Pagina's

zaterdag 31 mei 2014

Over ego en deukjes

Twee logjes terug had ik er het al over dat jongste officieel aangenomen is op zijn vervolgopleiding MBO Technisch Vliegtuigonderhoud VeVa (defensie). Het is een best pittige opleiding, zowel mentaal als fysiek. Aanstaande 17 juni moet jongste een algehele keuring ondergaan. Bloed, urine, longinhoud, conditie en uithoudingsvermogen worden getest. Aan die laatste twee moet nog flink gewerkt worden.

Dus besloten we dat jongste met moeders mee gaat hardlopen. Eerst netjes opbouwen met als doel 5 km hardlopen binnen de 30 minuten. Ik fungeer een beetje als personal trainer, want als het aan jongste personal ligt, traint hij liever niet. Dus wat er ook gebeurt, ik sleur hem gewoon zijn nest uit en sleep hem aan de haren met mij mee.
Heel belangrijk: eerst goede hardloopschoenen kopen.

Het was op Hemelvaartsdag dat we besloten om naar de Telstar te gaan voor een paar goeie hardloopschoenen. Het duurde niet lang voordat jongste slaagde, dankzij deskundig advies van de verkoper.
Blij met de nieuwe aankoop liepen we naar de auto die netjes geparkeerd stond in de parkeergarage. Het was dan ook een ruime parkeergarage met veel plek en weinig paaltjes.
“Weet je wat?” zei ik tegen jongste “het is nog lekker vroeg. Laten we naar paps gaan, eens kijken hoe ver ze met de overkapping van zijn broer zijn”.
Vond jongste een leuk idee.

Broer van manlief woont een dorp verder dan de onze.
We reden over de dijk richting dorp waar broer van manlief woont. Zoals altijd hield ik me keurig aan de snelheid en genoot ik van het autorijden. Heerlijk om te doen, zeker met zo’n mooie, grijze, automatische bolide als wij hebben. Van A naar B brengt hij ons, altijd glimmend en zonder krasjes of deuken.
“Ja, daar is nog een plekje voor de auto” zei jongste. En zoals altijd, parkeerde ik hem netjes achterstevoren in het parkeerhaventje. Hoppa, met één druk op de knop gingen de deuren op slot, topauto!

Enthousiast bewonderden we de overkapping van manliefs broer. Vakwerk, dat moest gezegd!
Maar er moest ook gewerkt worden en dus was er niet veel tijd voor een praatje.
“Kom” zei ik tegen jongste “we gaan weer naar huis, dan drinken we daar wel een kopje warme thee, want ik heb het gans niet warm”.
Vond jongste ook een goed idee
want stel dat ze hem zouden vragen een handje te helpen.
Onze mooie, grijze automatische bolide stond al keurig te wachten. Goh, wat had ik hem toch mooi ingeparkeerd, wat kunnen vrouwen dat toch goed.
Ik stapte achter het stuur en jongste stapte naast mij. Eén druk op de knop en jawel, onze mooie, grijze automatische bolide bromde weer van enthousiasme. Heel even nog zwaaien naar het peutertje van de broer van manlief, toch zo’n lief edoch ook ondeugend ventje als dat is.
Ik haal het stuur om naar rechts, zwaai “doehoeg!” naar peutertje en … een luide “krrrrrrrrrrrrak!”
OMG!

Ik kijk jongste aan, jongste kijkt mij aan. “Wat was dat?”
Weet jij het weet ik het, lees ik in zijn ogen. Ik heb iets geraakt, vreselijk! Maar wat?!
Jongste stapt uit om te kijken. Met een wit gezicht vertelt hij dat ik een paaltje heb geraakt bij het uitdraaien. En nu zitten er talloze krassen en een deuk in de rechter achterportier van de auto … het paaltje heeft niets.
Damn!
Nog half op straat staande, stap ik uit de auto en bekijk de schade. Ik wordt misselijk, onze mooie, grijze automatische bolide is gewond. Nog misselijker wordt ik bij het idee dat manlief dit onder ogen komt. Jongste leest de angst in mijn ogen. “Zal ik paps roepen?” oppert hij. Ach, als hij het dan toch komt te weten, dan maar meteen *zucht*.
Omstanders waaronder twee broers van manlief, een neef, een schoonzus en haar peutertje komen toelopen om de schade te bekijken.
“Oh, dat is mij ook overkomen”, schettert schone zus “dat is zo’n rotpaaltje, die zie je geeneens bij het wegrijden”.
Nee.

Iedereen stroomt toe, maar geen manlief. Ik was er al bang voor. Zijn mooie, grijze automatische bolide beschadigd, dat wil je toch niet zien.
Toen onze oudste zijn arm eens gebroken had, wilde hij ook niet mee naar het ziekenhuis om te kijken hoe de arm met één ruk werd rechtgezet. Daar kan hij helemaal niet tegen. Hij dreigt dan meteen van zijn stokje te gaan.
Ook nu was manlief de enige nog die op het dak van de overkapping zat.

Moedeloos stapten jongste en ik weer in de auto. Bibberend vervolgde ik de weg naar huis.
“Komt wel goed schatje”, zei jongste nog troostend. Wetend wat er zou volgen als ook manlief thuis zou arriveren.

Ondertussen heeft manlief de schade bekeken en onthoudt hij zich van enig commentaar.
IJzig stil is hij die normaal gesproken optimistisch in het leven staat. De spanning is met een mes te snijden, zo groot.
Eigenlijk wil ik wel weer een weekendje weg, ik denk zonder auto en zonder manlief.

woensdag 28 mei 2014

Weekend

Twee dagen van tevoren kregen we te horen welk hotel we hadden geboekt.

Voor vertrek gingen we langs (stief)vader en moeder. Zonen gingen mee en wilden daarna de stad in om te gaan shoppen, ze zouden met de trein terug naar huis gaan.
(Stief)vader keek monter uit de ogen en was heel blij dat we nog even aan hem dachten.

Aan het eind van de middag konden we terecht in het Van der Valk Hotel in Voorschoten.
Oké, een beetje een oubollig hotel á la jaren tachtig. Maar de kamer was schoon en het bed lag prima ;-)






























’s Avonds genoten we van het Life Cooking in het Van der Valk hotel. Het eten smaakte goed, maar deed ons ondertussen ook denken aan een vreetfestijn zoals je die had in de Middeleeuwen.

















Het was erg druk, een zaal vol met grote gezelschappen. Uit het gestalde warm en koud buffet kon je kiezen uit diverse bereide gerechten. Je kon vlees en vis laten bakken op de plaat, maar daar moest je dan wel 20 minuten op wachten. Ook kon je gerechtjes laten wokken zoals bij de wokchinees. In tegenstelling tot het bakken op de plaat was dit in razend tempo klaar. Het waren geen Chinezen die stonden te wokken … zouden de groenten en het vlees daarom niet gaar zijn geweest? Dit was leuk en lekker voor één keer, maar niet voor herhaling vatbaar. Zeker niet als je intiem wilt dineren.

Zaterdag maakten we een uitstapje naar Delft. Ik was er nog nooit geweest, maar het was zeker de moeite waard. We bezochten onder andere de Nieuwe Kerk.



































Dat is de kerk waar overledenen van de Koninklijke familie liggen. In de kerk staat een maquette waarop je goed kunt zien hoe het familiegraf eruit ziet onder de plaat in de vloer. Deze plaat kan omhoog en daaronder bevindt zich de ingang van de kelder.
De grafkisten van de ‘koude kant’ van de Koninklijke familie (de aangetrouwden) liggen op de vloer, de grafkisten van de Koninklijke leden liggen op een plateau daarboven.
We waren onder de indruk van het geheel. De kerk zelf is trouwens ook indrukwekkend en groot.
de vloerplaat kan omhoog















bij de rode driehoek begint de ingang van de
grafkelder, er hangen gordijntjes voor





















Daarna togen we naar museum De Prinsenhof, een monumentaal gebouw en voormalig Hof van Willem van Oranje.
Het entreebewijs –in de vorm van boekenleggers met daarop vragen over historische Delftse gebeurtenissen- kregen we cadeau van ‘middeleeuwse personen’ die ermee stonden te flyeren. De bewijzen hadden een waarde van € 10,-- en verschaften ons dus mooi gratis toegang tot het museum.
Het Prinsenhof is van oorsprong een klooster. In 1584 werd hier Willem van Oranje door Balthasar Gerards doodgeschoten. De gaten, waar de kogels de muur raakten, zijn nog steeds te zien.














zo ging het ongeveer















’s Avonds in Voorschoten zochten we een leuk en gezellig restaurantje en kwamen uit bij een Griek. Heerlijk gegeten met gerechten bereid zoals uit het echte Griekenland.
We zaten zo vol van het voor- en hoofdgerecht dat er geen toetje meer bij kon.

Zondagochtend, na een overdadig ontbijtbuffet, checkten we uit om 11.00 uur.
We gingen richting Wassenaar om de kasten van huizen daar eens te bezichtigen. Mooie exemplaren zaten ertussen, maar niet te betalen voor de gewone man.

Daarna reden we richting Katwijk aan Zee (een mooi badplaatsje!) om van het strand te genieten.




























Op het moment dat we daar aankwamen was het flink bewolkt en fris. Naarmate de tijd verstreek, verdwenen de wolken om plaats te maken voor de zon. Het was frisjes aan het strand maar als je een goed plekje uit de wind had, kon je heerlijk liggen. Gevaarlijk was de koele wind vanuit zee. Daardoor verbrandden manlief en ik toch nog behoorlijk. Met rode gezichten en ledematen vertrokken we huiswaarts. Daar wachtten onze zonen die ook een heerlijk weekend (zonder ons …) hadden gehad.

Oh, en kijk onze moestuin eens welig tieren … :-D
















 

dinsdag 20 mei 2014

Nu en straks

Jongste heeft examen van het vmbo. Gaat goed. Nederlands was pittig en Economie ook.
Engels vandaag wordt een makkie. Aanstaande donderdag laatste examen en dat is Nask (Natuur- en Scheikunde), die is niet fijn.
Gisteren te horen gekregen dat hij officieel op zijn vervolgopleiding MBO Technisch Vliegtuigonderhoud VeVa (defensie) geplaatst is. Nu alleen nog slagen.

Manlief 53 geworden. Op zijn werk dachten ze 52. Wat een jonge god is hij nog. Dat zeiden zijn collega’s.

Met (stief)vader gaat het naar omstandigheden redelijk. Buiten zuurstof kan hij niet, maar ondanks dat komt hij wel van zijn ziekenhuisbed af. Zaterdag met wandelzuurstoftank een rondje gemaakt in zijn geboortedorp. Hier en daar bekenden gesproken en familiegraf bezocht waar hij straks komt te liggen. Een emotionele, maar mooie dag.

Schitterend weer deze dagen. Zondag prosecco gedronken en in de zon in slaap gevallen. Werd wakker met hoofdpijn en rode neus.

In overmoedige bui 3 kwartier achter elkaar hardgelopen a la 7,5 km. Nu zere voet. Volgens verkoopster sportzaak ligt dat aan mijn oude hardloopschoenen (destijds gekocht bij een zaak die bekend staat om deskundigheid!), ze zijn te breed voor mijn voeten. Ik heb daar dus 3 jaar mee hardgestrompeldgelopen. Nu nieuwe schoenen die precies om mijn voeten passen en lekker stevig zitten. Maar lopen gaat nog niet fijn want zere voet.

Komend weekend hotelletje geboekt. Drie dagen twee nachten. We weten niet waar, want dat is geheim.
We weten wel dat het hotel vier sterren heeft, ergens tussen Wassenaar en Voorschoten ligt en qua recensies een 8,4 scoort. Hoe geheim kan het zijn.

Jongens willen niet mee en zijn komend weekend alleen. Gaan hele weekend voor de tv en achter de computer weet ik nu al. Aan de pizza, broodjes Bapao, chips en tosti’s. Voor maandag alvast fruit ingeslagen.

Moet nodig wat calorieën kwijt. Kreeg vanmorgen de knoop van mijn uniformbroek bijna niet dicht. Voelde onderweg in de auto of de knopen van mijn hesje gingen springen. Ik eet vast teveel. Of drink, kan ook. En nu zo’n weekend voor de boeg. Voor maandag nog maar meer fruit inslaan.

Aan de andere kant. Denk ik dat ik in de overgang zit. Met automatische gewichtstoename dat zich vooral openbaart in gebied rond buik en heupen. ’s Nachts wakker liggen en baden int zweet. Stramme spieren bij het opstaan. Malen over verleden en toekomst. Daar schiet je niets mee op. Maar vertel dat mijn hormonen maar eens.

Over de verandering/verplaatsing op mijn werk wordt aanstaande maandag een besluit genomen. Zeggen ‘zij’. Maar die is natuurlijk al genomen. Maandag is een futiliteit. Daarna wordt begonnen met een verbouwinkje van duuzenden euries en dan wordt het realiteit. Benieuwd hoe lang we daar nog zitten met z’n allen. Of staan.

Zo meteen deuren sluiten en richting huis. Hoop dat voorspelde onweersbui nog even op zich laat wachten. Niks geen gedoe met eten, gewoon lekker gemakkelijk. Want manlief heeft feestje op het werk en oudste moet werken. Spaghetti en saus uit de diepvries. Beetje geraspte kaas erover heen. Oh nee, beter van niet.

En omdat het tóch een mooi nummer is ... ;-)


zondag 11 mei 2014

Dus ...

... sinds gisteren is het Eurovisie Songfestival omgedoopt tot Eurovisie Statementfestival.
Maak een statement, dan maak je écht kans om als winnaar te eindigen.

Dus organisatie van het Nationaal Songfestival, wie gaat Nederland vertegenwoordigen op het Eurovisie Statementfestival 2015?




Gordon in Burka?



Ali B. op klompen?



Hind als Zeeuws Meisje?



Of gewoon Dries Roelvink in zijn gele zwembroek ...

bron: www.afbeeldingen

donderdag 8 mei 2014

Bombing



















(Ik meen) in De Wereld Draait Door was te zien hoe actrice Cameron Diaz en acteur Jimmy Fallon toeristen voor de gek hielden, het zogeheten ’pranking’ (een streek uit halen).
Op het moment van foto schieten gingen ze achter de mensen staan met een gek gezicht of in één of andere gekke stand wat lachwekkende foto’s oplevert. De naam voor dit fenomeen is photobombing.
Als je hier op het www naar googled, krijg je best leuke dingen te zien.
Het gebeurt bewust en onbewust en er zal best het één en ander gefotoshopt zijn, maar desondanks levert het wel leuke plaatjes op ;-)
























































































































































































































































































































































































































Bron afbeeldingen: www.photobombing(animals)

zondag 4 mei 2014

Herdenking

















Onderstaand bericht (vele malen gedeeld) in verband met de dodenherdenking 2014 las ik ergens op facebook:

>>>> Beste mensen van URK,

Jullie zijn in het nieuws.
Op journaals, in kranten, op de radio.
Hoe vinden jullie dat ?
Een aantal inwoners is het er mee eens....
Een aantal niet.
Waar gaat het ook al weer over ?????
Oh jaaaaaaaa, het gaat over de Dodenherdenking van 2014.
4 mei valt dit jaar op Zondag.
En jullie willen de Dodenherdenking op 3 mei doen plaatsvinden.
Vanwege de Zondagsrust.
Hoe krijgen jullie dit in vredesnaam bedacht ???
Alle mensen die hun leven hebben gegeven in de Tweede Wereldoorlog … zullen zij op de Zondagen NIET hebben gevochten ?
Omdat er Zondagsrust moest zijn ?
Ga daar maar eens over nadenken.
Eet er lekker een visje bij … die hebben jullie genoeg.
En nu hopelijk genoeg fatsoen om op 4 mei de Doden te Herdenken.
Die paar minuten …
Het zal jullie een bevrijdend gevoel geven ! <<<<

Wat vindt jij ervan?