Pagina's

zondag 24 juni 2012

Voddenbaal

In mijn logje van 16 juni beschreef ik dat mijn ouders hun hondje moesten laten inslapen.
Een drama natuurlijk, want ze waren er gek mee als een eigen kind.
Overigens een foeilelijk beest, maar zó lief. Vijftien jaar geleden haalden ze haar uit het asiel, waar ze terechtkwam nadat ze 8 maanden opgesloten en verwaarloost in een ouwe schuur had gezeten, nooit geen daglicht gezien. Waarschijnlijk had ze een tijd bij paarden in de schuur doorgebracht want daar was ze als de dood voor. Ze was – zacht uitgedrukt- schuw. Maar de klik tussen haar en mijn ouders was er meteen toen ze elkaar ontmoetten. Het beest had eindelijk een goed thuis en mijn ouders weer een lieveling om voor te zorgen.

Helaas ging haar gezondheid een paar weken geleden snel achteruit. Overal kwaadaardige gezwellen, vooral onder aan de buik. Deze waren zo groot dat ze op gegeven moment kapot barstten. Medicijnen kreeg ze om het lijden te verzachten en even leek ze een opleving te hebben. Maar twee weken geleden lag ze doof, blind en piepend op de bank. Toen kwam de dierenarts in zicht, zacht is ze ingeslapen.


Erg stil was het daarna in huis, zo deprimerend stil dat een familielid op het internet een zoektocht begon naar een leuk en lief hondje voor mijn ouders. En helemaal in het noorden zat ze hoor! Een terriër van 4 jaar, nét anderhalve week in het asiel. Lief, zindelijk, kon goed alleen zijn, kon goed met andere honden en goed met kinderen!

Op een zondag vertrokken moeders, schoonzus, jongste en ik naar het dierenasiel. Een aardige medewerkster kwam met een enthousiast kwispelende bol haar tevoorschijn, een bol haar die in de musical Hair niet zou misstaan ;-)
En het klikte weer meteen met moeders, al vergeleek ze dit hondje veel met de vorige. Het verdriet zat weliswaar nog diep.
Ook vaders liepen de tranen over de wangen toen deze - na een lange autorit - met het hondje werd verenigd. Na wat gesnuffel over en weer sloten mams, paps en het Cairnbeest elkaar in de poten armen.
Vandaag gingen jongste en ik even op bezoek om te kijken hoe het beest er nu uitzag. En zie wat voor moois er uit de voddenbaal tevoorschijn kwam na een grondige knip- en scheerbeurt … een volbloed Cairnterriër!





Volgens zeggen is er al € 500,= voor geboden. Maar voor geen goud geven ze het beest uit handen want het is een lot uit de loterij, aldus mijn ouwelui ; -)

14 opmerkingen:

  1. Een prachtig hondje hebben je ouders. Dat ze daar nog jaren plezier van mogen hebben...
    Wij hebben ook een zwarte terrier, een Schotsche terrier, even kleiner dan een cairn maar wel wat steviger gebouwd. Groter koppie, groter lijf maar kortere pootjes...
    Geweldige honden die terriers, daar gaan je ouders veel plezier mee beleven....

    groetjes Inge

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @d'Inge: en hij is ook hartstikke lief! M'n ouders leven weer op dankzij het hondje, ze zijn er zo gek mee :-D

      Verwijderen
  2. Groot gelijk hebben ze!
    Lekker houden, ze zijn er inmiddels aan gehecht! Op weer zo'n mooi lang en gelukkig leven met elkaar. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Annemarie: dat is ook wat mijn ouders hopen :-D

      Verwijderen
  3. En voor het hondje zijn jouw ouders een lot uit de loterij! Wat een aandoenlijk snuitje! Wat fijn voor je ouders dat ze weer een lief hondje hebben. Ik hoop dat ze nog vele jaren van elkaar mogen genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Lien: een lot uit de loterij, was ook het eerste wat ik zei. We konden eerst de oogjes niet zien, maar na de knip- en scheerbeurt kwam dat aandoenlijke snuitje tevoorschijn :-D

      Verwijderen
  4. zo ontroerend...
    ze zullen elkaar alle drie terug doen heropleven!
    fijne dag!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn hond is al meer dan twintig jaar dood, maar ik weet zelfs nu nog hoe ik me toen voelde. Ik ben hartstikke blij voor je ouders èn voor de het beestje dat ze elkaar gevonden hebben. Veel mooie jaren!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Mirjam: m'n ouders hadden ook veel verdriet in de weken vóórdat dit schatje in huis kwam. Ze vergeten haar natuurlijk nooit, maar dit hondje zal het verdriet wat verzachten.

      Verwijderen
  6. ze zullen vast nog veel plezier hebben van hun nieuwe huisvriendje!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ben ook erg benieuwd naar zijn/haar naam. Als het een meisje is misschien wel Lotje? (uit de loterij)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Karin: het hondje heet Nouska ... Nouska Baboeska from Roesia haha! Nee hoor, volgens mij komt dit ras van oorsprong uit Schotland. Rose, Beth of Maisie waren bijvoorbeeld ook leuke namen geweest ;-)

      Verwijderen