Pagina's

zondag 10 februari 2013

Toen en nu


Ze loopt door de winkelstraat
Haar spijkerbroek is versleten
Haastig loopt ze voort
Tot ze voor een winkel staat

Ze recht haar schouders en zucht
Het zweet loopt langs haar rug
De broeken gaan aan haar voorbij
Ze hapt naar lucht

Muziek buldert op de achtergrond
In een spiegel vangt ze haar blik
Bang konijntje op de vlucht
Voor hen die ze verschrikkelijk vond

Ze trekken aan haar haren
Schoppen tegen haar been
De rotmeiden van de basisschool
Nog zo vers na al die jaren

Iedereen kijkt naar mij
Maalt het in haar hoofd
Een tattoo in haar geheugen
Ik ben raar en niet zoals zij

Ze gaat weer op zoek
Kijkt nietsziend langs de schappen
Ze weet het allang
Vandaag geen nieuwe spijkerbroek










Poem by Desire

17 opmerkingen:

  1. knap weergegeven,
    jammer dat je dat kan :-(
    lieve knuff!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Joten: zoiets blijft hangen, dank voor je knuff!

      Verwijderen
  2. Je raakt het nooit kwijt, dit heb je het mooi weergegeven. Gevoelig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Bertie: het heeft effect op mijn functioneren in de maatschappij. Meestal gaat het goed, maar soms ook niet. Dan wordt ik boos en verdrietig omdat mijn zelfvertrouwen ver te zoeken is.

      Verwijderen
  3. Wat verdrietig Desire.
    Dat dat zo lang bij je blijft.

    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Petr@: da's wel jammer ja. Helemaal omdat ik er zelf niet om gevraagd heb. Soms komt het boven en dan gooi ik er maar een gedicht tegenaan ;-)

      Verwijderen
  4. Mooi geschreven. En het gevoel dat je omschrijft herken ik heel erg. Zo erg dat ik er zelfs een naam voor heb. Ik noem het ´het meisje met de zwavelstokjes gevoel´. Zij staat buiten en heeft het koud, terwijl het daar binnen warm en gezellig is. Ze wil ook daarbinnen zijn, maar staat totaal machteloos.
    Bij mij zat het vooral op het thuisfront niet goed, maar dat vertaalde zich ook naar de schoolsituatie. Ik leerde later beter voor mezelf opkomen en kreeg ook echte vriendinnen, maar de basis die er in je moet zijn, het vertrouwen, het onbezorgde en het gevoel van erbij horen, dat is voorgoed weg. Tenminste, zo ervaar ik het.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Tina: met dank voor je reactie. Wat mij steunt, is dat je ook dat gevoel herkent (ook al wil je jezelf niet zo voelen). Niet bij een groep horen en machteloos staan ... en daar nu nog steeds mee geconfronteerd worden. Een muurtje om je hart ... gelukkig komen sommigen er toch doorheen :-)
      *hug voor jou*

      Verwijderen
  5. Is dat uit eigen ervaring geschreven? Mooi en triestig tegelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. zouden pesters weten dat ze je voor het leven verwonden? of zou ze dat gewoon niks kunnen schelen?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @botervliegje: ik vroeg me hetzelfde af, helemaal in verband met die reeks zelfmoorden van de afgelopen tijd. Ik denk niet dat ze beseffen wat ze veroorzaken en het kan ze waarschijnlijk niet eens schelen. Omdat het onberekenbare types zijn zonder inlevingsvermogen, ze hebben andere normen en waarden en zijn zelf vaak psychisch beschadigd door gebrek aan bijv. ouderlijke liefde. En daarmee maken ze anderen weer slachtoffer ...

      Verwijderen
  7. jeetje. heel mooi verwoord idd maar wat een narigheid om meegemaakt te moeten hebben en om de gevolgen van nog steeds mee te maken dus..
    ook van mij een (knuf)!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Inge: dat van 'toen' heeft mij gevormd en ik ondervindt daar nu nog wel eens hinder van. Op scholen wordt er nu meer aandacht aan besteed, thank god! Dank voor je knuf :-)

      Verwijderen
  8. Heb je op mijn blog weleens de pagina "SKZ" gelezen? Hetzelfde laken een pak. Ook ik moet er vaker aan denken vanwege de zelfmoorden van de jeugd. Te treurig voor worden dat er in ruim 35 jaar tijd niets veranderd is!
    Fijn dat je (ook) nog zo goed terecht bent gekomen.
    Liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Mirjam: ik heb de verhalen onder je tabblad SKZ gelezen en gaf op 14 oktober 2012 om 11:49 een reactie op je berichtje 'Thanks'. Ik was onder de indruk en herken veel in wat je schrijft. Ondertussen moeten we proberen die knop om te zetten en er wat van te maken. Je weet wel, dat feest waarbij je zelf de slingers op moet hangen ... ;-)

      *stevige hug*

      Verwijderen