Pagina's

vrijdag 23 januari 2015

Fobisch

Het is vast de meest stompzinnige fobie waarvan je ooit hebt gehoord.
Maar ik heb het.
Een tankfobie.
Ik durf onze auto niet vol te gooien met het goudgele goedje.
Hoe dat zo gekomen is?
Nou …
Toen ik nog niet zo heel erg lang mijn rijbewijs had, scheurde ik vrolijk rond in de auto van manlief.
Dat was een grasgroene Simca 1307 ooit auto van het jaar 1976.
Op een dag, tijdens zo’n ritje, begonnen er ineens allerlei lampjes te branden.
En écht, ik was zo slim om te bedenken dat er misschien getankt moest worden.
Ik tankte bij een tankstation in Zwolle, even daarvoor was ik bij mijn ouders op bezoek geweest.
Voor mij was het de eerste keer dat ik ging tanken; zo moeilijk kon dat toch niet zijn?
Bij dat tankstation zette ik mijn meest hulpeloze blik op en het duurde niet lang voordat een jongeman mij te hulp schoot.
“Kijk, daar zit de dop van je benzinetank, die moet je open schroeven. En in dat gat daar gaat de benzine. Ik zal het wel even voor u doen”.
Dankbaar knikte ik naar de jongeman en betaalde keurig de rekening.
Daarna ging ik op weg naar huis, zo’n 25 km vanaf Zwolle.

Thuisgekomen, nam manlief vrijwel direct de auto mee. Maar eerst liep hij een rondje om de auto
dat doet hij standaard om daarna weer naar binnen te gaan.
“Watskeburt? Er lekt allemaal benzine langs de zijkant van de auto en de benzinetank is voor de helft leeg. Ik dacht dat je net getankt had?”
Oeps.
De behulpzame jongeman van het tankstation had de dop van de benzinetank er niet goed opgedraaid … en ik was onderweg ietsie benzine verloren
echt niet de helft hoor.
Waarschijnlijk was het ook de eerste keer van de jongeman.

Enfin. Ik wist al: tanken is niet mijn ding.
Als het even kan besteed ik dit uit aan manlief, die is er zo bedreven in.

Maar zoals altijd komt er ook een tweede keer. En die keer moest ik zelf tanken omdat manlief de griep had.
Tja … en als mannen de griep hebben, kunnen ze werkelijk he-le-maal niets.
Deze keer was het een tankstation met zelfbediening in ons eigen dorp. Ik vond het eigenlijk best goed gaan en was er trots op dat ik zelf onze Peugeot 306 van brandstof had voorzien.
Tot manlief de keer daarop weer ging tanken.
Daarvan teruggekomen trok hij mij aan de mouw: was het tanken de vorige keer goed gegaan?
Heu? Ja, best wel hoor! Hoezo?
Nou, volgens de eigenaar van het tankstation had ik toen tijdens het tanken behoorlijk op straat lopen smeren … pff.
Ons kent ons. Heel fijn, dat wonen in een dorp. Waar ook iedereen precies weet wie in welke auto rijdt.

En gisteren was ik opnieuw de pineut.
Vanaf mijn werk reed ik in onze Toyota Prius terug naar huis.
Al rijdende op de provinciale weg begint er ineens van alles te piepen.
Ik kijk op de benzinemeter en zie in de display dat ik nog maar 13 km kan rijden! Wha!
Het is wel zo dat onze auto dan over kan schakelen op de accu. Maar dan kan ik net zo goed lopend naar huis gaan …
Bijna op hetzelfde moment zie ik vanuit mijn ooghoek een tankstation tevoorschijn komen en ik gooi de richtingaanwijzer uit naar rechts.
Zelfbediening.
Ik klamp de eerste de beste man aan die ik zie en vraag of hij mij wil helpen.
Want
ik ben blond ik doe dat nooit en blablabla.
Blijkt dat de beste man daar helemaal niet werkt maar best bereid is mij te helpen.
“Kijk, daar steek je de pinpas in”.
Duh! Zó blond ben ik nou ook weer niet!
De man stopt de benzineslang in de benzinetank van mijn auto en laat hem daar vervolgens hangen.
Toedeledokie! Als hij een pet op had gehad, had hij eraan getikt.
Voorzichtig knijp ik in het handvat en warempel, d’r komt wat uit.
Maar na een minuut stopt ‘ie er al mee.
Ik kijk op het scherm en zie dat er maar 10 liter is getankt.
Ik probeer het nog eens, maar nee. Boem! Hij stopt er weer mee. Ik kan gewoon niet richten
en laat ook dat maar aan de mannen over.
Ik gooi het ding weer terug in z’n houder en vind het goed zo.
Al zit er maar iets in, thuiskomen zal ik!

En thuisgekomen ben ik.
Maar manlief snapt er helemaal niets van. Volgens hem had ik nog wel 100 km kunnen rijden. Terwijl in de display stond dat ik nog maar 13 km te gaan had.
Waarschijnlijk is er een lampje kapot en had er nog een ‘1’ voor de ‘13’ moeten staan.
Jemig. Wat een schrik. Om helemaal niets. Vrouwen en techniek, slechtste combinatie ooit.

En? Hebben jullie ook een dergelijke fobie?

16 opmerkingen:

  1. Ik zou zeggen, ga er weer gewoon voor de volgende keer, want zoals ik het lees doe jij nooit iets verkeerd hoor. De eerste keer was het die jongeman zijn schuld, de tweede keer de schuld van de pomp die waarschijnlijk lekte, en de derde keer de schuld van het display van de auto. Nou zo zou ik het thuis toch uitleggen als dit mij overkwam :-)
    Ik heb een 'autosnelwegfobie', zodra ik de oprit nader begint het....mijn handen klemmen zich rond het stuur en tegen dat ik aan de afrit ben staan mijn spieren stijf van de spanning. Ik rij nog liever 10 km om, erg hè :-).
    Fijne dag,
    groetjes, Vanessa

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan niet meteen een fobie bedenken maar niet graag tanken is een vrouwending. Ik heb er gewoon een hekel aan, al houdt het niets in. Ik wacht altijd met tanken tot het lichtje van de benzine knippert, pas dan ga ik....tegen mijn goesting maar het moet dan.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gelukkig heb ik alleen een fiets, zou ook niks voor mij zijn.

    Ik? Ehm. Jawel. Ik word gek als ik ongeverfd hout vast moet pakken, daar gruwel ik van. Spatels, pollepels, houten ijsstokjes, brrr...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb wel even gelachen om je verhaal, vind je niet erg hè? Tanken maakt me niets uit, net als autorijden niet, ik rijd en tank overal, ook bijvoorbeeld in Engeland of hier in de grote steden. Ik ben alleen niet dol op parkeergarages; maak er wel gebruik van, maar alleen als het niet anders kan.
    Nu zou ik met het openbaar vervoer kunnen gaan, maar daar heb ik nog een veel groter hekel aan (met uitzondering van de metro naar Rotterdam) dan aan parkeergarages, dus neem ik die maar voor lief.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. IK ben vooral altijd heel panisch als het bezinelampje op reserve springt. Alsof ik dan geen kilomter meer kan, wil direct tanken. Maar bij gas ipv benzine of in het buitenland ben ik ook blij als man er is om het ingewikkelde technische gedeelte te doen, haha.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Haha Desire, ik vind jou juist zo stoer!
    Ik tank ook alleen bij de pomp in ons dorp, als ik ergens anders moet tanken, wat gelukkig bijna nooit gebeurd zou ik eerst mijn man moeten bellen om te vragen wat voor brandstof er in moet haha.
    Dus ik ben ook een watje hoor en rijden op de snelweg doe ik ook niet graag.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. m'n vrouw is er ook niet echt gek op, maar ze doet het wel. En ze doet het ook goed, wat dus niet altijd van jou kon gezegd worden... :-)
    Ik kan me niet direct een fobie van mezelf bedenken, Desire.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Nou, je hebt wel driedubbele pech, zeg! Zelfs ik heb nooit gekkigheid gehad met tanken, terwijl ik daar in het begin wel bang voor was. Dan doe ik het altijd zo snel mogelijk nog een keer, zodat ik op een gegeven moment niet beter weet dan naar het tankstation te rijden. Volgens mij lag het NIET aan jou!
    Liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh ja... Dat had ik de eerste paar keren toen ik ging tanken ook. Nu ben ik iedere keer bang dat ik het verkeerde er ingooi ... Ik check de slang, naam en kleur vd slang wel drie keer voor ik daadwerkelijk tank hihi.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik heb geen fobie als jou met tanken maar ik tank bijna nooit. Omdat ik het gren leuk klusje vind. Dus bambi ogen op en met een pruillip aan tafel vertellen dat je nog moet tanken. Waarom manlief of oudste zoon direct roept, ik doe het zo wel....
    Jij hebt wel pech gehad met tanken. En met die 13 km zou ik m ook hebben geknepen....

    Groetjes Inge

    BeantwoordenVerwijderen
  11. hahaha ik hou d'r ook niet van! wil het geen fobie noemen en heb ook niet van die eh.. ervaringen zoals jij, maar ik laat het tanken hier ook - als het kan - aan vriendje over!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Misschien dat ik best zou durven te tanken. Rijles nemen niet...dat vind ik te eng.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Tanken is ook niet echt mijn dien, maar ik kan het wel. Ik laat het liever aan manlief over, zijn de kosten ook voor hem en dat komt mij wel heel goed uit! Ik ben altijd vreselijk bang dat ik het verkeerde goedje in de tank laat lopen.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Het moet je maar overkomen en weet je wat met mijn auto tanken is geen probleem maar met die van mijn man ben ik nog nooit gaan tanken

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik vond het vooral een vies werkje toen ik nog auto reed. Je kunt toch oefenen als je samen met je man rijdt, dan kan hij je controleren en zo nodig corrigeren, ben je zo van je fobie af verwacht ik. Mooi blogje!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ik hoor het al, je moet man worden, hihahaha...Of gewoon eens de hele dag als tank lady bij de plaatselijke tankstation gaan werken voor een dagje ;-).
    Angsten?, fobie?...niet echt, wel tijdens de vakantie wezen bergklimmen zonder touwen en niets, toen dacht ik wel even, stel dat het voetje op het randje van de rots nu weg glipt!!!, dan lig ik wel 20 meter lager....ja , wel even zo'n momentje gehad afgelopen week!!.
    Oja, verslag van Marokko is klaar hoor, ook een foto album en zelfs een movie..
    http://rinusrunning.punt.nl/

    BeantwoordenVerwijderen