Pagina's

zaterdag 31 augustus 2013

Bedwants

Bed wat?!

Tot gisteravond had ik nog nooit van het bestaan van dit
gruwelbeest gehoord.
In het SBS6-programma Hart van Nederland kwam het onderwerp ter sprake: een echtpaar uit Deventer had een ware bedwantsenplaag in huis en vertelde erover.

De afgelopen jaren kwam het wantsje voor in New York maar nu slaan ook hoteleigenaren en gespecialiseerde bestrijdingsbedrijven in Nederland en België alarm.
De beestjes kruipen in spullen van mensen en mensen verplaatsen deze spullen, tassen en koffers bijvoorbeeld. Je komt bedwantsen tegen in goedkope jeugdherbergen, dure hotels en in je slaapkamer dussssssssss …

bedwants










Die bedwants is een klein insect van 5 tot 6 mm lang.
Hij leeft van bloed van onder andere de mens. Zijn naam dankt hij aan de plek in huis waar zich de meeste bedwantsen bevinden en dat is in en rond het bed.
Deze vampier prikt door de huid met zijn steeksnuit; deze bestaat uit een buisje dat bloed zuigt en een tweede dat verdovende en anti stollende stoffen injecteert.
Hierdoor voel je de beet niet en ook stolt het bloed langzamer, dit houdt de stroom op gang tot de wants genoeg heeft.
Met hun afgeplatte lichaam kruipen ze in de smalste spleten, zoals in de plooien van jouw schone beddengoed. Het is de uitgeademde CO2 en jouw lichaamswarmte waar deze beestjes op af komen.

Ze prikken overal, maar je benen vinden ze het lekkerst. De steekwondjes hebben wat weg van muggenbulten, kleine rode bultjes dus.
Soms ontstaan deze bultjes in rijen. Deze worden gemaakt wanneer de bedwants geïrriteerd is, bijvoorbeeld als je hem stoort tijdens het voeden. Als wraak prikt hij je dan meerdere malen kort na elkaar in een keurige rij. Vooral niet storen zou ik zeggen …
De wondjes genezen best snel maar soms komen huidinfecties voor of ontstaan littekens omdat de bultjes worden opengekrabd. Pas na enkele weken verdwijnen de rode vlekjes.
Maar wat een geruststellende gedachte: de bedwants brengt geen ziektes over.
Er zijn speciale producten om de bedwants zelf te bestrijden. Beter is om het bestrijden uit te laten voeren door een gespecialiseerd bedrijf. Heel effectief is het laten verhitten van je gehele woning tot een temperatuur van 65 graden om zo alle wantsen én eitjes te doden
of neem anders je bed mee naar de sauna.
De bedwants kan namelijk zeer slecht tegen hitte
ach gut. Dit is de beste maar tevens de duurste optie.

huisstofmijt










Nu ben ik zelf al jaren bezig om de huisstofmijt in huis uit te roeien. Maar op de één of andere manier vind ik het niet zo erg meer dat dit lieve beestje heerst in ons huis ;-)

Nog een 'fijn' filmpje hieronder ...


woensdag 28 augustus 2013

Littekens


“Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten.
Ze gaf hen de volgende opdracht.
Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en er op te stampen.
Kortom, er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren.
De kinderen vonden dat wel een leuke opdracht en deden hun best het blad zo veel mogelijk te verkreukelen.
Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en het weer glad te strijken.
Ze liet hen zien hoe vol littekens en vuil het papier was geworden.
Toen zei ze de klas dat ze het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden.
Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen, het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen.
Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achterlieten.
En dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren.
Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest.
Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven.
Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden. De kreukels gingen er niet meer uit.
De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen.”


donderdag 22 augustus 2013

Breaking point


In het kader van ‘schrijf het van je af’ …

De afgelopen en komende dagen begeef ik me op mijn werk in een spanningsveld.
Omdat een verwarde man - die tot alles in staat is - ieder moment binnen kan lopen.
Tuurlijk zijn er maatregelen genomen en daar zit ik middenin.
Naast mijn balietaak heb ik er ongevraagd een functie bij. Die van bewakingsbeambte.
Nauwkeurig hou ik -samen met nog een collega- de camera in de gaten om te zien of de verdachte in aantocht is.
Onze bhv-man is met vakantie. Onze plaatsvervangend bhv-man heeft naar aanleiding van een incident een veiligheidsprotocol in werking gezet
maar ik persoonlijk heb het idee dat deze niet helemaal werkt.
Ik kan het best aan. Stoer vervul ik alle veiligheidseisen en mijn collega’s met mij.
Maar het brengt ongemerkt spanning met zich mee.

Vanmiddag thuisgekomen van mijn werk tref ik 2 pubers. Ze zitten in de laatste week van hun vakantie. De één is eerder terug van zijn vakantieklus. De ander doet … eigenlijk niets.
Ik haal de boodschappen voor het eten van vanavond. Spaghetti, grote favoriet in ons gezin.
Voordat ik wegga vraagt jongste of ik iets lekkers mee wil brengen. Tuurlijk, hij verdient het want hard gewerkt vandaag. Het boodschappen doen duurt bij elkaar 3 kwartier; twee supermarkten met allebei maar één kassa open *zucht*.
Weer thuis geef ik mijn pubers iets lekkers *juich*.
Ik vraag of ze in de huiskamer willen gaan zitten, ik moet de slaapkamers stofzuigen.
Want ze zijn allebei zeer allergisch voor de
grmbl! huisstofmijt.
Het is een k*tklus, ik zweet me altijd het klaplazarus.
Met de zingende Nick en Simon in mijn oor
en badend in het zweet ga ik als een witte tornado door het huis. Ook beneden ga ik verder met stofzuigen, daarmee verjaag ik vanzelf de pubers weer naar hun slaapkamers.
Dan komt jongste de kamer binnenstormen en kijkt me aan of ik van een andere planeet kom. De telefoon gaat, ik hoor het niet. Want Nick en Simon zijn ‘Julia’ aan het zingen. Degene die belde heeft opgehangen. En ik ontvang een scheldkanonnade van jongste … waarom neem ik de telefoon niet op? Terwijl hij ziet dat ik oortjes in heb en ondertussen druk bezig ben zijn hotel schoon te maken.

Afijn.

Tegen 17.30 uur heb ik de spaghetti klaar, op tijd want oudste moet om 18.00 uur vakkenvullen bij de Plus
geeft meer.
Manlief is ook aan tafel geschoven. Om de planning een beetje strak te houden
en om te voorkomen dat we elkaar in de weg lopen vraag ik aan jongste of ik de volgende ochtend om 06.30 uur gebruik kan maken van de badkamer. Manlief en oudste volgen het gesprek aandachtig.
Jongste antwoord recalcitrant met ‘nee’.

Boem!

Geen discussie mogelijk
en ik heb daar de energie ook niet meer voor.

Agressie op het werk? Kom maar op!
Agressie
en onbegrip thuis voor hetgene wat ik voor mijn ‘hotelgasten’ doe? Ik stort even helemaal in.
Als iedereen -behalve manlief- van tafel is moet ik ongelooflijk janken.
Klaag, steun, kommer en kwel.
Manlief fungeert als klaagrots
in de branding.

Nu zitten Nick en Simon weer in mijn oor.
En zingen ‘bereid je maar vast voor op de dag dat alles beter is’ ...


woensdag 14 augustus 2013

Onkruid vergaat? Niet ...

 
Mijn tuin is een bloemenpracht ...
 
 

Maar wha! Dit is onkruid!

Het onkruid genaamd Haagwinde slingert zichzelf om de plant/bloem heen.

En verschijnt overal en nergens ... grmbl!


zondag 11 augustus 2013

Piet Hein zijn naam ...


Afgelopen weekend waren we in Eindhoven en daar bezochten we onder andere de kunstgalerie van industrieel ontwerper Piet Hein Eek.








De kunstgalerie van deze ontwerper is gevestigd in één van de weinige gebouwen die overeind blijft op Strijp R, ooit de keramische werkplaats van Philips.

Strijp R is het naoorlogse terrein waar op grote schaal beeldbuizen en onderdelen voor radio’s en televisies werden geproduceerd.
Glasovens, fabriekshallen voor keramische producten en voor de persglasfabriek domineerden het terrein.
Het uit de jaren vijftig van de vorige eeuw daterende gebouw is nu dus onderkomen van Piet Hein Eek.
Naast de werkplaats is er een showroom voor de collectie van Piet Hein Eek en er is een restaurant met streekproducten.
Daarnaast is er expositieruimte en worden er evenementen gehouden.



showroom







 
 
 
 
 
 
showroom
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


Het is leuk en zeker de moeite waard om de showroom te bekijken, maar een echte liefhebber van zijn werk ben ik niet; het is allemaal nogal strak en kunstzinnig.
Wat me aanspreekt zijn de ontwerpen (meubels) gemaakt uit sloophout. Het zijn vooral deze ontwerpen waarmee Piet Hein Eek bekend raakte; ze zijn ook te bestellen bij een groot online warenhuis.
Zijn ontwerpen zijn wel wat aan de prijzige kant; d’r staat zelfs een tafel van rond de
€ 15.000,--, jeu … maar dan hebbie wel een echte Piet Hein Eek! ;-)











 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Manlief alias handige klusser en ex-timmerman heeft weer mooie ideetjes op kunnen doen. En wie weet maakt hij voor mij ook zo’n mooie tafel van sloophout. Met daaraan een leuk prijskaartje van € 75,-- … dat dan weer wel ;-)

zondag 4 augustus 2013

Back in town


Afgelopen vrijdag om 23.45 uur zetten wij weer voet op Nederlandse bodem.
Echter veel later pas waren we thuis, omdat één van onze koffers ontbrak, balen!
Op naar de servicebalie.
‘Wacht u nog maar even 10 minuten bij de kofferband. Als uw koffer dan nog niet is langsgekomen komt u maar opnieuw hier naartoe’, aldus de übervriendelijke dame van de servicebalie.
Terwijl op de meldingsborden stond dat alle koffers uit Rhodos uit het vliegtuig waren. Maar de onze dus nét niet.
Op het moment dat dezelfde dame onze gegevens noteerde -in geval de koffer boven water zou komen- kwam er nog een vlucht vanuit Rhodos binnen.
Ik heel slim: ‘bestaat de kans dat onze ontbrekende koffer vanuit Rhodos op de eerstvolgende vlucht naar Amsterdam is gezet?’
Ik zag aan haar gezicht dat ik best wel voor een baan op Schiphol in aanmerking zou kunnen komen.
‘Ja, dat is heel goed mogelijk!’
Dus jongste terug naar de kofferband en ja hoor, even later kwam ons lieve koffertje aangeschoven.
Maar waarom die nou was achtergebleven? Geen idee.













Wat bijzonder was, bij onze aankomst ’s nachts in Nederland was de buitentemperatuur zowaar 22 graden, ongelooflijk!
De dag erna was het zelfs zinderend warm met temperaturen tussen de 32 en 36 graden … pfff.
En wij dachten even af te kunnen koelen van de hoge temperaturen in Rhodos …
Waar we overigens een hele fijne vakantie hebben gehad.
Aardige Grieken, leuke plaatsjes en fijne temperatuur.
Op het midden van de dag soms te heet om iets te kunnen ondernemen. Dan lagen we lekker te poedelen bij het zwembad.
Vorig jaar gingen we naar Corfu, maar Rhodos vonden we leuker.
Gewoon een fijner gevoel bij de bevolking en omgeving daar. We voelden ons overal welkom en de Grieken waren goed te pas. Verpaupering was iets minder zichtbaar, hoewel ook daar de financiële crisis heerst; veel leegstaande gebouwen en horecagelegenheden.
De drankjes, het eten en de producten uit de supermarkt waren allemaal nét wat duurder dan in Nederland.

Minder leuk op Rhodos is dat er veel zigeuners(kinderen) langs de kant van de weg of bij toeristische trekpleisters zitten te bedelen. Sommigen bespelen een muziekinstrument en de meesten hebben een jong hondje bij zich om de aandacht van toeristen te trekken.
De pups worden verdoofd met alcohol en liggen lange tijd in de zon zonder voedsel of water. Als ze het niet redden na een paar dagen worden ze gewoon door andere puppy’s vervangen, zo triest. De bedelaars zijn merendeel van Albanese afkomst. Er schijnt een Animal Rescue te zijn die een petitie heeft gestart voor de burgemeester van Rhodos om er iets tegen te doen. Ik hoop het van harte.

Al met al was het een geslaagde vakantie. Kan niet anders of ik moet voldoende uitgerust zijn om aanstaande dinsdag mijn werk weer te kunnen hervatten.
Maar de zin hè?
Die ontbreekt aan alle kanten ….