Pagina's

zaterdag 10 december 2011

Verleden

Eerder gepubliceerd op mijn vorige weblog:


Ik vertel mijn verhaal
over mijn verdriet
hoe ik heb geleden
maar zij luistert niet

Gepijnigd kijkt zij mij aan
met ogen die mij niet zien
een schaduw trekt over haar gezicht
die van haar eigen misère misschien

Geen troostende woorden
geen blijk van medeleven
alleen haar persoonlijke grieven
lijken te herleven

Blind voor het leed van anderen
spuwt zij smart van lang geleden
mijn bestaan doet er niet toe
zij leeft niet in het heden

Verdooft door innerlijke onvrede
aangetast door zelfzucht
trekt zij zich terug in haar eigen wereld
waar zij eens naartoe is gevlucht

10 opmerkingen:

  1. Treffend, die tekening. De jonge vrouw of de oude, je ziet wat je wilt zien en je hoort wat je wilt horen..
    En in dat gedicht komt onvermogen naar voren.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. inderdaad, onvermogen en machteloosheid, de ergste emoties die bestaan denk ik soms!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. weet niet, ik denk dat je eerst vrede met jezelf moet hebben voor je anderen kan helpen...
    langs de andere kant kan meeleven met iemand anders' ellende even je eigen troubles doen vergeten...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik herinner het me niet, Desire
    Wat ik van zoiets moois zeker zou doen...

    Groetjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het gedicht is prachtig! De afbeelding erbij zo treffend...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Gaat dit over mijn moeder?
    Sorry, ik wil dit prachtige gedicht niet naar mijzelf toetrekken, maar ik vind het jammer dat ik de achtergrond niet weet. Dus betrek ik het op mezelf en moet ik zeggen dat ik het herkenbaar vind. Ik denk dat jij je hoofd bij iemand flink gestoten hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik moest mijn ogen tot spleetjes vormen om de 2 figuren te kunnen onderscheiden. Zeer passend bij het gedicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @Lien: ‘je ziet wat je wilt zien en je hoort wat je wilt horen’, dat heb jij dan weer heel treffend verwoord Lien, exact zoals ik het gedicht bedoeld heb.

    @Joten: onvermogen en machteloosheid zijn de oorzaken waardoor situaties en gesprekken soms zo moeizaam verlopen. Iemand die alleen met zijn eigen sores bezig is, kan nooit openstaan voor anderen. Het doet pijn als je op die persoon rekent maar geen medeleven krijgt. Weer een illusie armer.

    @Billy: ik heb het toch al eens eerder gepubliceerd op hartekreten, maar dat was een paar jaar terug. Ik kan me toch voorstellen dat jij je dat niet meer herinnerd. Je bent tenslotte ook alweer een jaartje ouder geworden hè ;-)

    @Annemarie: dank! Ja, die afbeelding drukt precies uit zoals het gedicht bedoeld is.

    @Albert & Mara: ik voel me de jongere, maar een jongere met opgeheven hoofd die moeilijke situaties niet uit de weg gaat.

    @Tina: ook herkenbaar voor jou dus. Geen sorry, tenslotte deel ik dit met medebloggers en vind het wel bijzonder dat dit voor jou ook herkenbaar is.
    Ikzelf was in de veronderstelling dat ik mijn problemen kwijt kon aan de persoon die mij op de wereld heeft gezet, die dicht bij mij staat of eigenlijk zou moeten staan. Helaas betrekt ze heel veel op zichzelf en krijg ik in plaats van moederlijke aandacht een hele riedel zelfbeklag over me heen. Zij is degene die het zwaar heeft met ouder worden en lichamelijke kwaaltjes. Ze ‘vlucht’ steeds vaker naar vroeger toen alles beter en mooier was en dat blijft ze herhalen en volhouden. Ondertussen ging er iets mis in de moeder-dochterrelatie. Ik probeer het langzaam los te laten.

    @Marjan: *bloos* dank je wel.

    @HansdeZwans: een leesbril wil ook wel eens helpen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het plaatje kende ik maar past prima bij de tekst. Je kunt alles vanuit verschillende gezichtspunten bekijken alleen niet iedereen kan dat... De zogenaamde blinde vlek zeg maar...

    groet, Inge

    BeantwoordenVerwijderen