Pagina's

woensdag 29 mei 2013

In gala


 
Poe. De examens zijn achter de rug.
Alleen het examen Frans voor het VWO moet door omstandigheden nog worden gemaakt.
Oudste vond het pittig.
Het eerste examen –Nederlands- viel meteen al tegen waardoor oudste de rest van de examens ook niet
meer zag zitten.
Gelukkig viel het af en toe ook mee.
Maar of ‘ie zal slagen?
Hij heeft geen flauw idee
en ik ook niet.
Vanavond is het eindexamengala. Dresscode: galakleding.
Oudste moet ‘verplicht’ in pak.
En leuk dat hij dat vindt, echt!
Terwijl hij een paar jaar geleden iedereen die in pak liep nog uitmaakte voor ‘hómó’.
Vandaag dus gingen we op pad voor een pak.
Nog niet helemaal zeker of hij zou gaan voor een colbertje, blouse en jeans of voor een compleet pak.
Op het moment dat hij in maatpak voor de passpiegel stond, viel de beslissing; dit pak moest het worden.
Hup, een overhempie en bijpassende riem erbij. Geslaagd!
Daarna moesten we natuurlijk nog op zoek naar bijpassende stappers.
Het duurde even
2 uur voor we die gevonden hadden naar mijn zijn smaak.

Thuisgekomen deed het volgende dilemma zich voor, wel of geen stropdas.
Na een paar WAppjes met schoolgenoten werd besloten massaal te gaan voor een stropdas.
Gelukkig had Pa nog wat stropdassen
uit de jaren ’80 liggen.
Maar hoe moest die ook alweer gestrikt worden?


Ook weer opgelost!
Nou nog op tijd komen …de puber en het pak willen wel, hopelijk werkt het puberbrein ook mee ;-)

zaterdag 25 mei 2013

Reclame

 
Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Luidt een gezegde.
Toch hebben we met jongste, vanaf dat hij ongeveer 6 maanden oud was, ook grote zorgen gekend.

Toen hij 6 maanden oud was kreeg hij last van dauwworm.
Zichtbaar bij de oorlelletjes, in de oksels, in de knieholtes en in de plooien aan de binnenkant van de elleboog.
Onze huisarts had er een middel voor: teerzalf.
‘Het ruikt niet prettig maar helpen doet het’, aldus de dokter. ‘Oh ja, en kijk uit met kleding want het vlekt nogal’.
Uiteraard smeerden we gul met dit middel want deze vochtige eczeem is voor baby’s uiterst vervelend. Stank? Vieze kleding? So what?
Jongste was en is geen piepert. Klein als hij was onderging hij dapper alle smeerbehandelingen, meestal maakten wij daar een ‘leuk’ babyspelletje van.
Een paar maanden later ging de dauwworm over in eczeem, vooral zichtbaar in het gezicht. Maar wederom ook in de knieholtes en aan de binnenkant van de elleboog.
Dit in combinatie met astmatische bronchitis. Die eczeem, astmatische bronchitis en darmklachten is een beeld van ziektes die bij elkaar horen. Als het één wordt onderdrukt komt het andere naar boven.
Als baby van 8 maanden moest jongste -als gevolg van een flinke infectie aan de luchtwegen- met spoed naar het ziekenhuis. De diagnose RS-virus werd gesteld en jongste moest een paar dagen ter observatie blijven.

Op een gegeven moment kwam het eczeem zo heftig naar voren dat we van de huisarts hormoonzalf voorgeschreven kregen.
Geen fijn middel, maar alles beter dan de jeuk en het openkrabben van de huid.
Wanneer het eczeem wat minder prominent aanwezig was, behandelden we jongste met Molkosan (verdund met water) en poederden we met Urticalcinpoeder, een alternatieve behandeling a la Dr. Vogel.
Geen pretje want Molkosan voelt aan als azijn, dat prikt lekker. Maar de poeder (tegenwoordig in tabletvorm) maakte de huid weer rustig.

Tot aan vandaag heeft jongste nog last van eczeem. In vorstperiodes is deze het heftigst.
Nu jongste
hevig aan het puberen is, maakt het hem wel degelijk uit hoe hij eruit ziet: een gezicht zonder eczeem alstublieft. Hij krijgt in ieder geval geen acne, elk nadeel heb z’n voordeel J
Tot vorig jaar smeerde jongste met hormoonzalf. Wel voorzichtig in de wetenschap dat het nogal vervelende bijwerkingen heeft zoals een dunner wordende huid. Jaren zijn we tevergeefs zoekende geweest naar een alternatief (smeer)middel.

Nou ben ik normaal niet zo van producten aanprijzen. Maar we vonden uiteindelijk een probaat middel tegen eczeem die ik de medemens niet wil onthouden.

Vorig jaar stond er in de regionale krant een artikel over een vader, Geoff Graham die een zoontje had met een rode, ruwe en geprikkelde huid. Omdat de bestaande producten niet bevielen besloot de vader zelf een huidverzorgingsproduct voor zijn zoontje te maken.
Een aantal jaren is hij met een team hiermee bezig geweest.
In de krant waren de recensies en gebruikers van dit product erg lovend.
Inmiddels waren ook wij nieuwsgierig en waagden wij/jongste een poging. En met succes. Jongste smeert deze Grahams crème dagelijks (in combinatie met een vette crème van de huisarts) en is er erg happy en tevreden mee. De prijs is pittig, maar met één tube kun je lang doen.
En, het helpt echt!
Zegt het voort, zegt het voort!


vrijdag 24 mei 2013

Hij kwam ..


en hij scheen ook nog :)
En volgens weerman Rinus wordt het over 2 weken mooi weer met dik 25 graden, echt waar!

donderdag 23 mei 2013

Hagelslag


 
Het hagelt, het hagelt … dikke korrels ijs. 

Zo geweldig hevigggggg … shit, shit, shit !


M’n arme (groente)plantjes L

En dat op 23 mei …


 
 

maandag 20 mei 2013

Broertjes


 
Ze zijn gevonden.

Je kunt er over oordelen wat je wilt.

Feit is dat de vader psychisch zover heen was dat hij niet normaal meer handelde.

Psychisch in de war en vol wraakgevoelens jegens zijn vrouw omdat hij zijn zoontjes niet meer regelmatig mocht zien.

Waarom kwam hij tot deze daad?

Wie weet hoe verknipt zijn geest was?

Ongeveer 10 verschillende instanties hielden zich bezig met dit gezin.

Zij hadden de man tegen zichzelf in bescherming kunnen nemen en toch gebeurde dat niet.

Welke rol speelde de moeder in het verhaal?

Daar hoor je helemaal niemand over.

Hoe behulpzaam men ook wil zijn, wij als ‘normale’ mensen hebben er totaal geen grip op.

Zelfs gespecialiseerde hulpverleners hebben dat niet.

Want je kunt geen gedachten lezen en in elkaars hoofd kijken.

Hoeveel gezinnen zijn er in Nederland die kampen met een zelfde soort drama?

Ieder huis draagt zijn eigen kruis.

Triest dat twee onschuldige jochies slachtoffer werden van hun twee ontspoorde ouders.

zaterdag 18 mei 2013

Op een mooie Pinksterdag ...

 
... samen in de zon :)






 





Fijne Pinksterdagen!

dinsdag 14 mei 2013

It giet oan!

En dan heb ik het niet over de Elfstedentocht maar over het eindexamen havo van oudste.
Zo meteen rond de klok van 13.30 gaat zijn eerste examen van start, te weten Nederlands.
Oudste heeft afgelopen weken stinkend zijn best gedaan om de komende dagen goed beslagen ten ijs te komen.
Examenbundels werden aangeschaft en doorgenomen en examentrainingen werden gemaakt met een redelijk eindresultaat.
Vandaag dus begint het echte werk.
Met autodrop, Sultana en flesjes cola in de aanslag
dat mag echt allemaal mee de examenruimte in gaat hij ervoor.
De stress is duidelijk aanwezig
en niet alleen bij hem.
Oudste -die zich normaal gesproken werkelijk nergens druk om maakt- is op dit moment hyper de pieper. Als een malle rent hij door de huiskamer en schreeuwt daarbij als Tarzan himself gelukkig laat hij de gordijnen met rust.
Het zij hem vergeven want je zult er maar aanstaan.
Spannende weken gaan we tegemoet.

Oh ja, nog even een update van onze moestuin. Daar gaat het heel vruchtbaar mee dankzij het weer van de afgelopen dagen. Gisteren is de courgetteplant erin gezet. Manlief heeft bonen(zaadjes) in potjes gedaan en binnenkort gaan de door mij gezaaide radijsplantjes de koude grond in.

































Binnenkort eten we onze eerste krop sla, tenzij deze is opgevroten door de slakken. Die zijn namelijk ook gek op sla …


Who?Me?









vrijdag 10 mei 2013

Verrek(t)


Tralalala!
De zon schijnt niet, ze heeft wind tegen en het is frisjes maar a la, dat mag de pret niet drukken.
Gewoon goed doorlopen zodat de spieren lekker warm blijven.
Dapper jogt ze haar wekelijkse rondje van 5,5 km.
Mag ook wel, de Hemelvaartsdag ervoor heeft ze schandalig veel teppanyaki- en wokvoedsel genuttigd. Ze moet minstens de marathon lopen eer deze calorieën verbrand zijn
L
Het lopen gaat best. Misschien ietsie minder soepel dan anders maar het valt niet tegen.
Ze is alweer op de terugweg en kijkt naar links of de trein in aantocht is.
Nee, ze kan met een gerust hart over de spoorwegovergang.
Tralala … auw?!
Oeps.
Niet zeuren. Niets aan de hand.
Tralala … auw! Auw!!

g@ds@mme &
~"!+~ wat is dit?



 
 
 
 
 
 
 
De pijn is niet te harden en noodgedwongen wandelt ze met één mank been de laatste kilometer naar huis.
In de verte ziet ze de visboer naar haar staan kijken. Zijn gezicht verraadt dat hij iets gaat zeggen.
Hij zwaait met zijn wijsvinger: ‘mevrouwtje, het is veel te koud om zonder trainingsjasje te lopen, weet u dat wel?’
Eigenlijk wil ze de man met een paar dooie haringen om de oren te slaan maar ze zegt: ‘over twee minuutjes ben ik thuis!’
‘Ja maar ...’ hoort ze nog.













Heeft zij weer, een riekende visboer die denkt dat hij in een eerder leven Don Juan was pfff.
Thuis nog even wat rek en trek spieroefeningen doen, maar … auw! Nggggggg!
Dan maar gauw onder de warme douche.
Waar het water na een paar minuten ineens ijskoud wordt whaááá!
Met haar shampoohoofd gilt ze alles bij elkaar waarop jongste zorgelijk om de douchedeur komt kijken.
‘Wie zit er in vredesnaam met zijn klauwen aan de ketel?!’
‘Euh … de monteur van Vaillant is de ketel aan het testen, je hebt het eerste halfuur geen warm water’, aldus jongste.
Met een druipend, bloot en rillend lijf gilt ze naar beneden dat ze *PIEP!* gauw het warm water er weer op zetten anders komt ze dat nu persoonlijk doen!’
Een paar seconden later heeft ze warm water en kan ze haar doucheronde afmaken.

Moraal van het verhaal: een verrekte kuitspier ongeluk komt zelden alleen ...



zondag 5 mei 2013

Raamwerk

 
Iedere week rij ik erlangs. Vanaf mijn werk terug naar huis.
Ik minder wat vaart. Kijk naar links. Waar mannen staan met hun handen diep in de zakken.
Hun schouders opgetrokken. Wippend van de ene voet op de andere. Hoofd naar beneden wanneer auto’s stapvoets passeren.
Stiekem hoop ik een bekende te zien.
Ik rem, moet oppassen dat ik niet op de auto voor mij knal.
Ik kijk naar rechts. Waar de vrouwen lonkend hun vleeswaar aanprijzen.
‘Ik ben de mooiste’ lijken hun lippen te zeggen. Fascinerend.
Ze staan buiten. Of zitten op een draaistoel achter het raam.
In lingerie, op hoge hakken, rode lippen, gemanicuurde nagels en glanzend haar.




 
Ze schudden automatisch met billen, borsten en vetrollen.
Allerlei soorten. Dik, dun, blank, donker, oud of jong.
Veel nationaliteiten. Hollands, Aziatisch, Roemeens, Pools.
Een man komt uit één van de panden.
Een slank donker meisje loopt achter hem aan.
Hij trekt zijn keurig geperste pantalon uitgebreid op tot aan zijn bierpens.
Steekt vervolgens een sigaret op en neemt een diepe haal, terwijl hij naar haar glimlacht.
Gooit daarna de peuk op de stoep en trapt hem uit. Stapt in zijn luxe persoonswagen en rijdt weg.
Zij zwaait hem na.
Dan staart ze naar mij.
Er verschijnt een brede glimlach op haar mooie gezicht en ze knikt.
Vragend …. alsof …. nou moe???



Beduusd geef ik iets meer gas, maar knik nog wel even terug.
Altijd beleefd blijven.
Is mij geleerd.