Pagina's

donderdag 28 juni 2012

zondag 24 juni 2012

Voddenbaal

In mijn logje van 16 juni beschreef ik dat mijn ouders hun hondje moesten laten inslapen.
Een drama natuurlijk, want ze waren er gek mee als een eigen kind.
Overigens een foeilelijk beest, maar zó lief. Vijftien jaar geleden haalden ze haar uit het asiel, waar ze terechtkwam nadat ze 8 maanden opgesloten en verwaarloost in een ouwe schuur had gezeten, nooit geen daglicht gezien. Waarschijnlijk had ze een tijd bij paarden in de schuur doorgebracht want daar was ze als de dood voor. Ze was – zacht uitgedrukt- schuw. Maar de klik tussen haar en mijn ouders was er meteen toen ze elkaar ontmoetten. Het beest had eindelijk een goed thuis en mijn ouders weer een lieveling om voor te zorgen.

Helaas ging haar gezondheid een paar weken geleden snel achteruit. Overal kwaadaardige gezwellen, vooral onder aan de buik. Deze waren zo groot dat ze op gegeven moment kapot barstten. Medicijnen kreeg ze om het lijden te verzachten en even leek ze een opleving te hebben. Maar twee weken geleden lag ze doof, blind en piepend op de bank. Toen kwam de dierenarts in zicht, zacht is ze ingeslapen.


Erg stil was het daarna in huis, zo deprimerend stil dat een familielid op het internet een zoektocht begon naar een leuk en lief hondje voor mijn ouders. En helemaal in het noorden zat ze hoor! Een terriër van 4 jaar, nét anderhalve week in het asiel. Lief, zindelijk, kon goed alleen zijn, kon goed met andere honden en goed met kinderen!

Op een zondag vertrokken moeders, schoonzus, jongste en ik naar het dierenasiel. Een aardige medewerkster kwam met een enthousiast kwispelende bol haar tevoorschijn, een bol haar die in de musical Hair niet zou misstaan ;-)
En het klikte weer meteen met moeders, al vergeleek ze dit hondje veel met de vorige. Het verdriet zat weliswaar nog diep.
Ook vaders liepen de tranen over de wangen toen deze - na een lange autorit - met het hondje werd verenigd. Na wat gesnuffel over en weer sloten mams, paps en het Cairnbeest elkaar in de poten armen.
Vandaag gingen jongste en ik even op bezoek om te kijken hoe het beest er nu uitzag. En zie wat voor moois er uit de voddenbaal tevoorschijn kwam na een grondige knip- en scheerbeurt … een volbloed Cairnterriër!





Volgens zeggen is er al € 500,= voor geboden. Maar voor geen goud geven ze het beest uit handen want het is een lot uit de loterij, aldus mijn ouwelui ; -)

woensdag 20 juni 2012

Kanalen

Vandaag opnieuw in de tandartsstoel voor een wortelkanaalbehandeling, tjakka!
‘Zo daar zijn we weer’, krijg ik als welkom.
Daar achteraan: ‘er gaat veel tijd in zitten, in zo’n wortelkanaalbehandeling’. Vertel mij wat, dit is de 8-ste keer of zo? Het is mijn hobby ook niet, tandarts. 
‘Ja, helaas bent u ervaringsdeskundige. Gaat u maar zitten mevrouw. Wij wilden tevens de halfjaarlijkse controle doen, was u daarvan op de hoogte?’
Nee dus. Laat maar ff zitten tot de volgende keer tandarts, stel dat u wat vindt … we komen de volgende keer wel met het hele gezin voor controle, dank u.
Doe eerst die wortelkanaalbehandeling nu maar dan.
‘Hier komen de verdovingsspuiten mevrouw’, rats! En rats! Bovenin nog eentje: rats!














Ondertussen kwijl ik dat het een lieve lust is, een Sint Bernhardshond is er niets bij.
Ook mijn longen zuigen niet helemaal lekker adem, ik krijg het Mexicaans Spaans benauwd.
Verdoving even laten inwerken. Daarna passeren de meest uiteenlopende tandartsapparaten mijn de revue.
‘Even de hand opsteken als het niet gaat mevrouw’.
Er wordt een groot gat geboord en daarna worden verschillende soorten dunne naalden in alle drie mijn kanalen gedouwd. Die van mijn kies bedoel ik hè?
Er wordt flink heen en weer geragd en het ongeduld bij de tandarts straalt er vanaf. Het raggen gaat nog even door, zo’n 40x per wortelkanaal.
‘Verrek zeg, daar zit een flinke bocht in je wortelkanaal, ik geraak er niet bij!’ zei meneer S. Adist.


  
Maar dan met een flinke bocht













En er wordt nog 36x geragd totdat de extirpatienaald van meneer uiteindelijk zijn doel heeft bereikt.
De kanalen worden dicht geplamuurd met één of ander goedje. Fotootje tussendoor. Ach, een fotootje meer of minder op de eindrekening maakt ook niet meer uit.
Ondertussen gonst het in de andere behandelkamer van de geruchten. Blijkt dat iemand die afgebeld zou worden omdat ik tussendoor kwam, niet afgebeld is. Lekkerrrrrrrrrrrr.
‘Mevrouw ik moet u noodgedwongen even met rust laten’ aldus S. Adist.
Daar zit je dan met een stuk rubberdoek over je mond die niet meer dicht wil terwijl het kwijl overal langsloopt. Onder toeziend oog van de tandartsassistente die begint te kakelen terwijl ik niet terug kan kakelen. Het is overigens heus niet altijd lente in de ogen van de tandartsassistente, geloof me.
Oh, de witte jas keert terug. Hij bekijkt de foto’s.
 ‘Mooi, de kanalen zitten propvol en dat is precies de bedoeling!’ zei de trotse S. Adist.
Daarna wordt de kies dichtgestopt met vulling waarbij flink aan mijn hoofd en gebit wordt geduwd, mijn voortand zou er spontaan van knappen. Al met al zit ik daar bijna 2 uur. Op het moment dat ik uit de stoel mag, ga ik bijna van mijn graatje.
‘Voorzichtig’ zegt S. Adist maar zijn gezicht meent er geen bal van want het is al over 17.00 uur en hij moet nodig naar huis voordat zijn gehaktballetje koud wordt.
Een dankjewel krijg ik er niet uit want te stijve kaken.
‘Het kan nog even napijn geven’ krijg ik nog mee.
Vertel mij wat, dit is de 8-ste … wat zeg ik, de 9-ste keer of zo?



zaterdag 16 juni 2012

Week 24

Maandag:
Hele dag gewerkt











Boodschappen gedaan













Eten gekookt















De was gedaan
















Dinsdag:
Hele dag gewerkt











Jongste deed Cambridge examen











Manlief heeft gekookt

















 
Avondwandeling met de buurvrouwen











Hondje van mijn ouders is ingeslapen









Woensdag:


Rondje joggen

















Poetsen, boenen, stoffen en zuigen











Boodschappen gedaan













Eten gekookt















EK-wedstrijd Nederland-Duitsland :-s











Donderdag:
Hele dag gewerkt











Boodschappen gedaan













Manlief heeft eten opgewarmd


















Uitgeteld ...
















Vrijdag:

Hele dag gewerkt











Functioneringsgesprek gehad











Patatten gebakken met sla en frikandel 













Finish avond4daagse in onze straat







zaterdag 9 juni 2012

Spil

Mijn man is het hoofd van ons gezin, maar ik ben de nek.
En als de nek draait dan draait het hoofd vanzelf mee.