.
Hadden wel punten ingebracht maar een beetje lullig als we dat niet konden onderbouwen. Collegaatje kwam terug om haar zegje te doen.
Punten gingen het ene oor in bij de manager en via het andere oor d’r weer uit.
“Manager? Zeg jij er nou eens wat van?” Helaas, je hebt er niets aan, aan managers.
’s Middags druk aan balie en de telefoon: afval, uitkering trekkers, klachten over gevallen bladeren, een dode zwaan en bouwvraagjes.
Collega galmde over de afdeling dat ik met de kerst naar zoonlief ga … 'oóóóóóh' allemaal jaloers haha!
Alsof de duvel ermee speelt, las ik op facebook dat er in Stockholm 30 cm sneeuw is gevallen … dat is ook weer een beetje overdreven.
Thuis nasi gemaakt van zilvervliesrijst, een kroepoekje en gebakken eitje erbij.
’s Avonds heerlijk de houtkachel aan, Expeditie Robinson gekeken en opgenomen aflevering van Ik Vertrek. Knap dat mensen zo gemotiveerd blijven met al die tegenslagen.


Vrijdag
One day off.


Zaterdag
Om 05.00 uur wakker want naar de wc.
Hoofd bonkt. Logisch want fles wijn leeg gedronken gisteren … komt er van als ‘ie zo lekker smaakt.
Opnieuw in slaap gevallen tot 09.30 uur. Langzaam maar zeker opgestaan.
’t Heeft knap gevroren. Huishoudelijke klussen gedaan, ook strijken pffffff.
’s Middags een harinkie van de markt en daarna de tuin en overkapping winterklaar gemaakt.
Allemaal spinnen en ander ongedierte kwam ik tegen … overwinteren graag in de overkapping.
Hoor dat het jaarlijkse, grote kinderfeest is omgetoverd tot spontane demonstraties tegen Zwarte Piet en extra genomen beveiligingsmaatregelen daaromtrent. Kleine kindjes moeten door detectiepoortjes om bij de geliefde Goed Heiligman te komen. Dat hadden we 50 jaar geleden ook niet kunnen bedenken.
’s Avonds eten gekookt met manlief: spaghetti Bolognese met groenten, gehakt en geraspte kaas.
Een flinke avondwandeling gemaakt voor een snelle verbranding. Om daarna een stuk eigengemaakte appeltaart naar binnen te werken.
Op de bank liggen zappen; Ik Hou Van Holland en De Kwis. Heb het netjes bij twee glaasjes wijn gehouden.


woensdag 26 oktober 2016

Begrijp je wel?



















Tja ... ik begrijp mezelf soms ook niet 

zondag 16 oktober 2016

Hello, it's me ...

Hallo?

Ik ben er nog hoor!
Gezond en wel (met hier en daar een kwaaltje dat dan weer wel maar dat hoort geloof ik bij 50 plussers).

Voor degenen die bezorgd waren, het gaat heus goed. Ik zit wel in een bepaalde fase in mijn leven waardoor ik het bloggen op een lager pitje heb gezet.

Zo is oudste nu al een paar maanden in het buitenland voor zijn stage.
Van ’s morgens 8 tot ’s middags 4 houdt hij zich bezig met de marketing van een bedrijf dat producten biedt aan de wereldwijde voertuigindustrie.
Hij deelt een appartement met een Amerikaanse student, die student is tevens eigenaar van dat appartement.
In tegenstelling tot oudste neemt deze student het met zijn gezondheid niet zo nauw.
Lees: samen met medestudenten wordt er geblowd en gezopen alsof het niets is, in het weekend maar ook doordeweeks.
Brownies worden gebakken met wiet, bier wordt gebrouwen met wiet en er wordt uiteraard gerookt met wiet.
Gezond eten voor deze studenten is er niet bij want legio fastfoodketens in de buurt, hoe gemakkelijk kan het zijn.
Ik ken oudste redelijk goed en ik weet dat hij voor zichzelf wel af en toe gezond eten kookt en fruit tot zich neemt. Regelmatig ontvang ik appjes met foto’s van gelukte recepten ;-)
Roken is not done in zijn ogen, dat zal hij niet doen. Af en toe een biertje drinken doet hij wel … ik hoop van harte dat hij onder invloed daarvan niet getriggerd wordt om tóch aan wiet te beginnen.
Aan de andere kant vind ik het fijn voor oudste dat hij nu min of meer het studentenleven meemaakt; het is lekker roerig in zijn leven.
Mijn enige zorg is dat hij doordeweeks zijn rust niet kan pakken omdat er dan ook gefeest wordt in het appartement.
Oudste appte onlangs dat andere bewoners in het appartementencomplex aan het klagen zijn geslagen, hopelijk wordt het doordeweeks feesten hierdoor aan banden gelegd.
Verder skypen we iedere week met hem op een vaste dag en tijdstip en zien dan dat hij lekker in zijn vel steekt.

Zo is jongste ook op stage. Doordeweeks bivakkeert hij op een vliegbasis in Nederland, voor zijn luchtvaarttechniekopleiding voor Defensie. In het weekend is hij thuis met een zak vol vuile was.
Op zaterdagen heeft hij een bijbaantje als koerier en daarnaast heeft hij een vriendinnetje naar wie ook de nodige aandacht gaat. Wie zegt dat de jeugd van tegenwoordig lui is, heeft het bij het verkeerde eind.

Manlief gaat nog steeds op onderzoek uit of de bouwactiviteiten in de ‘grote stad’ wel voldoen aan de regeltjes en veiligheidsvoorwaarden. Zijn takenpakket loopt iets terug vanwege de privatisering. Donderdag werkt hij lekker ontspannen thuis en de rest van de dagen kan hij op kantoor volmaken.

Ik werk nog steeds als receptionist/telefonist, al wordt mijn takenpakket steeds meer uitgebreid met taken van de balie Publiekzaken.
Best een leuke baan, hoewel ik merk dat burgers mondiger worden en steeds meer gaan klagen over futiliteiten. En da’s een minder leuk aspect. Ik ben namelijk niet de veroorzaker van hun klachten, maar ik moet het gemopper, gescheld en getier wél incasseren. De ene dag gaat dat beter dan de andere, ik ben tenslotte ook maar mens.

Verder zijn er de altijd aanwezig familieperikelen, zowel in ’s mans familie als in de mijne. Misschien ga ik jullie daar nog wel eens mee ‘vervelen’ ;-)

Jullie heb ik een tijdje niet gevolgd, ik hoop dat het met jullie ook goed gaat. Wel ben ik erachter dat ik niet de enige ben die wat minder blogt, anderen zijn zelfs helemaal gestopt.
Voor degenen die nog bloggen: binnenkort kom ik een kijkje nemen ;-) 

zaterdag 14 mei 2016

The Netherlands douze points! Of niet?

Wat zal Douwe Bob er van gaan maken?



Net zo goed als Teach-In in 1975?


 

woensdag 27 april 2016