Pagina's

dinsdag 8 oktober 2013

Het Goede Doel

Ergens vorige week ging ’s avonds de telefoon.
Jongste nam op en een mevrouw aan de andere kant van de lijn vroeg naar de mevrouw des huizes. Jongste overhandigde mij de telefoon.
“Hallo mevrouw, u spreekt met huppeldekut van het WSPA. U bent al enige jaren donateur van onze stichting en wij vinden het fijn om eens in de zoveel tijd u daarover persoonlijk te spreken. Heeft u een momentje?”
Dat had ik op dat moment niet
eerlijk waar en dat zei ik haar ook.
“Oké, dan wens ik u voor nu een prettige avond mevrouw”.
In dat ‘voor nu’ lag de belofte dat ze terug zou bellen.

Afgelopen vrijdagavond, net voor mijn favoriete tv-programma zou beginnen, belde ze opnieuw. Manlief nam op en wist meteen waar het over ging. Opnieuw kreeg ik de telefoon in handen gedrukt.
“Hallo mevrouw, u spreekt met huppeldekut van het WSPA. U bent al enige jaren donateur van onze stichting en wij vinden het fijn om eens in de zoveel tijd u daarover persoonlijk te spreken. Heeft u een momentje?”
Ik wist dat als ik nu niet zou reageren ik nooit van haar af zou komen dus ik zei: “ja hoor gaat uw gang!”
In gedachten zag ik mevrouw aan de andere kant van de lijn overeind schieten.
“O, wat fijn dat u even de tijd voor mij neemt! Mag ik u vragen waarom u destijds donateur bent geworden van onze stichting?”

En ik begon mijn verhaal over de beren in onder andere Roemenië die mishandeld worden omdat ze moeten dansen voor toeristen. Ik zag destijds het spotje van het WSPA op tv en van de beelden moest ik huilen. Het WSPA beloofde dat zij met man en macht daar iets aan gingen doen. En ik werd donateur.
“Nou mevrouw, laat ik dan eerst iets vertellen over de beren. Nog steeds vinden er zulke mishandelingen plaats, maar het WSPA heeft positieve dingen te melden. En verder blablabla” ...

Aan het eind van haar verhaal: “u moet weten dat het WSPA hele goede dingen doet en wij zijn heel erg blij met u als donateur. Wij willen u graag vragen om het bedrag per maand te verhogen …“
Oke. € 4,54 per jaar is inderdaad geen groot bedrag, wat dat betreft kon ik me haar vraag voorstellen.
Toch zei ik: “nee, ik wil het laten bij die € 4,54 per jaar”.
Toen deed ze een voorstel.
“Echt alle kleine beetjes helpen, u kunt ons bijvoorbeeld machtigen om iedere maand € 2,-- van uw rekening af te schrijven?”

Nu hebben wij op zich geen last van de financiële crisis en hoeven wij ons voedsel niet bij die speciale bank te halen, maar € 24,-- per jaar voor zo’n doel is mij iets te gortig. Daarnaast zijn er nog zoveel goede doelen die het ook verdienen om gesteund te worden. Dus ik begon
toch over de crisis, moeilijke tijden en studerende kinderen.
“Mevrouw, ik wil ook echt niet onbeleefd overkomen, maar als u ons steunt kunnen wij nog veel meer goede dingen doen voor de dieren”, aldus huppeldekut.
Heel coulant en in een opwelling zei ik: “nou weet u wat, regel het maar zo dat ik uw stichting steun met € 7,-- per jaar”.
Stilte aan de andere kant van de lijn.
‘Mevrouw, nogmaals ik wil niet onbeschoft overkomen. Alle kleine beetjes helpen en u kunt onze stichting steunen, maar niet met minder dan € 15,-- per jaar”.
Euh …
“Ik kan u ook een e-mail sturen met daarin het voorstel van € 2,-- per maand. Dan kunt u het rustig doornemen”.
Ik: “ja, maar daar zit ik dan niet aan vast toch?”
“In principe wel, u hoeft dan alleen nog maar te bevestigen”.
Ik voelde mezelf nu toch wel rood worden. De dame aan de andere kant nam de regie gewoon over!
“Nou ik weet het niet hoor” zei ik, “dit ga ik hier eerst overleggen. Ik leg u even op uw rug”.

Dat overleggen deed ik
natuurlijk niet, wetende hoe manlief over zulke agressieve benadering denkt. Shit, waarom stond hij deze kenau niet te woord?
Dus telde ik tot 20, pakte de telefoon en zei resoluut: “nee, ik laat het bij die € 4,54 per jaar, ook wij kunnen iedere cent goed gebruiken”.
Opnieuw stilte.
“Nou mevrouw, dan dank ik u van harte voor dit gesprek en wens ik u een fijne avond. Tot slot wijs ik u erop dat als ik dit gesprek beëindig, u verbonden wordt met een automatisch bericht. Daarnaast wijs ik u op de mogelijkheid van het 'bel-me-niet' register”.

Is dit nou het doel van goede doelen? Mensen verbouwereerd en met een schuldgevoel achterlaten aan de telefoon?
Ik had die avond sterke behoefte om dit goede doel te bellen …

31 opmerkingen:

  1. Zulke telefoontjes komen eigenlijk nooit gelegen.
    Echt onbeschoft eigenlijk, dat doordrammen (vooral als ze bellen tijdens de Voice haha).
    Wij zijn lid van de kankerbestrijding en kreeg ook pas zo'n telefoontje. "We hebben meer geld nodig voor onderzoek en willen u niet passeren". Ik was in staat om mijn lidmaatschap op te zeggen!!! Hallo, ik ben al lid!
    Dat bel-me-niet register is trouwens ook een wassen neus, ik werd zelfs op vakantie in Frankrijk nog gebeld! Door Yarden notabene.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik had me al aangemeld op het bel-me-niet register. Dat werkt inderdaad voor geen meter.

      Verwijderen
  2. jeetje zeg, idd erg onbeschoft. niet eens de vraag an sich, maar hoe het gesprek ging. hopen maar dat je net die ene medewerkster trof die net nieuw en niet zo goed was..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ach, ik liet me (weer eens) meeslepen door haar verhaal en wilde vriendelijk blijven. Toch was ik redelijk geïrriteerd toen ik ophing. Het WSPA is op zich een goed doel, dit is duidelijk hun minder goede kant.

      Verwijderen
  3. Je moet ze het nageven: ze blijven volharden. Maar ook bij alle goede-doelen-werving is het commerciele de bovenhand aan het krijgen, vooral door de wildgroei van al die organisaties. Ik doe dat eigenlijk wel graag zo iemand te woord staan, maar meer om met hun voeten te spelen. Ik onthou hierboven wel het hilarische "ik leg u even op uw rug". Prachtige uitdrukking.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bij deze voelde ik me verplicht om ze te woord te staan (donateur). Helaas ben ik nooit zo ad rem als het gaat om onverwachte telemarketing, ik wordt er altijd door overrompeld. Later denk ik dan 'ik had dit en dat moeten zeggen'. Of gewoon 'geen belangstelling, doei!'

      Verwijderen
  4. ik had wellicht veel minder geduld gehad dan jij, Desire
    Bij "ik leg u even op uw rug", had ik wel andere gedachten... :-P

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, mannen zijn veel meer 'to the point' wat dat betreft. Jouw gedachten over het 'ik leg u even op uw rug' is ook weer typisch mannelijk Billy!

      Verwijderen
  5. Daar zou ik echt boos om worden (en ik word niet snel boos) en zelfs zo erg dat ik niets meer zou geven. Als alle kleine beetjes helpen moeten ze niet aandringen op meer. Wie meer wil geven zal het wel uit zijn eigen doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Achteraf was ik ook boos. Dat zij het gesprek in een bepaalde richting stuurde vooral. Maar het blijft bij die € 4,54, basta! ;-)

      Verwijderen
  6. Ja, dat soort telefoontjes zou mij die 4,54 euro doen intrekken. Goddank krijg ik die nooit. Ik vind het moeilijk, zo'n goede doelen. Ik wil principieel delen van mijn overvloed (want die is er ten slotte, vind ik), maar er zijn er inderdaad zo veel, en ze zijn allemaal zo goed, en ze besteden ook zowat allemaal een deel van hun budget aan telefonistes als die van jou. Wij kozen voor financiële adoptie en vermeldden dat op het geboortekaartje van kleine man, dat die zou delen met zijn petebroer. Wel blij mee, en tot nu toe zijn we helemaal niet platgebombardeerd met telefoontjes om extra giften. Wel af en toe een brief of folder in de bus, maar die negeren we dan...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Sommige doelen laat ik ook gewoon mijn deur passeren. Iedere week is er wel wat. Financiële adoptie, dat is ook een mooie oplossing.

      Verwijderen
  7. Mede om die reden doneer ik niks meer. Ik ben jarenlang donateur van Stichting Aap geweest. Maar elke maand was er wel ergens op de wereld een depressieve chimp of een zielige gorilla. En mij maar bellen en post sturen, met pennen en stickers en andere troep. Gék werd ik er van. Als ik extra geld had, wist ik ze wel te vinden. Dus opgezegd, om bovenstaande redenen, nooit een reactie mogen ontvangen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is het nare ervan. Wordt je uiteindelijk lid om van het 'gezeur' af te zijn, krijg je al die reclametroep alsnog in je brievenbus.

      Verwijderen
  8. je hebt nog veel geduld met die mevrouw, ik weet of ik dat zou hebben, dat ze blij zijn met wat ze krijgen, alle beetjes helpen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb er van geleerd. De volgende keer iets minder goed van vertrouwen zijn, dus.

      Verwijderen
  9. Gek dat ze ook mij nog steeds weten te vinden terwijl ik in het bel-me-niet register sta. Ik steun verschillende goede doelen. Sommige bewust, andere iets minder bewust (lees: ingetuind) en daarnaast geef ik aan iedere collecte aan de deur. Dus dat vertel ik dan ook vriendelijk aan zo'n telefonist en vervolgens zeg ik: 'dááág' en druk ik hem/haar weg. Heel effectief. (in het begin vond ik dat nogal wat, poeh hoe onbeleefd, maar het went snel). Hetzelfde doe ik met energie maatschappij aanbiedingen, daar zit ik ook niet op te wachten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Petr@ zei het ook al: dat bel-me-niet register is een wassen neus, ze bellen sowieso wel grrrrr! Meestal zeg ik ook meteen aan de telefoon: 'geen belangstelling, tot ziens!' maar als donateur van zo'n stichting wilde ik belangstelling tonen. Volgende keer (als die er komt) niet meer dusssss.

      Verwijderen
  10. Oei wat een anti reclame is dat toch. Ik onderbreek die telefoontjes direct en zeg dat ik geen interesse heb. Als ze vragen of ik dan ook geen interesse heb in het goede doel dan zeg ik: Ja, maar niet via de telefoon. En als ze mij op straat vragen zeg ik ook: Ja, maar niet op straat. Maar dit werkt niet altijd want laatst kon ik er echt niet vanaf komen. Toen had ze de brutaliteit om eerst hééél hartelijk te bedanken voor de jaarlijkse schenking en of ik dit bedrag wel wilde verdubbelen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helaas voor dit goede doel, maar deze ervaring kan ik niet omschrijven als positief. Zit ik ze nota bene een donatie van € 7,-- per jaar aan te bieden, maar nee, niet genoeg. Wellicht is het wat Inge zegt en trof ik net die ene medewerkster die net nieuw is en niet zo goed was ...
      Maar ha! Die van jou was wel heel brutaal ... en goed voorbereid ;-)

      Verwijderen
    2. Alle beetjes helpen potverdikke daar mogen ze blij mee zijn!

      Verwijderen
  11. Ongelofelijk irritant. Ik kan helemaal niet tegen dat gezeur aan de telefoon, en een Goed Doel zou dat helemaal niet mogen doen. Ik word nog steeds regelmatig achtervolgd door de Volkskrant en de Donald Duck omdat ik ooit een abonnement heb opgezegd....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn haren rijzen ook altijd te berge bij zulke telefoontjes. Oh nee hè, daar hebben we d'r weer één! En een abonnement opzeggen inderdaad, dat gaat ook nooit van een leien dakje. Wat een volhardende types, het zal je baan maar zijn.

      Verwijderen
  12. Dat bel-me-niet register werkt voor geen meter!
    Als het mij was overkomen, had ik meteen de 4.54 per jaar ingetrokken. Is dat mens helemaal van de pot gerukt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Van de pot gerukt ja!
      En uiteindelijk vindt ze de hond in de pot.
      Ach die goede doelen, het is toch sowieso allemaal één pot nat.

      Verwijderen
  13. Hahaha, ik leg u op uw rug! :)
    Ik heb er trouwens geen last meer van, dat ik het gevoel heb dat ik de regie kwijt bent met dit soort gesprekken. Gisteren nog het een of ander aan de lijn gehad en gewoon gezegd dat ik het gesprek wilde beëindigen, toen ik het wilde beëindigen. Ik blijf beleefd, maar heb wat dat betreft ook geen schaamte, hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Normaal los ik het op zoals jij, nu voelde ik me wat meer betrokken. Maar de volgende keer ook niet meer.

      Verwijderen
  14. Die "huppelkutten"weten precies hoe ze op je gevoel moeten werken.Ene oor in,andere oor uit............

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik vind dat je erg netjes bent gebleven. Heel soms, als ik echt de pest in heb omdat er aande andere kant de regie overgenomen wordt, onderbreek ik het gesprek wel eens met: heb u een momentje om vervolgens de telefoon ergens in een hoek van de kamer neer te leggen. Hoe lang zo iemand dan nog aan de lijn blijft weet ik niet., maar na een half uur is de lijn zeker dood.

    BeantwoordenVerwijderen