Pagina's

donderdag 20 augustus 2015

Spinnetje

Toen een Australiër onlangs bij zijn meterkast moest, deed hij een niet zo’n fijne ontdekking. Er bleek een enorme wolfspin in de kast te zitten. Het dier werd vergezeld door honderden kleine wolfspinnen.

ENORME SPIN


Een foto van het enorme dier verscheen op Reddit, waar gebruikers vol afschuw reageerden. Op de afbeelding is te zien hoe het enorme dier het digitale scherm van de meter bedekt, terwijl allerlei babyspinnetjes rond de wijzerplaten krioelen.
In Australië leven meer dan 400 subsoorten van de wolfspin. De beet van de wolfspin is pijnlijk en giftig, maar niet dodelijk.


En ik dacht dat wij een grote spin in de kelder hadden ...



bron: metronieuws.nl


zaterdag 15 augustus 2015

Het geluk dat kinderen heet



Op mijn 29e werd ik voor het eerst moeder.
Het duurde even voordat ik zeker wist dat ik kinderen wilde, want ik had niet echt een leuk voorbeeld van een ideale gezinssituatie.
Moeder voedde ons zo goed als mogelijk op, maar niet meer dan dat.
De keren dat we gingen zwemmen in een recreatieplas of naar een pretpark gingen, zijn op één hand te tellen.
(Stief)vader bemoeide zich helemaal nergens mee, alleen met financiële kwesties kwam hij in beeld.
Met school, studies en behaalde prestaties bemoeiden ze zich praktisch niet (als we maar gewoon slaagden) en interesse tonen voor wat ons bezighield deden ze eveneens niet.
Geen bericht, goed bericht.

Zo werd mijn broer eens Oost Nederlands kampioen karate.
Maar denk je dat mams meeging naar de wedstrijd? Echt niet.
Broer kwam midden in de nacht thuis met een blauw oog en vertelde moeder vol trots dat hij deze mooie titel behaald had.
Moeder deed een oog open en zei: ‘o ja jongen? Nou dat is mooi’.

Manlief was er altijd al zeker van dat hij kinderen wilde.
Hij is 5 jaar ouder
en wijzer dan ik en door zijn stabiele, christelijke thuissituatie -waarin het heel normaal was dat alle 8 kinderen uit dat gezin netjes trouwden en als vanzelf ook kinderen zouden voortbrengen- wist hij echt wel zeker dat hij vader wilde worden.

Op het moment dat ik ‘zeker’ wist dat ik kinderen wilde (dat duurde toch nog zo’n 8 jaar na onze trouwdag in 1987) en stopte met voorbehoedsmiddelen, was ik ook meteen zwanger.
De zwangerschap verliep voorspoedig en ook de bevalling ging volgens het boekje.
Alleen borstvoeding geven was een lijdensweg.
Het kwam niet op gang, mijn tepels waren klein en gevoelig terwijl zoonlief aan de andere heel erg dorstig was.
Ik voelde me erg ongelukkig en zoonlief huilde aan één stuk door want honger. En ik huilde als vanzelf met hem mee.
Dus ging ik al snel over op flesvoeding. Niet dat het consultatiebureau daar over te spreken was … maar het was mijn lijf en ook mijn kind en ik had er toch zeker zelf wel iets over te zeggen.
Pas daarna kwam alles in rustig vaarwater en kon ik me overgeven aan dat gevoel wat babygeluk heet.

Nu lees ik de afgelopen dagen overal dat er onderzoek gedaan is naar geluk in relatie tot kinderen:
'Van kinderen wordt je ongelukkig' en 'Stop met baren, kinderen maken je minder gelukkig'.
Ai.
Da’s pittig.
Hoe denken jullie daarover?

vrijdag 7 augustus 2015

Wieder zurück

Heenreis naar Oostenrijk
Midden in de nacht om 03.00 uur vertrokken we.
Zo
achterlijk vroeg om de eventuele files te voorkomen.
Op de bekende, Duitse wegwerkzaamheden na verliep de reis zonder strubbelingen.
Manlief, oudste en ik wisselden om de beurt met rijden, zodat we ook om de beurt konden slapen rusten.
Jongste fungeerde als navigator van de bestuurder.

Aankomst
Ruim op tijd arriveerden we in Serfaus, een verbluffend mooi en toeristisch plekje in Tirol in district Landeck.
Dit plekje is bekend om het mooie skigebied.
Hoewel er veel aan gedaan wordt om dit vakantieplekje ook in de zomermaanden aantrekkelijk te maken, is het toch vooral in de wintermaanden een druk bezochte plaats vanwege mooie hoogtes en prettige afdalingen.

Ons appartement bevond zich net iets buiten het dorp met een mega mooi uitzicht op het gebergte voor ons.




De eigenaresse van dit complex was een zeer enthousiaste dame die er alles aan deed  om het ons naar de zin te maken.
Op een paar meter afstand vanaf ons appartement bevonden zich diverse kabelbanen, fietsroutes, wandelroutes en een sprookjesachtig meer.

We deden ons tegoed aan Oostenrijkse lekkernijen, maar ook bereidden we zelf maaltijden in de luxe keuken van het complex.
We wandelden, fietsten en zwommen ons door de vakantie heen bij een heerlijke gemiddelde temperatuur van 28 graden.

Terugreis
Deze verliep in het begin wat misselijkmakend.
Ten eerste was het pikkedonker.
Ten tweede reed manlief met een rotgang in haarspeldbochten naar beneden, met hier en daar flinke rempartijen.
Met als gevolg dat op gegeven moment de ramen open moesten omdat onze magen het niet eens waren met deze gang van zaken.
Na een uur manlief toch maar voorzichtig duidelijk gemaakt dat we een beetje kotsmisselijk waren …
Daarna reed manlief als ware hij de chauffeur van een touringcar
J

En nu
Ben ik alweer een week aan het werk en lijkt het of ik niet op vakantie ben geweest …