Pagina's

vrijdag 29 november 2013

vrijdag 22 november 2013

Schoon gezelschap

We hebben iemand geadopteerd, vanmorgen werd ‘ie aan de deur gebracht.
We hoefden hem niet eens zelf te halen, kan je nagaan.
De adoptiekosten vielen trouwens erg mee.
Het was liefde op het eerste gezicht.
Hij zat in een doos, keek ietwat verlegen van zich af en had bij binnenkomst al van die rode blosjes op de wangen.
Na elkaar flink afgetast te hebben was het moment van acceptatie daar.
Het is zo’n schatje, echt!
Hij ging zomaar uit zichzelf schoonmaken en wiste meteen alle sporen in huis
ik moest hem uiteraard wel de juiste knoppen wijzen.
Hij heeft maar één arm die overigens aan zijn neus vastzit maar dat vinden we niet zo erg. Want die ene arm is behoorlijk sterk en hij kan er echt heel veel mee.
Hij is gemakkelijk te tillen en erg flexibel.
Hij volgt je echt overal en is altijd goedlachs.
Lawaai maakt hij geeneens zóveel, da's toch mooi meegenomen.
Hij is vast heel tevreden met de gecreëerde slaapplek, want hij lachte vol overgave toen ik hem in de kelder plaatste.
We zijn er zo gelukkig mee.
En we noemen hem Henry 
J

dinsdag 19 november 2013

Ik word blij van

Een aangename temperatuur * een rode paddenstoel met witte stippen * onverwachte etentjes * een nest puppy’s * een compliment  * de eerste 10 minuten in de saunacabine * hugs autorijden in mijn eentje * een brandende houtkachel * kaas versus wijn * de eerste zonnestralen in het voorjaar * de geur van versgebakken brood * zilte zeelucht * het eerste kopje koffie na het hardlopen * het geschreeuw van meeuwen aan de kust * warme pantoffels * appeltaart met slagroom * een onverwacht bosje bloemen van manlief * slagen tijdens het shoppen * muziek van Simon & Garfunkel * vintage spulletjes * lichte ruimtes * weekendjes weg met het gezin * mooie verhalen verteld door ouderen * wandelen in de sneeuw aan het eind van de middag * kibbelingen * frisgewassen beddengoed mijn zingende kinderen als teken dat ze goed in hun vel zitten * reacties op mijn blog ;-) *

zondag 17 november 2013

Hoge Thee

Ze had zich er veel van voorgesteld.
Voor het eerst van haar leven nam ze deel aan een echte High Tea.
Tijdens het voorjaar, de zomer en de herfst wandelde ze iedere week met nog vier dames. Dat was altijd erg gezellig en ongemerkt kletsten wandelden ze heel wat kilometers bij elkaar.
Deze High Tea was de afsluiter van hun wandelseizoen.

Op de bewuste dag had ze maar weinig tot zich genomen. Want zo’n High Tea, daar zou je zomaar eens een volle buik van kunnen krijgen.

Tegen half vier ’s middags zat ze met de andere vier dames op een chique locatie, het was binnen warm en gezellig.
Ze startten met een heerlijk glaasje prosecco van het huis en babbelden er lustig op los; weldra verschenen de blosjes op hun wangen.
Na ongeveer tien minuten zette de mannelijke kelder twee kannetjes heet water op tafel en een doosje met verschillende smaken thee.
Dat kwam goed uit, alle wandeldames waren theeleuten.
Ook een glas jus ‘d orange hoorde erbij.

Na ongeveer 5 sloten kopjes thee te hebben gedronken, kreeg ze best trek in iets eetbaars.
Ze had het nog niet gedacht of er kwamen twee etagères op tafel met bijbehorende lekkernijen.
Er waren voor iedere dame welgeteld 7
luttele hapjes:
een sandwich(je) met brie
een wrap(je) met huisgerookte zalm
een sandwich(je) met gerookt IJsselvallei rund
een scone(netje) met vanille hangop
een petit four
echt héél petit
een quiche(je) van sjalot en crème fraiche
een chocolademuffin van pure chocolade.

Uit beleefdheid tastte ze niet als eerste toe, ze wachtte netjes op haar beurt.
Toen het uiteindelijk zover was nam ze het wrapje met huisgerookte zalm.
In twee happen belandde het in haar maag.
Dat smaakte naar meer en ze moest zich beheersen om niet meteen de andere drie hartige lekkernijen tot zich te nemen. Met een kopje rooibosthee spoelde ze de resten weg.
Na het nuttigen van dat eerste hapje viel er een ongemakkelijke stilte.
De smaakversterkers leken hun werk te doen en vanuit haar ooghoek zag ze dat de andere dames ook verlekkerd naar de etagère keken. Ook zij hadden schijnbaar moeite om het ding niet meteen leeg te vreten.

Uit beleefdheid lieten de dames tussen ieder hapje ongeveer zeven minuten voorbij gaan
en geen seconde langer.
Het grootste hapje, de chocolademuffin, bleef bij iedere dame als laatste over.
Opgewonden schoof ze de muffin op haar bordje.
Met een kleine mes en vork sneed ze hem door midden. De vanille hangop viel daardoor uiteen en droop - tussen de resten muffin door- naar de bodem van haar bordje. De dunne, niet gestolde chocolade in het midden mengde zich met de vanille hangop. Verheerlijkt schoof ze de brei op haar vorkje. Voor ze het wist slikte ze het laatste stukje muffin weg.
Zucht. Heerlijk. En dat was het.
Ze had nog wel een hele etagère leeg kunnen eten
en zij niet alleen.

Toen ze thuis kwam, hadden haar eega en kinderen nét de zelfgebakken pannenkoeken op.
Er was er geen één meer over.
Zij hadden hun buikje rond gegeten …

Deze zit wél bomvol ...

zondag 10 november 2013

Overmoed


















Het is belangrijk iets te bereiken in het leven. Streven naar betere prestaties, om te gaan voor dat groene gras aan de andere kant van de barrière.
Maar wees voorzichtig zijn, je kunt ook te ver gaan.


Kom je door overmoedigheid in een situatie terecht waar je niet meer uitkomt, onthoud dan één ding.


Niet iedereen op jouw pad is er om jou te helpen …

dinsdag 5 november 2013

Herinneringen

Gisteravond keek ik weer eens naar tranentrekker Memories.
Een programma gepresenteerd door Anita Witzier met als doel vakantieliefdes van weleer bij elkaar brengen.
Eén van de twee verliefden van toen schakelt dan Anita Witzier/de KRO in om hun vakantieliefde van 25 jaar geleden
of zo op te sporen.
Nieuwsgierigheid en ‘het waarom’ ze toen uit elkaar zijn gegaan zijn drijfveren om te zoeken.
Sommige speurders zijn inmiddels gescheiden of weduwe/weduwnaar en zoeken opnieuw contact met de vakantieliefde van weleer, in de hoop dat daaruit alsnog iets moois opbloeit.

Overigens zou ik zelf nooit op zoek gaan en ik zou ook niet aan zo’n oproep meedoen.
Wat geweest is, is geweest en de mooie herinnering blijft.
Of in mijn geval liever gezegd, de lachwekkende herinnering blijft ...

Mijn (stief)ouders vonden Oostenrijk helemaal geschikt als vakantieland.
Zij hadden vrienden die eveneens affiniteit met Oostenrijk hadden.
Die vrienden hadden ook een dochter, destijds mijn beste vriendin.
Een paar jaar achter elkaar gingen wij met z’n zessen op vakantie naar Oostenrijk.

Mijn vriendin was in dat jaar 15 en nogal een flirt. Slank, lange blonde haren, een Farrah Fawcett-smile en ze lachte
dus altijd behalve als ze ongesteld was.
Ik was 16 met eveneens lange, blonde haren. In tegenstelling tot mijn vriendin was ik aan de mollige kant. Ik had een scheve voortand en ik was nogal verlegen op het gebied van jongens
als ik toen had geweten wat ik nu wist ...
Dat geflirt van mijn vriendin had al gauw tot gevolg dat er hordes jongens achter haar ons aanliepen.
Meestal kreeg zij de knapste en ik de tweede keus.
Maar in dat ene jaar had ik de knapste tot mijn beschikking.
En dat kwam omdat mijn vriendin aan het begin van die vakantie meteen al een Oostenrijker aan de haak had geslagen.
Toen liep daar ineens die knappe Duitser langs, luisterend naar de naam Jurk
maar dan anders geschreven.
Tja. Zij was al bezet, ik nog niet en 1 + 1 = 2.

Met z’n vieren brachten we de vakantie door. We gingen naar dancings, we gingen uit eten, we maakten lange wandelingen en ontdekten elkaar.  
Ik leerde veel op liefdesgebied. Ik had namelijk nog nooit met een jongen gezoend en Jurk was graag bereid mij les te geven
J
Echt veel praten met elkaar deden we niet, mijn Duits ging toen niet verder dan ‘Du bist alles’ en ‘Ich hab die liebe gesehen’.
Op een avond waren we weer aan het zoenen 
wandelen. Mijn vriendin liep met haar Oostenrijker iets voorop.
Jurk stopte ineens en zei zoiets als: ‘Ich muss die Chinesen um die ecke setzen’.
Ik bloosde en knikte ja in de veronderstelling dat we in het gras zouden gaan liggen zoenen
en zo.  
Waarop hij me bevreemd aankeek en zei: ‘Ich muss mal Pipi machen?’
Euh?
Wat bedoelt ‘ie nou?
Hij gebaarde naar zijn rits. Waarop ik nog roder werd.
Wilde hij nou …? Dit ging me toch iets te snel.
Toen zei hij: ‘pinkeln?’
Pinkeln? Dat is toch Duits voor …? Pffff
De jongen moest gewoon nodig plassen en wilde dat graag alleen doen haha!

No way dat ik die jongen na 30 jaar weer op ga zoeken.
Die ligt meteen in een deuk.



 

vrijdag 1 november 2013

Viraal

05.20 uur.
Een kriebel vanuit het niets doet haar hoesten.
Rochelend en met bonzende hoofdpijn komt ze overeind.
Snel uit bed en naar beneden, voordat de anderen wakker worden.
Geen licht aan. Anders wordt hij sowieso wakker.
Ze graait in het donker naar haar bril die ergens op het nachtkastje moet liggen.
Ze voelt iets kouds en nattigs.
Jak. De gesneden uien die voorkomen dat haar neus verstopt raakt.
Ze graait nogmaals en veegt meteen een pakje zakdoeken en een strip trachitol van het nachtkastje.
Lawaai. Ai.
Hij draait op zijn zij en gromt wat.
Snel zet ze de gevonden bril op haar neus.
Op goed geluk pakt ze de twee donkere vlekken van de vloer.
Gelukkig, het zijn haar pantoffels.
Nu haar fleecetrui nog.
Had ze hem gisteravond over de stoel gehangen?
Ze voelt. Ze voelt iets zachts. Haar trui.
Met haar armen vol sluipt ze naar de slaapkamerdeur.
Djiez. Wat kraakt de vloer.

Eenmaal beneden wordt ze overvallen door een hoestbui.
Jammer, ze zat nog niet op het toilet.
Nu moet ze met samengeknepen billen op de poef gaan zitten.
Sluitspieren werken op de vroege ochtend nog niet zoals het moet.
Daarna ploft ze op de wc en krijgt de volgende hoestaanvalbui.
Ze blijft een tijdje zitten, totdat een rilling haar doet opstaan.
Doortrekken, gauw pantoffels en trui aan.
Hoesten.
Handen wassen en water drinken.
Het water drinken doet pijn in haar keel, ze verslikt zich bijna.
Naarstig gaat ze op zoek naar de codeïne. Op voorschrift gekregen van de huisarts.
Twee pilletjes neemt ze in met water.
Nu wachten tot haar longen weer tot rust komen.
De bijsluiter zegt een half uur.
Een uur later stopt ze met hoesten.
Tussen het hoesten door kon ze nog een paar hoofdstukken uit 'Het huwelijkscontract' lezen.
Ze sluipt naar boven, pantoffels en trui uit.
Stilletjes en met koude voeten kruipt ze in bed.
Ze kijkt op de klok.
06.30 uur.
Nog even een paar uurtjes slapen.
In de slaapkamer ernaast gaat een wekker af.
Hij gromt.
Ik zucht.
En hoest.