Pagina's

vrijdag 6 december 2013

Paranormaal

Er is meer tussen hemel en aarde.
Mediums als Derek Ogilvie en Char proberen mensen daarvan te overtuigen in programma’s zoals 'Char', 'The Baby Whisperer' en 'The Gost Whisperer'.
Ik ben wat dat betreft nuchter.
Eerst zien dan geloven.
Tot ...

Midden in de jaren ’90 kwam ik langdurig bij huis in verband met een burn-out.
’s Nachts lag ik wakker, overdag had ik flinke hoofdpijn met als gevolg dat er niets uit mijn handen kwam.
Ik voelde me onzeker, durfde het huis bijna niet uit en mensen aanspreken durfde ik zeker niet. Werd ik toch spontaan aangesproken dan brak het zweet me uit en wilde ik het liefst wegrennen.
De huisarts schreef me antidepressiva voor om het gemaal in mijn hoofd tot bedaren te brengen. Zo kon ik ’s nachts in ieder geval rustig slapen.

De antidepressiva deed zijn werk en ik werd er rustiger door. Maar na een tijd voelde ik me een zombie en zo zag ik er
in mijn beleving ook uit. Het dagelijkse leven gleed langs me heen.
Normale emoties als blij, opgewonden, boos en verdrietig zijn raakten op de achtergrond. Ik voelde niets en deed alles op de automatische piloot. Het hersendeeltje wat het geluksgevoel moest veroorzaken was verdoofd.
Ik besloot op eigen houtje te stoppen met de antidepressiva. Gelijktijdig met dat besluit, hadden manlief en ik het plan opgevat om binnenshuis aan een opknapbeurt te beginnen.
Manlief had de deuren geschuurd, ik zou ze schilderen. Tijdens het schilderen werd ik ineens duizelig en misselijk. Het zweet gutste aan alle kanten uit mijn lijf en ik ging bijna van mijn draad. Tja, zei de plaatsvervangende huisarts, dat zijn afkickverschijnselen mevrouw. U moet ook niet ineens stoppen met antidepressiva. Een wonder dat u dit heeft doorstaan zonder ongelukken  …

Daarna vond de huisarts het een goed plan dat ik een assertiviteitscursus ging volgen. Ik moest voor mezelf opkomen, ik moest leren grenzen aangeven en ik moest leren hoe ik op overtuigende manier ‘nee’ kon zeggen. Best.

Een intakegesprek volgde, voordat ik aan die cursus mocht deelnemen.
Eenmaal op die cursus zakte de moed me in de schoenen. Ik zat tussen de ‘trieste gevallen’.
Een zwetende stotteraar die
als hij al wat zei hunkerde naar een relatie. Een vrouw van meer dan twee meter lang en daardoor met een complex zat. We zaten in een kring (…) en om de beurt moesten we vertellen waarom wij daar zaten. Een man van middelbare leeftijd was zijn hele jeugd gepest. Hij kon zijn verhaal niet afmaken omdat hij in huilen uitbarstte.
‘En wat gaat er nu door je heen?’ vroeg de gespreksleidster op fluisterende toon. Ondertussen huilde de hele groep.
Dit was niet the kind of cursus die ik in gedachten had. Ik wilde handvatten die me in het dagelijks leven overeind konden houden. Geen huilsessies met therapeuten die hun eigen trauma’s nog niet verwerkt hadden. Ik was iedere keer gebroken na zo’n bijeenkomst.

Tegelijkertijd bezocht ik een paranormaal genezeres om van mijn hoofdpijn en nekklachten af te komen. Het was een heel aardige dame. Vriendelijk, zachtaardig en ik voelde me meteen bij haar op mijn gemak. Ik moest op een massagebed gaan liggen en zij ‘tastte’ me af; ze zweefde met haar handen over mijn lichaam.
Nu stel ik me op het persoonlijke vlak niet gauw open voor anderen. Koetjes en kalfjes, ditjes en datjes, prima. Maar als het te intiem of persoonlijk wordt, creëer ik even afstand. Een soort verstoppen van mijn kwetsbaarheid; verscholen achter een denkbeeldige deur.
De genezeres zweefde met haar handen in het gebied rond mijn hart, ze had de gesloten deur ontdekt. Ze wilde deze openen en dat deed zeer … want ik wilde dat niet. Met alle macht probeerde ik de deur weer te sluiten. Maar haar kracht was sterker en ik huilde dikke tranen. Zo zeer ...

Deze genezeres voelde aan mijn lichaam dat de assertiviteitscursus me veel energie kostte en ze adviseerde om ermee te stoppen. Ondertussen werd ik zwanger. De eerste drie maanden was het een pijnlijke zwangerschap. Ik had af en toe hevige buikpijn en de huisarts zei dat ik rekening moest houden met een eventuele miskraam. Voor mij was dat een reden om te stoppen met de assertiviteitscursus.

Overigens knikte de paranormaal genezeres toen ik haar vertelde dat ik zwanger was; ze wist het al. Ook wist ze te vertellen dat het een jongetje zou worden. Het was ook tijdens mijn bezoekjes aan haar dat de kleine in mijn buik voor het eerst bewoog. Met haar handen zweefde ze over mijn buik waarop ik meteen geborrel voelde. De kleine draaide een kwartslag, boos of geschrokken omdat hij gestoord werd in zijn slaapje. Het was zo’n bijzonder moment.

De burn-out ben ik te boven gekomen. Het kleintje wat toen in mijn buik zat is inmiddels opgegroeid tot een flinke, achttienjarige kerel. Mijn leven verloopt, als ieder ander, met ups en downs. Door deze ervaringen ben ik er echter van overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde. Daar heb ik geen Char of Derek Ogilvie voor nodig.


 

15 opmerkingen:

  1. Om je de waarheid te zeggen: dat denk ik ook wel eens. En ik hoop het ook trouwens. Want anders was het wel heel erg zinloos allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als reiki-master weet ik dat er meer tussen hemel en aarde is... Ik heb alleen weinig op met mensen als Char en Derek.. Waarom? Daar ben ik nog niet uit.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben te nuchter denk ik...maar ik weet het niet zeker hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat heb je dit allemaal mooi opgeschreven.. Een persoonlijk en intiem verslag. Ik ben ook wel heel nuchter maar sommige dingen zijn te 'toevallig' om als toevallig af te doen. Ik denk dat het met een bepaalde gevoeligheid te maken heeft. Net zoals je met personen een klik kunt hebben, komt er plotseling iets of iemand op je pad waarmee je verder kunt.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat mooi Desire. Niet eerder las ik zoiets persoonlijks over je!
    Ik denk dat de mensen die in stilte hun paranormale "werk" doen, eerlijk zijn.
    Wat op tv komt lijkt me nep, zeker Char.
    Lijkt me bijzonder om naar zo'n genezeres te gaan, maak ik zou het ook wel eng vinden.
    Dat er meer is tussen hemel en aarde staat voor mij ook als een paal boven water!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ervaring vol met emotie en geen mooie gedeelte van je leven.
    Gelukkig ben je er uitgekomen en vaak maakt het je sterker in het leven, hoe raar het ook klinkt misschien.
    En wonderen bestaan er is meer tussen hemel en aarde, dat weet ik zeker.
    Groet Rinus.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een mooie ervaring.
    Ik weet wel zeker dat er meer is tussen hemel en aarde.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat mooi dat ue dit zo vertelt. Ik ben zeer skeptisch over paranormale zaken, ogilvie is een slimme handige jongen maar ik geloof feen moer van zijn paranormale jrachten. Toch geloof ik wel dat mensen baat hebben bij zoiets, en dat er iets meer is dan alleen het meetbare, wwar dat dan ook in zit. Super oor jou dat je haar getroffen hebt. Zo'n praatclubje lijkt me echt waaaaardeloos. Brrr.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Uw verhaal heb ik met veel interesse gelezen. Als het zo'n tv-programma's betreft, ik vind het lulkoek en kijk er zelfs niet naar. Toch vraag ik me soms af of er iets zou zijn tussen hemel en aarde. Soms gebeurt er iets wat even er voor gewoon in mijn gedachten opkwam en dan twijfel ik: toeval of....

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Uit eigen ervaring weet ik dat er zeker meer tussen hemel en aarde moet zijn. Maar volgens mij kan alleen jijzelf als persoon dingen die jou aangaan ervaren. Een ander kan misschien door logisch denken een eind komen, maar nooit met zekerheid iets kunnen beweren.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik ben supernuchter, maar ik heb een paar heel vreemde dingen meegemaakt. Het wordt te lang wanneer ik het hier moet opschrijven, maar dat er nog iets is tussen hemel en aarde, daar ben ik zeker van.
    Ik denk trouwens wel dat een programma als 'het zesde zintuig' grotendeels onzin is. Ze zaten er bijvoorbeeld met Marianne Vaatstra allemaal naast.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. TV kijken is al even mijn ding niet meer. Zo veel crap op dat kleine scherm, onvoorstelbaar. Maar wel een openhartig logje hier. Zeer gewaardeerd. Ik geloof niet in het concept "hemel", dus ga ik er ook niet van uit dat er iets tussen dat concept en de aarde ligt. Ik geloof wel dat er op deze aarde bepaalde mensen signalen kunnen oppikken die andere niet (kunnen of willen) oppikken.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Heel mooi geschreven dit. En grappig ook, die huilende kring. En wat kan het een troost en houvast bieden. Ik ben er te nuchter voor.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. ik geloof er ook in , niet wat die TV programma's betreft maar bv. wel dat een droom je een boodschap kan brengen, dat je voelt dat er iets is

    BeantwoordenVerwijderen
  15. oh er is ongetwijfeld meer, maar dat mensen zoals char en derek ogilvie dat geloof van mensen en vaak ook hu verdriet uitbuiten, daar kan ik slecht tegen..

    BeantwoordenVerwijderen