Pagina's

maandag 28 juli 2014

Keek op de week

Oudste vierde zaterdag 19 juli zijn verjaardag, samen met die van mij.
Oudste is 19 geworden en ik euh … ahum.
Het was heerlijk zwoel weer en we konden de hele club met mensen buiten neerzetten, wel net zo handig.
Hier en daar wat spanning onder familieleden want die had ‘woorden’ met deze en die had ‘woorden’ met gene. Ons verjaardagsfeest eindigde in een soort mediation-feest en iedereen ging opgelucht naar huis.

Met stiefvader gaat het minder goed. Moest op maandag naar het ziekenhuis, door de scan vanwege pijn in het rechterbeen.

Ook schoonmoeder is terecht gekomen in de malle molen van ziekenhuisonderzoeken. Bij haar werd onlangs een groot tekort aan rode bloedlichaampjes ontdekt.
Paniek alom in ’s mans familie. Zussen die de balle verstand hebben van medische zaken en die panisch de familie rond belden dat schoonmoeder er binnenkort niet meer zal zijn. Gelukkig zijn er dan ook nog de nuchtere familieleden die éérst alle onderzoeken willen afwachten en dan pas kunnen bekijken hoe nu verder.

Op woensdag 23 juli, donderdag 24 juli, vrijdag 25 juli en zaterdag 26 juli de indrukwekkende en emotionele terugkeer van de slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne.
Nederland rouwde massaal. Respect voor degenen die dit tot in de puntjes verzorgden.
En ook ministers zijn maar gewoon mensen. Wat kwam Frans Timmermans goed uit zijn woorden. Heel tastbaar en emotioneel.

De dag daarvoor ging oudste met vier vrienden op vakantie naar Lloret de Mar, per vliegtuig.
Met gemengde gevoelens, dat wel. 
We hopen hem morgen, dinsdagochtend weer in de armen te sluiten.
En oh, wat zal hij een verhalen hebben. Vijf jongens, in een appartement, zon, zee, zuipen en fastfood. Twee dagen heeft hij om bij te komen en daarna vertrekken we met z’n vieren naar Oostenrijk.
Reken maar dat ik er flink wat vitaminen in stop.

Jongste ging op woensdag onverwacht logeren bij een neef.
Deze was die dag erna jarig. We zouden er sowieso heen en jongste besloot om een dag eerder te gaan. Samen met neef ging hij naar de bioscoop en wij gingen spontaan uit eten met z’n twee.
Bij de Griek, heerlijk op het buitenterras want het was heerlijk, zwoel zomerweer.

Donderdagavond dan de barbecue bij de jarige neef. Zijn vader had een skottelbraai en grillplaat op tafel staan. Man, wat kon die man bakken. En in een razendsnel tempo. Binnen een mum van tijd zaten alle genodigden vol. Als toetje een flinke bak koffie verkeerd met een stuk taart van de plaatselijke bakker. Nichtje had deze meegebracht want ze werkt bij deze bakker. Tel uit je calorieën …

Wat hij en wij eigenlijk al verwacht hadden, (stief)vader blijkt uitzaaiingen te hebben naar zijn rechterbeen. Afgelopen vrijdag werd hij bestraald om minder pijn te hebben. We bezoeken hem en moeder voordat wij aanstaande vrijdag op vakantie gaan.
Ondertussen hebben wij de aardappels uit onze tuin gerooid en ongeveer 1 kg daarvan nemen we mee in een oude krant voor (stief)vader en moeder.


Want van chocola en fruit wordt die man niet vrolijk. Van eigen verbouwde aardappels des te meer. In roomboter gebakken, met spekjes en een heerlijk kropje sla erbij. Daar kan hij intens van genieten.

Und jetzt:

  


donderdag 24 juli 2014

Afgelopen woensdag

Waardig en indrukwekkend ...



... en tegelijkertijd zó hartverscheurend.



R.I.P. victims of the air crash Malaysia Airlines 17-7-2014

 

dinsdag 15 juli 2014

WaarMaarRaar

Geweldig dit!

Toen een vogeljong dreigde te verdrinken in een meer in Connecticut, ontpopte labrador Jax zich tot een fantastische reddingshond en bracht het kleintje aan land.

Jax en zijn baasje Rick Sauer waren aan het vissen toen de Amerikaan merkte dat een vogeltje in moeilijkheden was gekomen. Hij had gezien hoe het jong uit het nest was gevallen en in het water belandde.

Eerst wilde Sauer de natuur zijn gang laten gaan maar toen het kleintje moest vechten voor zijn leven, besloot het baasje om Jax in stelling te brengen. De labrador aarzelde geen moment, zwom er naartoe en redde het vogeljong.

Volgens Sauer stelde het kleine vogeltje het trouwens prima na zijn heikele avontuur.

zondag 6 juli 2014

Min














Afgelopen vrijdag rijd ik in mijn gerepareerde autootje naar de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen.
Boodschappen doen is niet mijn hobby.
Eigenlijk wil ik het liefst zo snel mogelijk door de supermarkt racen en hier en daar wat dingen uit de schappen grijpen.
Maar helaas.
Zelden of nooit komt het voor dat ik zonder ergernissen bij de kassa mijn boodschappen op de loopband leg.
Welke gek bedenkt bijvoorbeeld dat de schenkstroop naast de appeltaartmix moet staan i.p.v. naast de appelstroop?
Kan ik weer helemaal naar de andere kant lopen met mijn karretje. Die trouwens altijd weigert om mee te draaien in dezelfde richting als ik.
Dus voordat ik bij de kassa ben, heb ik mijn karretje al 20 keer door dezelfde paden gereden op zoek naar de juiste boodschappen.
Daarbij menigmaal gestoord door vakkenvullers die in de spits met z’n tienen tegelijk in één gangpad staan te vullen.
Zijn het de vakkenvullers niet die het pad versperren, dan zijn het wel een paar dames die met elkaar staan te beppen alsof ze elkaar járen niet gezien hebben. Of een weifelende huisvader die niet weet met welk merk appelmoes hij thuis mag komen.
Enfin, ik worstel me door de mensenmassa en door de gangpaden heen en een uur later dan gepland beland ik bij de kassa.
De kassa van de Plus, want daar haal ik de iets luxere producten. De vrolijke en vriendelijke medewerkers van de reclame zijn nergens te bekennen.

Alleen de pinkassa en de mandjeskassa zijn geopend.
Maar ik heb een kar vol boodschappen en geen mandje, dus de mandjeskassa valt af.
Pinnen wil ik ook niet, want mijn rekening loopt zonder te pinnen ook wel leeg.
Ik wil betalen met contanten want die had ik gereserveerd voor de boodschappen.
Ik ga in de rij bij de pinkassa staan.
Daar stond ik al eens eerder met contanten (om dezelfde reden) en was toen geen enkel probleem.
Inmiddels staan al mijn boodschappen op de loopband en de Miep zegt: dat is dan € 62,60 mevrouw’.
Twee briefjes van € 50,-- druk ik in haar handen.
Ze schrikt, deinst achteruit, verschiet van kleur en krijst: ‘oh nee, mevrouw! Dit is een pinkassa, u kunt hier alleen maar pinnen!’
Ik denk: gevalletje blond en geen verstand van geldverkeer?
Ik zeg: ‘ja, zal best. Maar dan moeten jullie wel zorgen dat er naast jouw pinkassa ook een kassa voor contanten open is!’
Ze blikt naar achteren, waar nét een kassière is gaan zitten en het rek van de beltegoeden opendraait … ‘ja maar die is open hoor!’
Ik zeg: ‘ja nu wel, maar toen ik hier aankwam was alleen jij open!’
Zij: ‘nou maar, u kunt hier alleen maar pinnen hoor!’
Ik denk: of heeft ze soms smetvrees?
Ik zeg: ‘ja dat weet ik nu wel!’
Moet ik ook nog op zoek naar mijn pinpas, grmbl!
‘De bon mee, mevrouw?’
Ik zeg: ‘ja graag!’
Al was het alleen maar om erop toe te zien waar al mijn geld blijft.
En het is een feit.
Plus geeft meer.
Ergernis.




dinsdag 1 juli 2014

Sta op

'Tudededudududelu' …'tudededudududelu'

Telefoon!

Ikke: “met de vrouw des huizes?”

Hallo? U spreekt met Prominent! Spreek ik met de vrouw des huizes of met de heer des huizes?

*I beg your pardon?*

Ikke: “u spreekt met de vrouw des huizes, ja?”

Oh dag mevrouw, ik denk dat ik u moet hebben. Zegt Prominent u wat?

Ikke: “heu … nee? Moet dat dan?”

Nou, dat is wel vreemd.

Ikke: “hoezo?”

Nou, u heeft in 2010 een sta-op-stoel bij ons gekocht. En ik wilde ff checken of de stoel nog steeds bevalt.

(wasda?) Ikke: “een sta-op-stoel?”

Ja, da’s een stoel die u praktische hulp biedt bij het opstaan?

*Peins*
*Denk*
Dingdong!


Ikke: “ach, ik denk dat u mijn schoonvader bedoeld, mijn man heeft destijds die stoel voor hem geregeld.”

Nou, ik dacht al, u klinkt nog best jong voor zo’n stoel.

(…)

In de verwachting dat meneer Prominent naar het telefoonnummer van mijn schoonouders gaat vragen, rommel ik alvast in de la op zoek naar het telefoonnummer.

Nou mevrouw, volgens mij heeft dit gesprek dan niet zoveel zin!

‘Tuut tuut tuut tuut!’

Nou ja zeg, wat nou prominent?
Ik zeg pertinent incontinent incompetent!



woensdag 25 juni 2014

Ditjes en datjes

Manlief spotte onlangs een pizzarette in de Blokker-folder.
Het vond het ding geweldig. ‘Die geven we oudste op zijn verjaardag!’ riep hij.
Oudste is dé pizzaliefhebber van het huis.
Gaan we onthouden, dacht ik.
Op vaderdag kreeg manlief een groot cadeau. Hij wist meteen wat erin zat, weg verrassing.
Maar hij was er wel blij mee. ‘Deze gaan we vanavond zeker uitproberen?’
Die vraag had ik verwacht dus ik had de ingrediënten in huis gehaald.
Leuk, zo’n pizzarette, maar het vergt veel voorbereidingen zoals het maken van kleine pizzabodempjes en de prut die op de pizzaatjes moet.
En aangezien het vaderdag was.

Had me voorgenomen rustig aan te doen met inname van calorieën.
Komt er op mijn werk op maandagochtend meteen een zelfgebakken appeltaart voorbij.
Niet eerlijk.

Jongste zijn teennagel is ingegroeid. Voor de vierde keer.
Volgens onze huisarts komt zo’n ingegroeide teennagel veel voor in regio noord-oosten. Ja hoor, túúrlijk.
Vraag is of hij er ooit vanaf komt.
Op 2 juli afspraak gepland, dan moet jongste opnieuw onder het mes.
Net voor de vakantie en voordat zijn opleiding start.
Moeders moet mee want paps slaat tegen de vlakte als de spuit in jongste zijn teen wordt gezet, mietje.

Ondertussen is jongste ook geslaagd voor de (sport)keuring.
Afgelopen dagen heeft ‘ie gezond gegeten en is ‘ie sportief bezig geweest.
Ook keurig in een potje geplast. Die daarna trots op tafel prijkte naast mijn kopje thee.

Het WK 2014 (over)heerst hier in huis, oudste en ik doen mee met de voetbalpoule van mijn werk.
Ik heb echt geen kijk op voetbal, toch heb ik de eerste voorspellingen zelf ingevuld.
Af en toe moet vermeld worden welke speler in een wedstrijd het eerste doelpunt maakt.
Daarvoor heb ik even gegoogled, gewoon kijken wie de beste scorer van het betreffende elftal is, piece of cake.
Je moet alleen even opletten of betreffende voetballer wel opgesteld staat.
Daarvoor heb ik dan oudste, die houdt dat keurig voor mij in de gaten.
Ervan uitgaande dat hij hier ten opzichte van mij integer mee omspringt.
Daar lijkt het wel op, want op dit moment staat oudste op nummer 44 (van de 50 deelnemers) en ik volg hem op de voet.
We stonden eerst hoger maar helaas. Hoezo de balle verstand van voetbal. Gewoon gelukkig in de liefde
denk ik.

Vorige week trouwens bijna gedeelte van de wedstrijd Australië-Nederland gemist, stond in een (soort van) file.
Allemaal boze en in oranje geklede medeweggebruikers.
Snel m’n tomatensoep en zelfgemaakte broodje hamburger naar binnen gewerkt en voor de TV.
Eerste helft teleurstellend, tweede helft kwam Nederland gelukkig terug.
Maar de Australiërs zijn sterk, Nederlands elftal werd weer wakker geschud.

Tijdens wedstrijd Nederland-Chili deze week moest ik werken. Niet goed geregeld. Kon het toch volgen via de livestream van de nos. Collega’s verderop juichten pas 3 minuten na het maken van de doelpunten. Keken niet via de livestream van de nos.

Overigens gaat Nederland goed en ook België doet het niet slecht, chapeau!

Wederom op bezoek geweest bij (stief)vader.
Deze keer was hij van bed af en zat hij op de bank.
Was blij ons te zien en vertelde enthousiast over alle ziekenbezoek die aankomt.
Hun Cairnterrier krijgt een beetje last van obesitas. Moeder stopt er grote-mensen-dingen in.
Als de Cairnterrier wordt uitgelaten, loopt hij  alleen een klein rondje om de speeltuin met moeder.
Bestaat er zoiets als een obesitasprogramma voor dieren?

Zowel opa en oma zijn trots op jongste omdat hij geslaagd is voor zijn mavodiploma.
En ook omdat hij met glorie door de (sport)keuring heen is gekomen voor zijn opleiding.
Aan deze trots hangt een geldbedrag, maar die moet jongste zelf komen ophalen.
Nou vooruit, daarvoor wil hij dan wel zijn nest uitkomen.

Ook ging jongste vandaag
helemaal naar Soesterberg om zijn legeruniform voor de opleiding VeVa Luchtvaarttechniek (Defensie) op te halen. Ziet er uit als een hele kerel. Voor een zestienjarige.

Een keer ’s avonds Chileense wijn gedronken, was in de aanbieding bij de Plus.
Twee flessen voor € 8,99, waarvan één genuttigd met manlief.
De dag erna een bom in mijn hoofd.
Aspirine gehaald. Eén verpakking voor € 5,45.

‘k Zag onlangs dat de grote reep Hazelnotenchocola -die ik in noodgevallen ergens verstop- was aangevreten, zo te zien geen muizen.
Moet nieuwe verstopplaats zoeken.

Woordenwisseling met manlief gehad. Zie vorig logje (die manlief en kids ook met een grijns gelezen hebben). Dank voor jullie reacties.



zaterdag 21 juni 2014

Klaagzang



Manlief en ik maken helemaal niet zoveel ruzie.
Soms wel, meestal gaat dat om de huishoudelijke taken.
Die zijn niet verdeeld want ik doe ze –uitzonderingen daargelaten- allemaal.
Koffie en theezetten niet meegerekend want dat doet hij dan weer wel, piece of cake
erbij.
De buitenboel doe ik sporadisch en ik weiger gras te maaien.
Een oerwoud in je achtertuin heeft ook wel wat.
Ik heb twee banen: telefoniste/receptioniste én huishoudmanager.
Voor die laatste krijg ik niet betaald
wat ik wel verdien.
Manlief heeft één baan: bouwinspecteur.
Ik val als het ware van de ene in de andere baan en ga thuis meteen door.
Daar thuis wonen ook nog 2 hotelgasten (lees pubers) die niet aan huishoudelijke taken doen.
Hoogstens het bedienen van de magnetron voor het opwarmen van voedsel.
Manlief doet dus geen fuck al eeuwen niets meer aan huishoudelijke taken en is van mening dat ik deze taken wel voor mijn rekening kan nemen, omdat ik dan toevallig thuis ben.
Iedere normale, gezonde moeder met 2 á 3 kinderen (pubers) en een baan buitenshuis snapt dat je van alle huishoudelijke taken die er bestaan ‘s avonds soms uitgeblust op de bank kan zitten.  

Ik spreek dat ook wel eens uit. En dan is de reactie van manlief steevast: waar ben je in vredesnaam zo moe van dan? Grrrrr!
Meestal kraam ik dan de hele waslijst van huishoudelijke taken eruit.
Waarop manlief zucht, en de krant pakt. Hij wel.
En dan vind ik man helemaal niet zo lief.

Sowieso.
Mannen.
Willen zo graag geëmancipeerd zijn.
Maar ondertussen.
Willen ze gewoon pantoffels aan de voeten in een schoon huis en een warme maaltijd op tafel.
En daar vooral niets voor hoeven doen.
Punt.