Pagina's

zaterdag 28 april 2012

Genoeg geweest

Het leven heeft haar duidelijk getekend. Hoeveel kan ze nog hebben? Onze koningin?



Er is haar weinig bespaard gebleven. In tien jaar tijd heeft ze man, moeder en vader naar het graf moeten brengen, werd er een mislukte aanslag op haar familie gepleegd en werd ze tijdens dodenherdenking 2010 van de Dam verwijderd omdat een gestoorde gek liep te schreeuwen en men bang was voor weer een andere aanslag.
Ook recent werd de koningin getroffen door een groot verdriet; zoon Friso die tijdens een skivakantie terecht kwam in een sneeuwlawine en gereanimeerd moest worden. Helaas bleef Friso in coma en ligt hij nu in het Wellington Hospital in Londen waar zijn situatie onveranderd zorgelijk blijft.

De rampen die de koningin zijn overkomen zijn behoorlijk. Toch heeft zij nooit nagelaten om haar taak als koningin tot in de puntjes uit te voeren. Zij trok haar schouders recht en ging verder. Dit laat zien dat onze koningin een hele sterke vrouw is.
Maar op een gegeven moment ben je wel gewoon mens en is het punt bereikt waarop het genoeg is geweest. Beatrix heeft onderhand wel recht op haar rust.
Dus Willem Alexander, wat dacht je ervan?




zaterdag 21 april 2012

Achterwerk

Geïnspireerd door het blogje van deze meneer, een vraag aan de dames:
welke vorm correspondeert met die van jou?


































Heu ... de mijne hangt ergens tussen 'hasbeens' en 'heart'


woensdag 18 april 2012

doet wat hij wil

Heerlijk om te zien hoe de vogels takjes verzamelen voor hun nest!

















Maar wel sneu dat die winterse buien hagelstenen in het nest donderen roet in het eten gooien ...

zaterdag 14 april 2012

3 x scheepsrecht?

(Waarschuwing, dit blogje bevat schokkende beelden.)

Afgelopen woensdag moest jongste opnieuw onder het mes; voor de derde keer een ingegroeide teennagel. Het was dezelfde nagel en aan dezelfde kant waaraan hij ook de tweede keer geopereerd is.
En toen. Ja, misschien niet leuk om te zeggen. Maar toen had ik al twijfels over deze operatie. Het was namelijk een coassistent die de ingreep deed. Ja ja, die moet het ook leren, dat snap ik. Maar hij zat te bibberen en zo te klungelen met van die ongezonde blosjes op z’n wangen … de ‘echte’ chirurg werd er bijgehaald.
“Ja toe maar jongen, geef maar een knip in de teennagel!” waren zijn woorden. En zijn leerling deed een zielig knipje in de zielige teen van jongste.


Het bloedde niet eens. En achteraf zei jongste dat - behalve de verdovingsspuiten - het helemaal niet zeer deed. Ook toen de verdoving was uitgewerkt voelde jongste niets terwijl de dozen paracetamol al klaarstonden.

Als gevolg daarvan lag jongste nu opnieuw op de operatietafel. Opnieuw die akelige spuiten, de tranen sprongen hem in de ogen. Terwijl ‘ie geen piepert is. Even wachten tot de verdoving zijn werk deed.
“Wie knipt de nagels van jouw tenen?” vroeg de boze en zwaar verkouden assistente. “Ik zelf” zei jongste.
“Je weet toch dat je de nagels recht af moet knippen, anders groeit de teennagel erin!” Jongste keek mij aan en zei maar niets meer. Als iemand zijn teennagels recht afknipte, was hij het wel.
“Hatsjie!” deed de assistente. Gelukkig had ze een mondkapje voor. De man die tot dan toe stilletjes achter de computer had gezeten draaide zich ineens om, gaf mij en jongste een hand en stelde zich voor als dé chirurg. Hij boog zich over de teen. “Mja, duidelijk gevalletje ingegroeide teennagel”.
En hij ging te werk als een echte chirurg. Niets geen zielig gedoe. Rats! In één keer het stuk nagel eraf! Bloeden man! Het liefst zat ik er met mijn neus bovenop, maar jongste ging bijna van zijn draadje en had al mijn aandacht nodig. Een beetje bleek en zweterig vroeg hij om mijn hand, de stakker. Zo, nog even 4 minuten met een vloeistofje in de nagelriem drukken zodat de wortel niet opnieuw aangroeit en voila! Klaar was dé chirurg.
“Zo”, rochelde de assistente, “morgen om deze tijd mag het verband eraf en moet je de teen spoelen met lauw water met de douchekop. De dagen daarna moet je er goed overheen borstelen met een washandje of nagelborstel”.
Ja duh! Echt niet! We spoelen gewoon lekker voorzichtig met de douchekop. Dacht ik.
Huppakee, verbandje erom. Het moet gezegd, dat deed de assistente heel vaardig. “Hatsjoei!”


Met het teentje omhoog in de rolstoel moest jongste nog even wachten in wachtkamer, het kon gaan nabloeden. In de wachtkamer zat een medegevalletje ingegroeide teennagel, ook voor de derde keer. Je zou er bijna wat van gaan denken …
*kuch!* O, de assistente was in aantocht.
“Ja, ziet er goed uit, je mag gaan, voet goed omhoog houden hè!?”
Jaja … als u dan even een antibioticakuurtje bij de dokter haalt en vanavond vroeg onder de wol kruipt?



Teentje omhoog
















Verband eraf


woensdag 11 april 2012

Autostress









Ik ben ermee in mijn nopjes hoor, met ons nieuwe autootje. Alleen, hij is nog vers hè … dat maakt het best een beetje eng om in te rijden. Zeker als er een manspersoon naast je zit die met argusogen je rijstijl volgt en begint te piepen als je per ongeluk een stoeprandje meepakt ... 

Dus alvast gezocht: tijdelijk logeeradres voor onbepaalde tijd. Want. Stel dat IK degene ben die het eerste deukje veroorzaak in ons nieuwe autootje ...


vrijdag 6 april 2012