Pagina's

maandag 28 juli 2014

Keek op de week

Oudste vierde zaterdag 19 juli zijn verjaardag, samen met die van mij.
Oudste is 19 geworden en ik euh … ahum.
Het was heerlijk zwoel weer en we konden de hele club met mensen buiten neerzetten, wel net zo handig.
Hier en daar wat spanning onder familieleden want die had ‘woorden’ met deze en die had ‘woorden’ met gene. Ons verjaardagsfeest eindigde in een soort mediation-feest en iedereen ging opgelucht naar huis.

Met stiefvader gaat het minder goed. Moest op maandag naar het ziekenhuis, door de scan vanwege pijn in het rechterbeen.

Ook schoonmoeder is terecht gekomen in de malle molen van ziekenhuisonderzoeken. Bij haar werd onlangs een groot tekort aan rode bloedlichaampjes ontdekt.
Paniek alom in ’s mans familie. Zussen die de balle verstand hebben van medische zaken en die panisch de familie rond belden dat schoonmoeder er binnenkort niet meer zal zijn. Gelukkig zijn er dan ook nog de nuchtere familieleden die éérst alle onderzoeken willen afwachten en dan pas kunnen bekijken hoe nu verder.

Op woensdag 23 juli, donderdag 24 juli, vrijdag 25 juli en zaterdag 26 juli de indrukwekkende en emotionele terugkeer van de slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne.
Nederland rouwde massaal. Respect voor degenen die dit tot in de puntjes verzorgden.
En ook ministers zijn maar gewoon mensen. Wat kwam Frans Timmermans goed uit zijn woorden. Heel tastbaar en emotioneel.

De dag daarvoor ging oudste met vier vrienden op vakantie naar Lloret de Mar, per vliegtuig.
Met gemengde gevoelens, dat wel. 
We hopen hem morgen, dinsdagochtend weer in de armen te sluiten.
En oh, wat zal hij een verhalen hebben. Vijf jongens, in een appartement, zon, zee, zuipen en fastfood. Twee dagen heeft hij om bij te komen en daarna vertrekken we met z’n vieren naar Oostenrijk.
Reken maar dat ik er flink wat vitaminen in stop.

Jongste ging op woensdag onverwacht logeren bij een neef.
Deze was die dag erna jarig. We zouden er sowieso heen en jongste besloot om een dag eerder te gaan. Samen met neef ging hij naar de bioscoop en wij gingen spontaan uit eten met z’n twee.
Bij de Griek, heerlijk op het buitenterras want het was heerlijk, zwoel zomerweer.

Donderdagavond dan de barbecue bij de jarige neef. Zijn vader had een skottelbraai en grillplaat op tafel staan. Man, wat kon die man bakken. En in een razendsnel tempo. Binnen een mum van tijd zaten alle genodigden vol. Als toetje een flinke bak koffie verkeerd met een stuk taart van de plaatselijke bakker. Nichtje had deze meegebracht want ze werkt bij deze bakker. Tel uit je calorieën …

Wat hij en wij eigenlijk al verwacht hadden, (stief)vader blijkt uitzaaiingen te hebben naar zijn rechterbeen. Afgelopen vrijdag werd hij bestraald om minder pijn te hebben. We bezoeken hem en moeder voordat wij aanstaande vrijdag op vakantie gaan.
Ondertussen hebben wij de aardappels uit onze tuin gerooid en ongeveer 1 kg daarvan nemen we mee in een oude krant voor (stief)vader en moeder.


Want van chocola en fruit wordt die man niet vrolijk. Van eigen verbouwde aardappels des te meer. In roomboter gebakken, met spekjes en een heerlijk kropje sla erbij. Daar kan hij intens van genieten.

Und jetzt:

  


donderdag 24 juli 2014

Afgelopen woensdag

Waardig en indrukwekkend ...



... en tegelijkertijd zó hartverscheurend.



R.I.P. victims of the air crash Malaysia Airlines 17-7-2014

 

dinsdag 15 juli 2014

WaarMaarRaar

Geweldig dit!

Toen een vogeljong dreigde te verdrinken in een meer in Connecticut, ontpopte labrador Jax zich tot een fantastische reddingshond en bracht het kleintje aan land.

Jax en zijn baasje Rick Sauer waren aan het vissen toen de Amerikaan merkte dat een vogeltje in moeilijkheden was gekomen. Hij had gezien hoe het jong uit het nest was gevallen en in het water belandde.

Eerst wilde Sauer de natuur zijn gang laten gaan maar toen het kleintje moest vechten voor zijn leven, besloot het baasje om Jax in stelling te brengen. De labrador aarzelde geen moment, zwom er naartoe en redde het vogeljong.

Volgens Sauer stelde het kleine vogeltje het trouwens prima na zijn heikele avontuur.

zondag 6 juli 2014

Min














Afgelopen vrijdag rijd ik in mijn gerepareerde autootje naar de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen.
Boodschappen doen is niet mijn hobby.
Eigenlijk wil ik het liefst zo snel mogelijk door de supermarkt racen en hier en daar wat dingen uit de schappen grijpen.
Maar helaas.
Zelden of nooit komt het voor dat ik zonder ergernissen bij de kassa mijn boodschappen op de loopband leg.
Welke gek bedenkt bijvoorbeeld dat de schenkstroop naast de appeltaartmix moet staan i.p.v. naast de appelstroop?
Kan ik weer helemaal naar de andere kant lopen met mijn karretje. Die trouwens altijd weigert om mee te draaien in dezelfde richting als ik.
Dus voordat ik bij de kassa ben, heb ik mijn karretje al 20 keer door dezelfde paden gereden op zoek naar de juiste boodschappen.
Daarbij menigmaal gestoord door vakkenvullers die in de spits met z’n tienen tegelijk in één gangpad staan te vullen.
Zijn het de vakkenvullers niet die het pad versperren, dan zijn het wel een paar dames die met elkaar staan te beppen alsof ze elkaar járen niet gezien hebben. Of een weifelende huisvader die niet weet met welk merk appelmoes hij thuis mag komen.
Enfin, ik worstel me door de mensenmassa en door de gangpaden heen en een uur later dan gepland beland ik bij de kassa.
De kassa van de Plus, want daar haal ik de iets luxere producten. De vrolijke en vriendelijke medewerkers van de reclame zijn nergens te bekennen.

Alleen de pinkassa en de mandjeskassa zijn geopend.
Maar ik heb een kar vol boodschappen en geen mandje, dus de mandjeskassa valt af.
Pinnen wil ik ook niet, want mijn rekening loopt zonder te pinnen ook wel leeg.
Ik wil betalen met contanten want die had ik gereserveerd voor de boodschappen.
Ik ga in de rij bij de pinkassa staan.
Daar stond ik al eens eerder met contanten (om dezelfde reden) en was toen geen enkel probleem.
Inmiddels staan al mijn boodschappen op de loopband en de Miep zegt: dat is dan € 62,60 mevrouw’.
Twee briefjes van € 50,-- druk ik in haar handen.
Ze schrikt, deinst achteruit, verschiet van kleur en krijst: ‘oh nee, mevrouw! Dit is een pinkassa, u kunt hier alleen maar pinnen!’
Ik denk: gevalletje blond en geen verstand van geldverkeer?
Ik zeg: ‘ja, zal best. Maar dan moeten jullie wel zorgen dat er naast jouw pinkassa ook een kassa voor contanten open is!’
Ze blikt naar achteren, waar nét een kassière is gaan zitten en het rek van de beltegoeden opendraait … ‘ja maar die is open hoor!’
Ik zeg: ‘ja nu wel, maar toen ik hier aankwam was alleen jij open!’
Zij: ‘nou maar, u kunt hier alleen maar pinnen hoor!’
Ik denk: of heeft ze soms smetvrees?
Ik zeg: ‘ja dat weet ik nu wel!’
Moet ik ook nog op zoek naar mijn pinpas, grmbl!
‘De bon mee, mevrouw?’
Ik zeg: ‘ja graag!’
Al was het alleen maar om erop toe te zien waar al mijn geld blijft.
En het is een feit.
Plus geeft meer.
Ergernis.




dinsdag 1 juli 2014

Sta op

'Tudededudududelu' …'tudededudududelu'

Telefoon!

Ikke: “met de vrouw des huizes?”

Hallo? U spreekt met Prominent! Spreek ik met de vrouw des huizes of met de heer des huizes?

*I beg your pardon?*

Ikke: “u spreekt met de vrouw des huizes, ja?”

Oh dag mevrouw, ik denk dat ik u moet hebben. Zegt Prominent u wat?

Ikke: “heu … nee? Moet dat dan?”

Nou, dat is wel vreemd.

Ikke: “hoezo?”

Nou, u heeft in 2010 een sta-op-stoel bij ons gekocht. En ik wilde ff checken of de stoel nog steeds bevalt.

(wasda?) Ikke: “een sta-op-stoel?”

Ja, da’s een stoel die u praktische hulp biedt bij het opstaan?

*Peins*
*Denk*
Dingdong!


Ikke: “ach, ik denk dat u mijn schoonvader bedoeld, mijn man heeft destijds die stoel voor hem geregeld.”

Nou, ik dacht al, u klinkt nog best jong voor zo’n stoel.

(…)

In de verwachting dat meneer Prominent naar het telefoonnummer van mijn schoonouders gaat vragen, rommel ik alvast in de la op zoek naar het telefoonnummer.

Nou mevrouw, volgens mij heeft dit gesprek dan niet zoveel zin!

‘Tuut tuut tuut tuut!’

Nou ja zeg, wat nou prominent?
Ik zeg pertinent incontinent incompetent!