Pagina's

vrijdag 14 september 2012

Schrik


Krijg ik gisteren op mijn werk de schrik van mijn leven.

Manlief stuurt mij, op mijn werk, een mail vanaf zijn werk:

>>>‘Hee schat, ik werd vannacht wakker met pijn op mijn borst, werd een beetje zweterig en heb een tijdje beneden gezeten tot het wat wegzakte. Vandaag op mijn werk kreeg ik er opnieuw last van en ben ik maar even naar de huisarts gegaan. Alles is onderzocht en ze constateerde dat er niets met het hart was. Ik moest 2 paracetamolletjes innemen en straks opnieuw bellen hoe het met me gaat’ …<<<

Gaattie gewoon midden in de nacht in zijn eentje beneden zitten, zonder mij wakker te maken. En ik had niets gemerkt. Dus ik was boos en heel erg geschrokken. Later, toen we allemaal veilig en wel thuis waren, eiste ik een verklaring.
‘Maar schat, als ik je wakker had gemaakt, had jij zéker een ambulance gebeld!’
Ja, én? Tuurlijk had ik dat gedaan! Dat is het eerste wat in mij zou opkomen. Maar manlief wilde geen paniek zaaien en verwerkte alles in zijn eentje. Daar krijg ik een beetje hartzeer van ...

Toen hij na de paracetamolletjes opnieuw met de huisarts belde, vertelde deze dat manlief zich geen zorgen hoefde te maken. Hij had een veel te gezonde kleur voor iemand met hartklachten, het zou maar zo een hartspier kunnen zijn waar manlief last van had. Ja, dat kan zij nou wel zeggen, maar toch ben ik er niet gerust op.

Vandaag had ik een vrije dag en belde ik naar het werk van manlief hoe het nou ging. Hij voelde niets meer, misschien heel iets vaags in de verte … nu ga ik manlief dus stalken, dat snap je.
En zeker weten dat die gele auto in rap tempo voor onze deur staat als ik ook maar iets vreemds aan hem merk.

8 opmerkingen:

  1. Ja natuurlijk schrik je dan. Ik zou er toch maar alert op blijven. Mijn man kreeg ontzettende pijn op de borst tijdens een fietstochtje na een etentje (het waaide hard en het hagelde). Dat bleek de eerste waarschuwing te zijn voor angina pectoris (vernauwde kransslagaders). Inmiddels heeft hij bypasses en gaat het goed. Maar hij dacht zelf ook een tijdlang dat het spierpijn was.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jeetje ja dan schrik je behoorlijk inderdaad...
    Vervelend dat hij dat in zijn eentje doet... Brrr...
    Stel dat het wel echt iets was geweest. GRRRRRR!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. kan me best voorstellen dat je schrok toen je dat te lezen kreeg
    En nu ga je misschien nog méér wakker blijven nu je weet dat hij zoiets verzwijgt...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. snap je schrik! hopelijk houdt 'ie nog heel lang die gezonde kleur ^^

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mannen..gelukkig niet veel aan de hand en hou manlief in de gaten ;-).

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh...zoiets zou mijn vader of mijn eigen man ook rustig doen. Ik zou ze allebei met veel plezier wel door elkaar kunnen schudden, maar daar zouden ze geen van beiden van onder de indruk zijn. Nee, dan stalken vind ik een hele goeie van je.
    Lijkt me vre-se-lijk. Ik zou toch maar een beetje je vinger aan zijn pols houden. En als hij dat wat al te benauwend vindt worden: eigen schuld, dikke bult, had ie je er maar in moeten betrekken ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het blijft eng, dit soort dingen. Natuurlijk hou je hem nu goed in de gaten. En ik hoop dat manlief ook beseft dat het niet helpt om alles voor zichzelf te houden (al ben ik er zelf ook wel zo een). Sterkte en ik hoop dat het ondertussen beter gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Het kan gek klinken dat ik dat zeg, maar ik kan uw man wel een beetje begrijpen. Ik denk dat ik hetzelfde zou gedaan hebben om dat in zijn eentje op te lossen en niet onnodig paniek te zaaien. Maar goed dat hij zich beter voelt.

    BeantwoordenVerwijderen