Pagina's

zondag 1 maart 2015

Boogiewoogie

Tijdens mijn basisschooltijd zat ik op een wandelclubje.
Terwijl de rest van de meiden uit mijn klas op paardrijden en ballet zaten, wandelde ik iedere zaterdag een paar kilometers.
Daarmee werd ik uiteraard gepest want wie gaat er nou op een wandelclub?
Mijn vroeg overleden vader werkte bij de Nederlandse Spoorwegen (NS) en daar hadden ze een eigen wandelclub.
Ik weet ook niet precies meer waarom ik nou op dat wandelclubje terecht kwam, ik denk dat moeder het wel een goed idee vond
terwijl ze er zelf niet eens aan meedeed.
De vader van mijn beste vriendinnetje werkte ook bij de NS, we konden mooi samen op dat clubje.

Iedere zaterdagmiddag gingen we met kinderen en volwassenen, in totaal een man of 35 in een bus naar een wandelbestemming, zo’n 50 km verderop.
We droegen een uniform: witte blouse, donkerblauwe trui (met embleem), grijze rok, grijze wandelsokken en goede wandelschoenen, maar het kunnen ook laarzen geweest zijn. Bontlaarzen noemden ze het toen (omdat de binnenkant gevoerd was met nepbont).
Het leukste kwam als de wandeling voorbij was.
Dan kregen we in een plaatselijk café een medaille en van het meegekregen geld van thuis kochten we snacks en snoep.
Met dat wandelclubje deed ik ook mee aan de jaarlijkse avond4daagse, uiteraard droegen we dan het uniform.
Bijzonder om onder begeleiding van een muziekkorps in defilé door de binnenstad te lopen.
Maar als ik er nu op terugkijk, snap ik nog steeds niet waarom ik op dat wandelclubje moest.

Later mocht ik -met hetzelfde vriendinnetje- op jazzballet, een wereld van verschil.
Jaarlijks deden we een dansuitvoering en dansten we op muziek.
Onder andere muziek van Earth Wind & Fire, geweldig!

dinsdag 24 februari 2015

Vroegâh toen ze nog klein waren

Als mijn pubers ziek zijn (gelukkig is dat niet zo vaak), vinden ze het fijn om terug te gaan naar dingen uit hun kindertijd.
Zo wordt het dikke dekbed uit de kast gehaald en op de bank beneden gedeponeerd, opdat de zieke er warmpjes bij ligt.
Er wordt de hele dag tv gekeken, meestal naar kleuter kinderprogramma’s.
De meeste van deze kinderprogramma’s bestonden al toen mijn pubers zelf nog peuters waren.
De zielige zieke komt de hele dag niet van de bank af, tenzij hij naar de wc moet.
Mams wordt verzocht perziksnoepjes of jellybeans mee te nemen van de supermarkt.



Als de kinderprogramma’s op tv afgelopen zijn, worden er dvd-tjes gekeken.
Of het nou december, februari of midden in de zomer is, oudste drukt gewoon de kerst-dvd Vrolijk kerstfeest met Mickey en zijn vriendjes' in de recorder en zingt alle liedjes mee.
Ook de kerst-dvd van Coco en Drilla is favoriet.
Alsmede 'De Grote Vriendelijke Reus' roept fijne herinneringen op, helaas ligt de dvd bij oma.





Zijn mijn pubers aan de beterende hand, dan worden de computerspelletjes van vroegâh tevoorschijn gehaald.
Zo heeft jongste de hele collectie van Miel Monteur compleet.
Zat hij als kleuter vroeger met de tong uit de mond koortsachtig alle auto-onderdelen uit te proberen om een auto aan de praat te krijgen, nu weet hij uiteraard feilloos welke onderdelen hij nodig heeft om een topauto te bouwen.










Mocht jongste een volgende keer ziek worden, dan heeft hij alvast de dvd 'Slappy en de stinkers' in huis.
Deze dvd leenden wij vroeger van de bibliotheek en we konden er destijds wel om lachen. Ook al was de dvd nagesynchroniseerd naar het Nederlands omdat mijn kleuters toen nog geen Engels verstonden.


Zijn de pubers weer helemaal boven Jan, dan worden alle kinderspelletjes- en dvd’s weer zorgvuldig opgeborgen voor een volgende ‘zieke’ periode.
Best een fijn idee dat mijn bijna volwassen kids met plezier terugkijken op dingen uit hun kindertijd.
Dat doet een moederhart goed YJ

zaterdag 21 februari 2015

Georganiseerd geweld

Ik wist niet eens dat ze in deze mate voorkwamen in Nederland.

Van die primitieve en onderontwikkelde beesten.

Ze hebben wel wat weg van losgeslagen everzwijnen.

Luidruchtig, vernielzuchtig, vraatzuchtig en verwoestend.

Everzwijnen worden dan ook eens in de zoveel tijd afgeschoten omdat ze met velen zijn en overlast veroorzaken.

Maar deze beesten zijn feitelijk mensen en die mag je niet zomaar afschieten.

Ongeacht hoeveel schade zij veroorzaken.

Je zult deze zomer als Nederlander je vakantie hebben geboekt in Rome.

Wordt geen gezellige vakantie.

Barcaccia fontein Rome


zondag 15 februari 2015

ZoMaDiWoDoVrijZa

Zo 8
Wakker geworden van een kakelende kraai, zat op de reling van ons balkon.
Het balkon van ons hotel, thuis hebben we geen kraaien balkon.
Manlief en ik waaien uit in Egmond aan Zee, vrijdag gekomen, vandaag terug.
Genieten van een heerlijk ontbijt. Daarna 10 km gelopen. Heen naar Bergen aan Zee, daar een kopje koffie genuttigd en weer terug naar Egmond aan Zee. Ook daar weer een kopje koffie genuttigd, nu met appelgebak. Met slagroom.

’s Middags verjaardag van neef. Hield de verjaardag bij (stief)vader en moeder thuis.
Onderweg er naartoe ging mijn mobiel. Moeder: “zijn jullie de verjaardag vergeten?”
Nee hoor, we rijden nu weg uit Egmond aan Zee en zijn iets over vieren in Zwolle. Jongens komen met de trein.
“Oh? Nou ja”.
Onderweg uit volle borst meegezongen met Nick en Simon.
In Zwolle brandde de kachel en de kamer zat helemaal vol.
“Wie is dat in die plastic tas?” bralde broer. Doelde daarmee op mijn trendy grijze en glimmende winterjas.
“Ik pas tenminste in die plastic tas, broer!”
Broer (die van die jas) en schoonzus voerden verhitte discussie met manlief.
Ging over de gemeente. Onderwerp bij mij onbekend.
Manlief (en ik ook) is gemeenteambtenaar en schoot in de verdediging. Schoonzus schetterde terug en haar gezicht vertrok daarbij in een nare grimas.
Had ik haar op dat moment een spiegel voorgehouden dan had ze zichzelf niet herkend (denk ik).

’s Avonds Boer Zoekt Vrouw gekeken. Weer een paar keuzemomenten achter de rug.
De chemie tussen Boerin Bertie en haar vrouwen is ver te zoeken. De muur om haar heen is niet omver te krijgen, why? Omdat ze –naar nu blijkt- miljonair is? Zijn de vrouwen golddiggers in plaats van verliefde kandidaten?

Ma 9
Rondje hardgelopen, moet de kilo’s van het weekend er weer af zien te krijgen.
Gedoucht en bergen vuile was weggewerkt. Terwijl ik dat 3 dagen geleden ook al deed.
Boodschappen gedaan en broodje gestoomde zalmfilet genuttigd.
Later in de middag niet helemaal lekker.
Wel eten gekookt en gegeten. Aardappelpuree, worteltjes, doperwtjes en een angusburger.
Na het eten flink mis. Twee keer overgegeven. Duizelig. Misselijk. Koorts. Hoofdpijn. Brrrr.
Terwijl ik voor pampus op de bank lig, komt oudste terug van het vakkenvullen zijn werk.
“Hee Pa! Ze hebben nu ook fetakaasbroodjes bij de Plus!”
Bwah! Derde keer.
Collega geappt dat ik niet kom werken dinsdag.

Di 10
Onrustige nacht gehad, niet meer overgegeven. Voel me desalniettemin lamlendig.
Kopje thee van oudste op bed gehad, wel lief.
Tot 11.30 uur op bed gelegen.
Daarna ongewassen en in oude plunje naar supermarkt, alleen de nodige boodschappen gehaald.
’s Middags voor de tv en op de bank gehangen. Een wasje weggewerkt en alvast aardappels geschild.
Voel me nog steeds beroerd.
Manlief kookt. Bruine bonen, aardappels en slavink. Ik sla over. Knap wel een beetje op van een kopje kippenbouillon.
Lig ’s avonds weer met bonkende hoofdpijn op de bank. Neem een glas wijn om lekker te kunnen slapen. Wijn valt niet lekker.

Wo 11
Wordt wakker van kotsgeluiden. Oudste hangt boven de wc-pot. Maakt daarbij veel kabaal.
Komt daarna bij mij in bed liggen.
Met jongste en manlief niets aan de hand. Jongste gaat naar school en manlief naar de bouwbeurs in Utrecht.
Terwijl we saampjes in bed liggen, stiefelt oudste nog zo’n 4 x met een rotgang naar de wc.
Hij voelt zich zó ziek
en herhaalt dat ieder kwartier.
Zelf uit bed gekropen, gedoucht en lichte huishoudelijke klusjes gedaan; kaboutertjes zijn vast ook misselijk.
’s Middags voorzichtig beschuitje en kopje thee genuttigd, zijn er netjes in gebleven. Nog wel hoofdpijn.
Belletje naar mijn werk gedaan dat ik er morgen weer ben.
Daar weer van alles aan de hand. Onbegrip en miscommunicatie, hetzelfde liedje. Ik hoor het donderdag allemaal wel weer.
Voor ’s avonds nasi gemaakt, niet te gekruid, licht verteerbaar.
Ik eet weinig en met kleine hapjes.
Manlief toont zich solidair en vermeldt dat ook hij zich niet lekker voelt. Schuift bord aan de kant en gaat naar bed met een emmer. Jongste voelt zich prima en eet een zak winegums leeg.
Manlief houdt de boel binnen en slaapt vervolgens een gat in de nacht
en dag.

Do 12
Onrustig geslapen, onder andere door manlief die breeduit lag te snurken. Hele nacht zitten malen over de akkefietjes op mijn werk.
Eenmaal op het werk viel het mee, omdat de collega waarom het ging er niet was.
Met dienstdoende collega het geval besproken met de manager erbij. Betreffende collega was dinsdag helemaal over de rooie vertrokken en voorlopig niet van plan terug te keren.
Zoveelste keer dat ik dat met d’r meemaak; volgende week een gesprek met manager en desbetreffende collega.
Appje naar huis gedaan met de vraag wat we willen eten vanavond. Chinees, antwoordde jongste.
Chinese tomatensoep warmgemaakt en een broodje omelet. Karig, maar veilig.
Op tijd naar bed.

Vrij 13
Van deze datum trekken we ons niets aan.
Rest van de familie ligt nog op bed, ik ben om 8.30 op mijn werk. Eerder dan normaal want collega moet even weg voor een bevolkingsonderzoek.
Rooster en over-de-rooie-collega besproken, we laten het even rusten.
Oudere man aan de balie. Was naarstig op zoek naar een vrouw, woonachtig in de gemeente waar ik werk.
Daar had hij -toen hij wat jonger was- 9 jaar verkering mee gehad. Hem erop gewezen dat hij beter bij Anita Witzier kan aankloppen.
Hoofdpijn komt weer op. Gevoel alsof ik twee weken onafgebroken heb gewerkt.
Blij dat ik om 14.30 naar huis kan. Had deur van het gemeentehuis gesloten maar moet weer open want er is een bruidspaar onderweg.
Thuis thee gedronken met Onslow manlief, die voelt zich nog niet zo fit.
Douche een grote beurt gegeven en boodschapjes gedaan. Slaapkamers hoeven niet, had manlief al gedaan.
’s Avonds patat, kaassoufflé en sla gegeten. Niet teveel want stel je voor.
Keuken onderhanden genomen. Bed&Breakfast gekeken met een wijntje erbij.

Za 14
Valentijnsdag en carnaval. We doen aan geen van twee.
Ik heb in ieder geval geen ontbijt op bed gehad … en manlief ook niet, ha!
’s Morgens lekker gelanterfanterd, huishoudelijke klussen gedaan en geholpen de omzet van de Action te verhogen.
Jongste serieus aan de studie en oudste op de fiets naar BeterHoren om de aangemeten gehoorbeschermers op te halen.
Buik rommelt nog steeds. Manlief wilde een harinkie bij de lunch, leek me geen goed plan. Boterhammetje met kaas is een beter plan.
Feestboek en brievenbus vier keer gecheckt op anonieme berichtjes.
Ik lees de LINDA. waarin staat dat na 10 jaar en 11 maanden de sleur in een relatie compleet is. Dus om de 10 jaar een weekendje weg is best een goed idee
J
Op de achtergrond hoempapa geluiden, wat bezielt die idioten in ons dorp?
’s Avonds macaroni gekookt. Eerder gegeten dan normaal, manlief had trek. Gaat de goede kant op met die man.
Ik Vertrek en All You Need Is Love gekeken. Robert ten Brink ging met zijn gasten in een Valentrein naar Parijs; hier en daar een traantje gelaten.
Oudste wilde daarna The Walking Dead (terug)kijken. Een serie over een groep mensen die proberen te overleven in een wereld vol kreunende en kwijlende zombies. Volgens oudste is het een serie met een mooie kots verhaallijn. Ik voelde me acuut misselijk worden.
Heb oudste welterusten gewenst en hoop weg te dromen in mijn eigen mooie verhaallijn ;-)

vrijdag 23 januari 2015

Fobisch

Het is vast de meest stompzinnige fobie waarvan je ooit hebt gehoord.
Maar ik heb het.
Een tankfobie.
Ik durf onze auto niet vol te gooien met het goudgele goedje.
Hoe dat zo gekomen is?
Nou …
Toen ik nog niet zo heel erg lang mijn rijbewijs had, scheurde ik vrolijk rond in de auto van manlief.
Dat was een grasgroene Simca 1307 ooit auto van het jaar 1976.
Op een dag, tijdens zo’n ritje, begonnen er ineens allerlei lampjes te branden.
En écht, ik was zo slim om te bedenken dat er misschien getankt moest worden.
Ik tankte bij een tankstation in Zwolle, even daarvoor was ik bij mijn ouders op bezoek geweest.
Voor mij was het de eerste keer dat ik ging tanken; zo moeilijk kon dat toch niet zijn?
Bij dat tankstation zette ik mijn meest hulpeloze blik op en het duurde niet lang voordat een jongeman mij te hulp schoot.
“Kijk, daar zit de dop van je benzinetank, die moet je open schroeven. En in dat gat daar gaat de benzine. Ik zal het wel even voor u doen”.
Dankbaar knikte ik naar de jongeman en betaalde keurig de rekening.
Daarna ging ik op weg naar huis, zo’n 25 km vanaf Zwolle.

Thuisgekomen, nam manlief vrijwel direct de auto mee. Maar eerst liep hij een rondje om de auto
dat doet hij standaard om daarna weer naar binnen te gaan.
“Watskeburt? Er lekt allemaal benzine langs de zijkant van de auto en de benzinetank is voor de helft leeg. Ik dacht dat je net getankt had?”
Oeps.
De behulpzame jongeman van het tankstation had de dop van de benzinetank er niet goed opgedraaid … en ik was onderweg ietsie benzine verloren
echt niet de helft hoor.
Waarschijnlijk was het ook de eerste keer van de jongeman.

Enfin. Ik wist al: tanken is niet mijn ding.
Als het even kan besteed ik dit uit aan manlief, die is er zo bedreven in.

Maar zoals altijd komt er ook een tweede keer. En die keer moest ik zelf tanken omdat manlief de griep had.
Tja … en als mannen de griep hebben, kunnen ze werkelijk he-le-maal niets.
Deze keer was het een tankstation met zelfbediening in ons eigen dorp. Ik vond het eigenlijk best goed gaan en was er trots op dat ik zelf onze Peugeot 306 van brandstof had voorzien.
Tot manlief de keer daarop weer ging tanken.
Daarvan teruggekomen trok hij mij aan de mouw: was het tanken de vorige keer goed gegaan?
Heu? Ja, best wel hoor! Hoezo?
Nou, volgens de eigenaar van het tankstation had ik toen tijdens het tanken behoorlijk op straat lopen smeren … pff.
Ons kent ons. Heel fijn, dat wonen in een dorp. Waar ook iedereen precies weet wie in welke auto rijdt.

En gisteren was ik opnieuw de pineut.
Vanaf mijn werk reed ik in onze Toyota Prius terug naar huis.
Al rijdende op de provinciale weg begint er ineens van alles te piepen.
Ik kijk op de benzinemeter en zie in de display dat ik nog maar 13 km kan rijden! Wha!
Het is wel zo dat onze auto dan over kan schakelen op de accu. Maar dan kan ik net zo goed lopend naar huis gaan …
Bijna op hetzelfde moment zie ik vanuit mijn ooghoek een tankstation tevoorschijn komen en ik gooi de richtingaanwijzer uit naar rechts.
Zelfbediening.
Ik klamp de eerste de beste man aan die ik zie en vraag of hij mij wil helpen.
Want
ik ben blond ik doe dat nooit en blablabla.
Blijkt dat de beste man daar helemaal niet werkt maar best bereid is mij te helpen.
“Kijk, daar steek je de pinpas in”.
Duh! Zó blond ben ik nou ook weer niet!
De man stopt de benzineslang in de benzinetank van mijn auto en laat hem daar vervolgens hangen.
Toedeledokie! Als hij een pet op had gehad, had hij eraan getikt.
Voorzichtig knijp ik in het handvat en warempel, d’r komt wat uit.
Maar na een minuut stopt ‘ie er al mee.
Ik kijk op het scherm en zie dat er maar 10 liter is getankt.
Ik probeer het nog eens, maar nee. Boem! Hij stopt er weer mee. Ik kan gewoon niet richten
en laat ook dat maar aan de mannen over.
Ik gooi het ding weer terug in z’n houder en vind het goed zo.
Al zit er maar iets in, thuiskomen zal ik!

En thuisgekomen ben ik.
Maar manlief snapt er helemaal niets van. Volgens hem had ik nog wel 100 km kunnen rijden. Terwijl in de display stond dat ik nog maar 13 km te gaan had.
Waarschijnlijk is er een lampje kapot en had er nog een ‘1’ voor de ‘13’ moeten staan.
Jemig. Wat een schrik. Om helemaal niets. Vrouwen en techniek, slechtste combinatie ooit.

En? Hebben jullie ook een dergelijke fobie?