Pagina's

zaterdag 31 mei 2014

Over ego en deukjes

Twee logjes terug had ik er het al over dat jongste officieel aangenomen is op zijn vervolgopleiding MBO Technisch Vliegtuigonderhoud VeVa (defensie). Het is een best pittige opleiding, zowel mentaal als fysiek. Aanstaande 17 juni moet jongste een algehele keuring ondergaan. Bloed, urine, longinhoud, conditie en uithoudingsvermogen worden getest. Aan die laatste twee moet nog flink gewerkt worden.

Dus besloten we dat jongste met moeders mee gaat hardlopen. Eerst netjes opbouwen met als doel 5 km hardlopen binnen de 30 minuten. Ik fungeer een beetje als personal trainer, want als het aan jongste personal ligt, traint hij liever niet. Dus wat er ook gebeurt, ik sleur hem gewoon zijn nest uit en sleep hem aan de haren met mij mee.
Heel belangrijk: eerst goede hardloopschoenen kopen.

Het was op Hemelvaartsdag dat we besloten om naar de Telstar te gaan voor een paar goeie hardloopschoenen. Het duurde niet lang voordat jongste slaagde, dankzij deskundig advies van de verkoper.
Blij met de nieuwe aankoop liepen we naar de auto die netjes geparkeerd stond in de parkeergarage. Het was dan ook een ruime parkeergarage met veel plek en weinig paaltjes.
“Weet je wat?” zei ik tegen jongste “het is nog lekker vroeg. Laten we naar paps gaan, eens kijken hoe ver ze met de overkapping van zijn broer zijn”.
Vond jongste een leuk idee.

Broer van manlief woont een dorp verder dan de onze.
We reden over de dijk richting dorp waar broer van manlief woont. Zoals altijd hield ik me keurig aan de snelheid en genoot ik van het autorijden. Heerlijk om te doen, zeker met zo’n mooie, grijze, automatische bolide als wij hebben. Van A naar B brengt hij ons, altijd glimmend en zonder krasjes of deuken.
“Ja, daar is nog een plekje voor de auto” zei jongste. En zoals altijd, parkeerde ik hem netjes achterstevoren in het parkeerhaventje. Hoppa, met één druk op de knop gingen de deuren op slot, topauto!

Enthousiast bewonderden we de overkapping van manliefs broer. Vakwerk, dat moest gezegd!
Maar er moest ook gewerkt worden en dus was er niet veel tijd voor een praatje.
“Kom” zei ik tegen jongste “we gaan weer naar huis, dan drinken we daar wel een kopje warme thee, want ik heb het gans niet warm”.
Vond jongste ook een goed idee
want stel dat ze hem zouden vragen een handje te helpen.
Onze mooie, grijze automatische bolide stond al keurig te wachten. Goh, wat had ik hem toch mooi ingeparkeerd, wat kunnen vrouwen dat toch goed.
Ik stapte achter het stuur en jongste stapte naast mij. Eén druk op de knop en jawel, onze mooie, grijze automatische bolide bromde weer van enthousiasme. Heel even nog zwaaien naar het peutertje van de broer van manlief, toch zo’n lief edoch ook ondeugend ventje als dat is.
Ik haal het stuur om naar rechts, zwaai “doehoeg!” naar peutertje en … een luide “krrrrrrrrrrrrak!”
OMG!

Ik kijk jongste aan, jongste kijkt mij aan. “Wat was dat?”
Weet jij het weet ik het, lees ik in zijn ogen. Ik heb iets geraakt, vreselijk! Maar wat?!
Jongste stapt uit om te kijken. Met een wit gezicht vertelt hij dat ik een paaltje heb geraakt bij het uitdraaien. En nu zitten er talloze krassen en een deuk in de rechter achterportier van de auto … het paaltje heeft niets.
Damn!
Nog half op straat staande, stap ik uit de auto en bekijk de schade. Ik wordt misselijk, onze mooie, grijze automatische bolide is gewond. Nog misselijker wordt ik bij het idee dat manlief dit onder ogen komt. Jongste leest de angst in mijn ogen. “Zal ik paps roepen?” oppert hij. Ach, als hij het dan toch komt te weten, dan maar meteen *zucht*.
Omstanders waaronder twee broers van manlief, een neef, een schoonzus en haar peutertje komen toelopen om de schade te bekijken.
“Oh, dat is mij ook overkomen”, schettert schone zus “dat is zo’n rotpaaltje, die zie je geeneens bij het wegrijden”.
Nee.

Iedereen stroomt toe, maar geen manlief. Ik was er al bang voor. Zijn mooie, grijze automatische bolide beschadigd, dat wil je toch niet zien.
Toen onze oudste zijn arm eens gebroken had, wilde hij ook niet mee naar het ziekenhuis om te kijken hoe de arm met één ruk werd rechtgezet. Daar kan hij helemaal niet tegen. Hij dreigt dan meteen van zijn stokje te gaan.
Ook nu was manlief de enige nog die op het dak van de overkapping zat.

Moedeloos stapten jongste en ik weer in de auto. Bibberend vervolgde ik de weg naar huis.
“Komt wel goed schatje”, zei jongste nog troostend. Wetend wat er zou volgen als ook manlief thuis zou arriveren.

Ondertussen heeft manlief de schade bekeken en onthoudt hij zich van enig commentaar.
IJzig stil is hij die normaal gesproken optimistisch in het leven staat. De spanning is met een mes te snijden, zo groot.
Eigenlijk wil ik wel weer een weekendje weg, ik denk zonder auto en zonder manlief.

37 opmerkingen:

  1. Oei dat is natuurlijk niet leuk, zon' klein stom paaltje dat de hele dag eens gaat verstoren, maar ach wat blikschade overkomt iedereen wel eens denk ik. Wat zou ik dan willen dat mijn man zegt ...."dat kan mij ook overkomen hoor, wat laten dat wel maken, allemaal niet zo erg", maarja zo zou het hier ook zeker niet verlopen hoor :-).
    Groetjes, Vanessa

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oef gelukkig, ik dacht al dat ik de enige was met zo'n botterik in huis ;-)

      Verwijderen
  2. Oh jee, wat een schrik. Wij hebben kortgeleden ook een aanvaring gehad met een paaltje. Dat stond nota bene midden op een parkeerplaats! Gelukkig reed echtgenoot zelf.:-)
    Maar je schrikt je wezenloos als je de prijs van de reparatie onder ogen krijgt. Sterkte alvast.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha! 'Gelukkig reed echtgenoot zelf" ... lucky you!
      Tja, de schade ... € 1.150,- - pffffffffff :-(

      Verwijderen
  3. Oeps, dat zijn inderdaad geen leuke dingen... maar dat kan natuurlijk iedereen wel overkomen. Hopelijk draait je man gauw bij zodat het de sfeer ten goede komt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een dag later was 'ie alweer wat bijgedraaid. En da's best snel voor zijn doen. Ik denk dat de preek van zijn familie geholpen heeft ;-)

      Verwijderen
  4. Wahahaha, Desire....jullie prachtige, grijze, blinkende bollide! Wat ben je toch een onmens :D
    Je hebt je ellende hillarisch beschreven, ik lag/lig in een deuk....net als jullie auto :-)
    Nu effe serieus, dat overkomt de beste (en ik kan het weten: nieuwe wagen, 1 uur in het bezit, en ik kwam precies hetzelfde tegen. Ook zo een onnozel flutpaaltje dat niet plooide). Tja en man....zo zijn ze hé. Hun auto is een stuk van henzelf, hun trots, hun alles.... er zijn er al voor minder gescheiden :D
    Het komt goed, geen zorgen. Eens man van de shock bekomen is zal hij blij zijn dat vrouw en zoon er ongeschonden uitkwamen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. A ja, de lucht is geklaard. Maar dat paaltje staat er nog steeds. Het liefst zaag ik dat ding eigenhandig om, maar het is van dat kunststof materiaal, kneitershard grmbl!

      Verwijderen
  5. Hahahaha! Ik voelde het al aankomen. Prachtig opgeschreven. Hi hi.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oei, ja mijn man zou ook niet blij zijn.
    Maar iedereen raakt wel eens wat, het is maar blik.
    Zijn jullie wel all-risk verzekerd? Dan is het een fluitje van een cent, maar anders ....
    Pas geleden is er een klein fietsertje tegen mijn geparkeerd auto gebotst, er zaten een paar krasjes op, maar de schade was meer dan 700 euro!!
    Sterkte en misschien met je zijn lievelingseten op tafel zetten, de liefde van de man gaat door de maag!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dure krasjes zijn dat. Lijkt de tandarts wel, die bedenkt ook van die achterlijk hoge rekeningen :-(
      Ik had die avond spaghetti gemaakt, een 'heerlijk schat' kon hij nog net uitbrengen ;-)

      Verwijderen
  7. Kleine paaltjes... nergens goed voor denk ik dan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeg, kan jij geen Minister van Verkeer en Waterstaat worden hiero?

      Verwijderen
  8. rot! maar wat ik nooit begrepen heb dat ze die paaltjes niet verplicht minimum 1.5m hoog maken? nee, nu zijn ze juist gemaakt dat ze tot net onder het raam komen en je ze onmogelijk kan zien!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nou bah! En over die lengte is niet logisch nagedacht ... arme autootjes en hun eigenaren.

      Verwijderen
  9. hm en met die coole koffers van dat plaatje? ^^
    hier al vaker KRAK gehoord.. gelukkig is 't mijn auto hahaha ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik wou dat ik zulke mooie koffers had!
      Hm, een eigen auto, óók een idee. Kan ik raggen wat ik wil. En helemaal alleen voor de rekening opdraaien ook ;-)

      Verwijderen
  10. Jaja, vrouwen achter het stuur ;-). Beetje balen , maar het is te maken en geef manlief een fijne massage en het zal weer goed komen!!!./

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo! Ik zal me daar manlief een massage geven, echt niet! Andersom is een beter idee ... ik heb nog spierpijn van de verkramping die ik ter plekke opliep ;-)

      Verwijderen
  11. Potvoldaisies toch. Maar dat kan hersteld worden en de man zijn stilzwijgen zal ook weer beteren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Alles sal reg kom. Het duurt alleen even ... ;-)

      Verwijderen
  12. Je bent toch niet voor je plezier tegen dat paaltje gereden? Wat ik werkelijk ontuitstáánbaar vind, is dat dat achterlijke paaltje niets heeft! Is er dan werkelijk geen gerechtigheid meer in dit leven?
    In een half jaar tijd is er twee keer door anderen tegen mijn auto aangereden. Allebei de keren waren het mannen. Wrijf dat je Lief maar onder zijn neus :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die paaltjes zijn onverwoestbaar, grmbl!
      Ja, wij vrouwen weten dat de meeste schade door mannen wordt veroorzaakt, maar weten zij dat ook?!

      Verwijderen
  13. wat een klein stom paaltje kan doen, ik kan het me zo voorstellen hoe je nu voelt, zou me ook zo voelen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je medeleven, dat geeft troost :-)

      Verwijderen
  14. Reacties
    1. Zo denk ik er ook over, maar voor mannen zijn auto's Heilige Koeien.

      Verwijderen
  15. oesje, da's heel wat minder. Gelukkig is het maar blikschade en vielen er geen gewonden.
    Snertpaaltjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Hahahahah! Die laatste zin! O, ik voel zo met je mee! Een paar jaar geleden had ik ook zoiets, geen paaltje maar wel erg genoeg vond ik. In een parkeergarage (waar ik dus NOOIT meer inga). En het was nog wel mijn eigen auto. Ja, het is maar blik maar ik was toch behoorlijk uit m'n doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je zou er een trauma aan overhouden. De volgende keer loop ik eerst om de auto heen. En als ik uitdraai kijk ik eerst van voor naar achter van links naar rechts ;-)

      Verwijderen
  17. Geniaal geschreven!!! :D Maar ik voel ook ontzettend met je mee! Wat een ellende. Nou ja, ook betrekkelijk, natuurlijk, maar op dat moment wil je toch het liefst een gat graven en erin verdwijnen. Maar dat was je niet bepaald gegund, zo met de hele familie eromheen, hè :(

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ha, bedankt!
      Als dat gat er was geweest, was ik er ingesprongen, echt!
      De meeste familieleden waren het er over eens dat het 'maar blikschade' is. Alleen die ene, voor mij belangrijkste familielid nou net weer niet ;-)

      Verwijderen
  18. Je hebt dit heel erg leuk geschreven, leest als een tierelier. Het is inderdaad 'maar een auto', alleen jammer dat alleen 'maar een auto' bij de minste schade zoveel geld kost.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Krijgen we een foto te zien als de bolide weer heel is en praat manlief al weer?

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Die stomme paaltjes ook. Een jaar of wat geleden was ik bij het achteruit inparkeren ZO gefocust op een paaltje dat ik de boom niet eens zag. Echt niet. Het was gewoon belachelijk. Het ging goed dankzij een oplettend iemand die op de stoep erachter liep en tegen de wagen tikte!

    BeantwoordenVerwijderen