Pagina's

zaterdag 21 januari 2017

Koorts

Zijn we eindelijk weer een beetje opgeknapt, heerst er opnieuw koorts … schaatskoorts!
De ijsmeesters in ons dorp bekijken dagelijks de ijsdikte van de lokale ijsbaan: 8 centimeters dik moet het zijn.
We wachten vol spanning … giet it oan of net?

zaterdag 31 december 2016

Laatste uren

Nee hoor, het is allemaal niet zo dramatisch als de titel doet vermoeden ;-)
Maar we zijn wel aan het aftellen hè, we laten 2016 –vooral de ellendige gebeurtenissen- achter ons.

Met de kerst hadden we een reis gepland naar Zweden, naar zoonlief die daar tot eind januari 2017 verblijft; ook jongste ging mee.
We hadden er alle vier zin in, een echte family reunion.
Van tevoren was bekend dat we ook daar geen witte kerst zouden beleven, maar het kerstgevoel was er niet minder om.

Helaas was ik bij vertrek al niet helemaal fit; neusverkouden, flink hoesten en bonzende hoofdpijn.
Al la, dat mocht de pret niet drukken, een paar aspirientjes er in en hoppa!
Ik op de achterbank in de auto en jongste en manlief reden de hele weg, zo’n 12 uur rijden.
Naarmate de reis vorderde, voelde ik me steeds slechter. De hoofdpijn werd erger, geen eetlust (ik rook en proefde ook totaal niets meer) en in rap tempo snoof ik zo’n 6 pakjes zakdoekjes weg.

Desondanks was het weerzien met oudste een geweldig moment. Zo blij als we alle vier waren dat we elkaar in de armen konden sluiten.
Oudste was een paar kilo lichter geworden, dat wel. Heb me voorgenomen om daar verandering in te brengen als hij weer thuis is. Ik voer hem gewoon erwtensoep en stampotten met dikke rookworsten haha!
Gek genoeg is het de doodgewone Hollandse boterham die oudste daar mist. In Zweden eten ze voornamelijk zuurdesembrood.
Voor deze eerste avond in Zweden had ik thuis al boerenkool gemaakt; oudste verorberde deze met smaak, had ‘ie wel gemist.

Jammer genoeg takelde ik steeds verder af en wilde ik heel graag naar mijn (hotel)bed.
De daaropvolgende nachten en dagen ben ik aan het spoken geweest. Koorts, koude rillingen, ademnood door 
geïnfecteerde bronchiën en een verstopte neus. Om de haverklap wakker en aspirines innemen om de hoofdpijn te verlichten.
Twee van de vier dagen heb ik het heerlijke hotelontbijt moeten missen.
In plaats daarvan zat ik aan de kopjes bouillon en droge crackers (die ik overigens niet eens proefde).
Terwijl de mannen af en toe wat ondernamen, sliep ik of keek ik met bonzende hoofdpijn naar de voorbijkomende kerstfilms op TV met Zweedse ondertiteling.

De tweede kerstdag was ik enigszins een beetje op de been en konden we nog wat kersterigs doen. Vooral voor oudste vond ik het sneu dat de kerstdagen op deze manier voorbij gingen, ondanks dat vond hij het wel heel fijn dat we daar waren.

Dinsdag weer de lange reis naar huis en meteen ’s avonds in bed gekropen.
Ook manlief deed met me mee, met ongeveer dezelfde griepverschijnselen.

Nu zijn we aan het uitzieken. We verwachten een rustige jaarwisseling, maar dat is in ons geval wel prettig.

Jullie allen wens ik een gezond, vreedzaam en gelukkig 2017!

donderdag 1 december 2016

Je lijkt je moeder wel

Manlief en ik zitten vaak op één lijn.

We houden allebei van de kust, hebben dezelfde voorkeur voor voedsel, denken hetzelfde over het opvoeden van onze kinderen en over de inrichting van ons huis zijn we het altijd eens.

Dat klinkt saai en dat is het misschien ook wel.
Voordeel is dat we weten wat we aan elkaar hebben en dat schept rust in een relatie.

Eén keer in de maand gaat het mis (…). Dan zit er een flinke ruis in die lijn.

Zeg ik ja dan zegt hij nee.
Begin ik te schelden dan scheldt hij net zo hard terug.
Dan vind ik hem dominant en noemt hij mij een zeikerd. Wat nog eens wordt ondersteund met de woorden ‘je lijkt je moeder wel!’
En dan ga ik over de rooie.

Want ik lijk niet op mijn moeder.

‘k Denk dat ik binnenkort maar eens mijn lingeriesetje uit de mottenballen haal, eens kijken of hij dan nog steeds vind dat ik op mijn moeder lijk …


zondag 20 november 2016

Wegpiraat

Open brief aan de Syntus-buschauffeur, rijdende in Overijssel op lijn 161, op 18 november 2016 omstreeks 09.15 uur:



Niet wetende waarom je met zoveel frustratie achter het stuur zat: wellicht ging het beloofde vrijpartijtje met je geliefde niet door, was je eitje op deze ochtend te hard gekookt of was je gewoon te laat gestart met je traject … in ieder geval geen geldige redenen om mij, een enthousiaste jogger met luid getoeter van de weg te vegen, waardoor ik op mijn bevallige derrière in de modderige berm belandde.
Gelukkig kon ik net op tijd wegduiken voor de boom die in mijn gezichtsveld verscheen, anders had ik deze brief misschien niet kunnen schrijven.
Overigens was de weg breed genoeg voor jouw bus en mijn bescheiden persoontje, het ongeoorloofd getoeter (die mij de stuipen op het lijf joegen en waar trouwens een boete van € 90,-- op staat) verbaasde mij.
Ik zal de stomerijkosten niet op Syntus verhalen en ik dien ook geen klacht in, tenslotte begeef ik me voor een gedeelte op eigen risico op de openbare weg. Voor het andere gedeelte hoop ik toch serieus op respect en ruimte van medeweggebruikers, waaronder die van Syntus-buschauffeurs.
Een vriendelijk edoch dringend verzoek aan jouw om je rijgedrag aan te passen, een volgende keer loopt het misschien minder gunstig af.
Bedankt namens joggers en alle andere medeweggebruikers!

woensdag 26 oktober 2016

Begrijp je wel?



















Tja ... ik begrijp mezelf soms ook niet 

zondag 16 oktober 2016

Hello, it's me ...

Hallo?

Ik ben er nog hoor!
Gezond en wel (met hier en daar een kwaaltje dat dan weer wel maar dat hoort geloof ik bij 50 plussers).

Voor degenen die bezorgd waren, het gaat heus goed. Ik zit wel in een bepaalde fase in mijn leven waardoor ik het bloggen op een lager pitje heb gezet.

Zo is oudste nu al een paar maanden in het buitenland voor zijn stage.
Van ’s morgens 8 tot ’s middags 4 houdt hij zich bezig met de marketing van een bedrijf dat producten biedt aan de wereldwijde voertuigindustrie.
Hij deelt een appartement met een Amerikaanse student, die student is tevens eigenaar van dat appartement.
In tegenstelling tot oudste neemt deze student het met zijn gezondheid niet zo nauw.
Lees: samen met medestudenten wordt er geblowd en gezopen alsof het niets is, in het weekend maar ook doordeweeks.
Brownies worden gebakken met wiet, bier wordt gebrouwen met wiet en er wordt uiteraard gerookt met wiet.
Gezond eten voor deze studenten is er niet bij want legio fastfoodketens in de buurt, hoe gemakkelijk kan het zijn.
Ik ken oudste redelijk goed en ik weet dat hij voor zichzelf wel af en toe gezond eten kookt en fruit tot zich neemt. Regelmatig ontvang ik appjes met foto’s van gelukte recepten ;-)
Roken is not done in zijn ogen, dat zal hij niet doen. Af en toe een biertje drinken doet hij wel … ik hoop van harte dat hij onder invloed daarvan niet getriggerd wordt om tóch aan wiet te beginnen.
Aan de andere kant vind ik het fijn voor oudste dat hij nu min of meer het studentenleven meemaakt; het is lekker roerig in zijn leven.
Mijn enige zorg is dat hij doordeweeks zijn rust niet kan pakken omdat er dan ook gefeest wordt in het appartement.
Oudste appte onlangs dat andere bewoners in het appartementencomplex aan het klagen zijn geslagen, hopelijk wordt het doordeweeks feesten hierdoor aan banden gelegd.
Verder skypen we iedere week met hem op een vaste dag en tijdstip en zien dan dat hij lekker in zijn vel steekt.

Zo is jongste ook op stage. Doordeweeks bivakkeert hij op een vliegbasis in Nederland, voor zijn luchtvaarttechniekopleiding voor Defensie. In het weekend is hij thuis met een zak vol vuile was.
Op zaterdagen heeft hij een bijbaantje als koerier en daarnaast heeft hij een vriendinnetje naar wie ook de nodige aandacht gaat. Wie zegt dat de jeugd van tegenwoordig lui is, heeft het bij het verkeerde eind.

Manlief gaat nog steeds op onderzoek uit of de bouwactiviteiten in de ‘grote stad’ wel voldoen aan de regeltjes en veiligheidsvoorwaarden. Zijn takenpakket loopt iets terug vanwege de privatisering. Donderdag werkt hij lekker ontspannen thuis en de rest van de dagen kan hij op kantoor volmaken.

Ik werk nog steeds als receptionist/telefonist, al wordt mijn takenpakket steeds meer uitgebreid met taken van de balie Publiekzaken.
Best een leuke baan, hoewel ik merk dat burgers mondiger worden en steeds meer gaan klagen over futiliteiten. En da’s een minder leuk aspect. Ik ben namelijk niet de veroorzaker van hun klachten, maar ik moet het gemopper, gescheld en getier wél incasseren. De ene dag gaat dat beter dan de andere, ik ben tenslotte ook maar mens.

Verder zijn er de altijd aanwezig familieperikelen, zowel in ’s mans familie als in de mijne. Misschien ga ik jullie daar nog wel eens mee ‘vervelen’ ;-)

Jullie heb ik een tijdje niet gevolgd, ik hoop dat het met jullie ook goed gaat. Wel ben ik erachter dat ik niet de enige ben die wat minder blogt, anderen zijn zelfs helemaal gestopt.
Voor degenen die nog bloggen: binnenkort kom ik een kijkje nemen ;-) 

zaterdag 14 mei 2016

The Netherlands douze points! Of niet?

Wat zal Douwe Bob er van gaan maken?



Net zo goed als Teach-In in 1975?