Pagina's

zondag 3 mei 2015

De andere kant van het verhaal

Ik plaats niet vaak ‘zware’ dingen op mijn blog, ben meer van het luchtige.
Vandaag moet ik mijn ei kwijt.
Lezers die te maken hebben (gehad) met een dergelijke ziekte wil ik hiermee niet voor het hoofd stoten. Het is echter iets wat ik op dit moment in mijn leven meemaak en via mijn blog kan ik het enigszins relativeren.


(Stief)vader heeft longkanker in terminale fase.
Vorig jaar rond deze tijd werd bekend dat hij niet meer zo lang te gaan had.
Hij wilde ook niet meer behandeld worden, in de veronderstelling dat het niet lang zou duren eer hij zou komen te overlijden.
Echter, door veel bezoek, bloemen en kaarten kreeg hij veel aandacht en daar leefde hij enorm van op.
De astronautenvoeding en vele medicijnen -die hij aanvankelijk weigerde, maar die hij nu wél tot zich neemt- hebben de ziekte min of meer tot ‘stilstand’ gebracht. Er was een uitzaaiing naar het rechterbeen waardoor een kans op botbreuk kon ontstaan. Dit is verholpen door het plaatsen van een pin in het betreffende bot.

(Stief)vader kwam in mijn leven toen ik vier jaar was.
Mijn biologische vader was rangeerder bij de NS.
Toen ik drie jaar was, overleed hij aan de gevolgen van een bedrijfsongeval; hij kwam onder een trein terecht.
Moeder was daardoor twee weken van de wereld en aan ons kinderen werd verteld dat onze biologische vader in het ziekenhuis lag. Maar hij kwam niet terug.
Na een moeizaam herstel raakte moeder opnieuw in paniek.
Drie kleine kinderen in haar eentje op te voeden zag ze niet zitten, vooral financieel zou dat erg zwaar worden. Ze plaatste een advertentie in de krant en een ongeschoolde man stond een paar dagen later voor de deur. Om nooit meer weg te gaan.

(Stief)vader had van opvoeden geen kaas gegeten en verdiepte zich daar ook niet in.
Hij was in die tijd een man van hard werken en geld verdienen.
Kreeg hij zijn zin niet, dan verviel hij in kinderlijk gedrag en discussies loste hij op met grof taalgebruik en losse handen.
Hij schopte een keer mijn achterste bont en blauw omdat ik drie dropjes in plaats van twee had gepakt. Helemaal door het lint ging hij. Terwijl moeder een dagje uit was.
En wel meer van dat soort fratsen haalde hij uit.
Herhaaldelijk hadden moeder en (stief)vader ruzie. Vaak over ons. Vaak om jongste broer.
(Stief)vader voelde zich tekort gedaan en moeder koos altijd partij voor ons. Regelmatig dreigde hij zijn spullen te pakken om voor altijd te vertrekken.

Bij de eerste keer dat hij daarmee dreigde stonden we met z’n drietjes te bibberen op een slaapkamer waar we alles konden horen.
Moeder gilde op hysterische toon dat hij alsjeblieft niet weg mocht gaan, terwijl (stief)vader scheldend en vloekend een vuilniszak met spullen inpakte.
Maar hij ging nooit.
Toen zich dat meerdere malen herhaalde dachten we: waarom gaat hij niet gewoon?
Tuurlijk zijn er ook goede dingen geweest, de minder leuke dingen overheersen. De sfeer, de ruzies, dingen die niet mochten.
Daarbij werd ik gepest op school, dat werd gezien ‘iets lastigs’ wat vanzelf wel over zou gaan. Van een pestprotocol had men toen nog nooit gehoord.

Van die onstabiele jeugd heb ik jarenlang last gehad; door de jaren heen ondervond ik veel blokkades.
Pas later kwam het besef dat het karakter van (stief)vader zijn probleem is en dat hij en moeder er zelf voor kozen hun leven op deze manier te laten voortkabbelen. Toch heeft deze manier op ons een duidelijke stempel gedrukt.
Afgelopen jaren brachten we feest en –familiedagen zo goed als mogelijk met elkaar door. Met af en toe een ruzietje hier en een flinke scheldkanonnade daar.

Nu, door de ‘stilstand’ van (stief)vaders ziekte wordt zijn leven gerekt. Dit is uiteraard positief nieuws, maar heeft voor hem ook een minder leuk kant; het teruglopen van bezoek en aandacht.
Door het gebrek hieraan ontpopte (stief)vader zich in de afgelopen weken meer tot de vervelende man die ik in mijn jeugd meemaakte.
Een tijd geleden zat hij als een klein en driftig kind te stuiteren op zijn ziekbed … want hij kreeg niet genoeg aandacht ‘ja, wie is er hier nu ziek?!’
Als we hem of moeder niet snel genoeg bellen of bezoeken, dan worden wij gebeld met de mededeling dat het niet goed met hem gaat.
Gisteren ook weer een belletje: “het gaat niet goed met pa. Ik dacht ik bel maar want ik hoor maar niets van jullie.”
Wij uiteraard ongerust en schoonzus en jongste broer gingen er naartoe. Even later een whatsapp van schoonzus: “hij zit nu aan de koffie en heeft alweer babbels, ma is de hort op. Zoals wel vaker knapte hij ’s middags weer op.”

Het zet een domper op de dag.
De zin om hen te bezoeken ontbreekt. Erheen gaan, dat doen we heus.
Want natuurlijk heeft hij het zwaar, zoveel tijd heeft hij niet meer. Het kan binnenkort gedaan zijn.
Ook moeder heeft het best zwaar als mantelzorger. En daardoor maken ze veel ruzie.
Verwijten elkaar dingen over en weer, waar wij bij zijn. Echt heel ongemakkelijk.
Oudste broer treedt soms op als mediator, drukt hen op het hart vooral harmonieus met elkaar om te gaan.
Ik houd er iedere keer een naar gevoel aan over. Gelukkig heb ik steun aan beide broers en mijn gezin.

Maar snappen doe ik het niet. Waarom mensen in een dergelijke situatie zo met elkaar omgaan.

20 opmerkingen:

  1. Dat is tamelijk ernstig en moedig wat je daar vertelt en - hoewel ik iets dergelijks zelf nooit meegemaakt heb - ik kan me veel voorstellen van je gevoelens over je stiefvader. Naarmate je ouder wordt, lees je steeds meer van dit soort familiegeschiedenissen. Moeders die onzelfstandig door het leven gingen en snel weer 'aan de man' moesten/wilden, om vervolgens met de kinderen geen rekening te houden.
    Het hebben van een slecht huwelijk was in die tijd geen reden om uit elkaar te gaan omdat vrouwen dikwijls financieel afhankelijk waren. Dit heb ik van mijn moeders kant overigens ook meegemaakt, want mijn opa en oma hadden nou niet bepaald een goed huwelijk, hoewel er geen fysiek geweld aan te pas kwam (als grootouders waren ze trouwens heel plezierig).

    Je stiefvader heeft zich waarschijnlijk nooit gerealiseerd wat het betekende om kant-en-klare kinderen te krijgen toen hij met je moeder trouwde, was misschien wel helemaal geen grut gewend en vond die aandacht die jullie kregen van je moeder helemaal niets. Zijn reageren zal een soort jaloezie geweest zijn, denk je niet, en het laten zien wie er de baas was over jullie? Als ik jouw verhaal zo lees, valt je moeder ook het een en ander te verwijten, maar dat heeft zo weinig zin achteraf, want je kunt er niets meer aan veranderen.

    Je stiefvader is er ontegenzeggelijk beroerd aan toe, maar dat is geen reden voor hem om zich als een verwend kind te gedragen! Enige dankbaarheid jegens jullie allen is wellicht zelfs op z'n plaats.
    Ik heb makkelijk praten, maar als ik jou was, zou ik duidelijk zijn over hoe je over de situatie denkt en hem (hun) laten weten dat je behulpzaam wilt zijn als het écht nodig is, maar dat je niet met je laat spelen en je niet zult laten manipuleren. En dat je al helemaal geen getuige wenst te zijn van hun geruzie. Ik zou persoonlijk vertrekken als er ruzie gemaakt werd waar ik bij was.
    Stel je voor dat deze hele situatie nog een jaar duurt, dan kunnen ze jullie aan het einde van de rit oprapen, wat niet de bedoeling is, lijkt me.

    Kan er niet een soort hulp van buitenaf ingeroepen worden om jullie te ontlasten?

    Compassie is goed, noodzakelijk zelfs, maar er zijn grenzen........

    Ik wens jou en je familie heel veel sterkte en moed.

    Warme groet, Gerda

    BeantwoordenVerwijderen
  2. jeetje, wat een verhaal. en ik snap dat je dat even kwijt moet allemaal, het verleden zet het heden soms ook in een heel ander daglicht, en ik begrijp je dubbele gevoelens. wat zal het zwaar zijn voor je moeder ook. weet ook niet zo goed hoe ik er op moet reageren, ik wens jullie allemaal heel veel sterkte!
    dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Natuurlijk mag je hierover schrijven, het is allemaal niet niets.
    Ik herken er wel iets in ook, en was ooit ook nauw betrokken bij iemand met dezelfde ziekte die altijd zoveel mogelijk aandacht opeiste. Ook hij was dat gewoon zo gewend in zijn leven.
    Lastig mee om te gaan omdat je hoe dan ook géén schuldgevoelens over wilt houden na de onvermijdelijke dood . Een goed gesprek behoort meestal niet tot de mogelijkheden met mensen die dit in zich hebben, ze hangen dan makkelijk de zielenpoot uit en spelen op het gevoel.
    Ik vraag me af of een gesprek met je moeder iets kan oplossen, vraag háár waar zij behoefte aan heeft en wat de situatie voor haar draaglijker kan maken.
    Zorg dat je je naar haar toe niet schuldig hoeft te voelen , dan kan voor jou én haar misschien de zon weer een beetje schijnen. Over de gevoelens van je stiefvader zou ik dan maar minder wakker liggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heftig verhaal zeg, kan me je loyaliteit wel voorstellen, Ik herken dingen van je stiefvader in mijn eigen moeder. Daar heb ik nu de handen vanaf getrokken, omdat ik het niet meer kon opbrengen. Ik ging er echt aan onderdoor. Ik wens je sterkte in deze laatste periode van afscheid nemen. Volg je gevoel en niet je verstand, laat niet alles zomaar gebeuren.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel moedig van je om het te delen kan soms gedeeltelijk helpen als een soort van verwerken... Waarom.ze zo met elkaar omgaan ik zou het ook niet weten ben ook maar een buitenstaander vind het ook moeilijk om de juiste woorden aan je te geven .... Daarom een hartverwarmend schouderklopje en een heel lieve knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jouw jeugd lijkt akelig veel op de mijne.

    Gelukkig is mijn stiefvader wel weg gegaan en heb ik op een gegeven moment met hem gebroken.

    Ik vind het erg knap van je dat je überhaupt nog naar hem toe gaat, denk niet dat ik dat had gekund...

    Ik kan je niet zeggen wat je wel en niet moet doen, ik ben jou niet en ik ken niet de hele situatie, ken je stiefvader uit de stukjes die je schrijft, weet niet hoe hij irl zou reageren op bepaalde uitspraken.

    Is het geen optie om hem naar een hospice te brengen? Je moeder heeft dan wat lucht en hij krijgt 24/7 alle aandacht.

    Weet de huisarts van je moeder van de situatie af? Dit houdt toch geen mens vol zo?

    Sterkte jij, dikke kus.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik hoop ten zeerste dat het je opluchting gaf om dat verhaal hier te schrijven, een mens moet ooit voor zijn eigen welzijn eens het hart kunnen luchten.
    Mensen zijn vreemde wezens. Waarom doen ze wat ze doen? Angst voor wat komen gaat? De enige die het zouden kunnen zeggen zijn zij...maar ja, dat zal waarschijnlijk niet gebeuren.
    Ik ben heel blij voor je dat je steun hebt aan je broers en je gezin, je mag er niet aan denken dat je dat gedoe alleen moet verteren. {knuffel}

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Knap van je dat je je verhaal doet. Er is lef voor nodig om zo naar buiten te komen. Ik begrijp dat het je hoog zit. Het is goed dat jij weet dat het aan hem ligt, en niet aan jou. Dat je moeilijke jeugd geen keuze van je was, maar dat het je is overkomen. Pas als je je geschiedenis kent, kun je verder met je toekomst.
    Zoals ik het zie is je (stief)vader een dwingeland. Iemand die de rest naar zijn hand wil zetten. Voor je moeder is het ook moeilijk, maar zij heeft er zelf voor gekozen.
    Mijn complimenten dat je zelfs nog naar hem toegaat!
    Liefs en een knuffel
    Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  9. knap van je en erg dat jij en je broers zo'n jeugd gehad hebben :( maar ik snap dat ook niet, nee, je zou verwachten dat mensen juist meer aan elkaar hangen en elkaar steunen

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik kan me voorstellen hoe moeilijk het is om hier je verhaal te doen. Mijn vader was oorlogsinvalide, en is destijds in Nederlands Indië een been kwijt geraakt. Dat hebben we ons hele leven geweten, Hij liep met een stok waar ik menige klap van gehad heb. En iedereen had altijd alles gedaan behalve hij. Hij heeft er nooit echt mee kunnen omgaan. Ik herken hier veel overeenkomsten. Het klinkt hard, maar na zijn dood heb ik eindelijk rust gevonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Een beladen relaas. Ik kan begrijpen dat dut een enorme tweestrijd met zich meebrengt. Desalniettemin wens ik jiu en je familie veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Jeetje Desire wat een heftig verhaal! Ik had al eerder tussen de regels door begrepen dat het een moeilijke man is. Het zal voor jou wel opluchten om je verhaal eens hier te schrijven.
    Het zit je behoorlijk hoog wat heel begrijpelijk is.
    Juist in deze moeilijke fase in hun leven gaan ze door met hoe ze eigenlijk altijd met elkaar zijn omgegaan.
    Voor je moeder is het ook heel afschuwelijk om met zo'n dwingeland om te gaan. Wat zal ze wel niet naar haar hoofd krijgen als er niemand anders bij is?
    Ik denk niet dat er nu nog iets aan te veranderen is, daarvoor is het al te laat.
    Gelukkig heb je je broers en je lieve man en gezin als steun.
    Ik wens jullie veel sterkte!

    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Vervelend voor jullie kinderen ook... dat het allemaal op die manier moet. Vroeger en nu. Je hebt nu eenmal mensen die vooral aan zichzelf denken en ruzie schoppen, niet mijn type, maar ala.
    Ik heb ook gezien en gehoord dat het niet eenvoudig is om mantelzorger te zijn, je krijgt toch veel stank voor dank, bent altijd druk en niet met de meest vrolijke patienten. Die dan vervolgens opleven als er even iemand langskomt die ze anders niet zien - zodat het lijkt alsof de mantelzorger overdrijft dat patient niets kan en somber is... Sterkte voor jou en jullie allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hoe langer het duurt..hoe moeilijker het wordt denk ik.
    Iedereen is oververmoeid ..iedereen gaat er anders mee om.
    Er komen zoveel gevoelens kijken bij kanker...dat wordt wel eens onderschat.
    Hou je taai meis Xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  15. @lieve lezers,
    dank jullie wel voor de lieve woorden, tips en adviezen.
    In gesprek gaan met mijn (stief)ouders op het moment dat ze ruziën, heeft geen zin.
    Moeder is niet van het praten, althans niet als het hierover gaat.
    Gek genoeg praat ze wel graag over andermans ellende. Verder is ze erg bezig met wat andere mensen van haar denken, een beetje het schone schijn verhaal.
    Voor mij geen goed voorbeeld van een moeder, waardoor die normale moeder/dochter band waarschijnlijk mist (ook geen behoefte aan).
    Ondanks alles kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om hen te laten voor wat ze zijn.
    Ik ben geen haatdragend mens en kies liever voor de goede vrede.
    Vandaag was ik bij hen en alles lijkt weer enigszins in rustig vaarwater, dank zij een brief die oudste broer hen gestuurd heeft.
    Wel was duidelijk te zien dat (stief)vaders situatie achteruit gaat. Hij was stil en sufte steeds weg. Maar ging het gesprek over hém, dan gingen de ogen even open ... (stief)vader ten voeten uit.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Doen wat voor jou het beste werkt, dat is altijd goed! Sterkte!

      Verwijderen
  16. jammer dat mensen op deze manier moeten samenleven. Je moeder had wellicht weinig keuze, aangezien je stiefvader voor financiële redenen aangenomen werd. Er zouden toch andere oplossingen moeten zijn voor deze situaties...

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Hoofdzaak is dat je er later zélf vrede mee kunt hebben, ruzie met jezelf is veel érger dan met wie dan ook !

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wow wat een heftig verhaal Desiree. Helaas gingen die dingen vaker zo. Men trouwde dan niet meer uit liefde maar uit noodzaak. Je stiefvader wist dat maar al te goed, daarom kon hij dreigen om weg te gaan en zich van alles permiteren. Je moeder was afhankelijk van hem.
    Maar wat zul jij vroeger bang zijn geweest. Te klein om het goed te begrijpen. En als het pesten niet serieus wordt opgepakt dan voel je je vast heel erg eenzaam als klein meisje.
    Gelukkig trof je een goede man en heb je nuveen warm gezin. En heb je van de fouten van je moeder en stiefvader geleerd.
    Ik snap je maar al te goed. Tuurlijk is het naar dat die man ziek is. Dat gun je niemand. Maar dat je ervspontsan op visite gaat.... Mwahhhh niet echt. En als jedan voor je gevoel weer gedwongen wordt als er wordt gebeld..... Niet makkelijk. Denk aan jezelf meisje, loop jezelf niet voorbij.
    Goed dat je dit met ons wilde delen. Wens je veel sterkte toe en een dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Het is al weer enige dagen gelden dat je hier je hart gelucht hebt. Soms is dat heel goed en geeft het kracht om verder te gaan. Dat het nu nog altijd niet makkelijk is om je (stief)ouders terzijde te staan wil ik graag geloven. Volg je hart. Zolang je niet rancuneus handelt slaag je er vast wel in een juiste manier te vinden.

    BeantwoordenVerwijderen