Pagina's

zaterdag 15 augustus 2015

Het geluk dat kinderen heet



Op mijn 29e werd ik voor het eerst moeder.
Het duurde even voordat ik zeker wist dat ik kinderen wilde, want ik had niet echt een leuk voorbeeld van een ideale gezinssituatie.
Moeder voedde ons zo goed als mogelijk op, maar niet meer dan dat.
De keren dat we gingen zwemmen in een recreatieplas of naar een pretpark gingen, zijn op één hand te tellen.
(Stief)vader bemoeide zich helemaal nergens mee, alleen met financiële kwesties kwam hij in beeld.
Met school, studies en behaalde prestaties bemoeiden ze zich praktisch niet (als we maar gewoon slaagden) en interesse tonen voor wat ons bezighield deden ze eveneens niet.
Geen bericht, goed bericht.

Zo werd mijn broer eens Oost Nederlands kampioen karate.
Maar denk je dat mams meeging naar de wedstrijd? Echt niet.
Broer kwam midden in de nacht thuis met een blauw oog en vertelde moeder vol trots dat hij deze mooie titel behaald had.
Moeder deed een oog open en zei: ‘o ja jongen? Nou dat is mooi’.

Manlief was er altijd al zeker van dat hij kinderen wilde.
Hij is 5 jaar ouder
en wijzer dan ik en door zijn stabiele, christelijke thuissituatie -waarin het heel normaal was dat alle 8 kinderen uit dat gezin netjes trouwden en als vanzelf ook kinderen zouden voortbrengen- wist hij echt wel zeker dat hij vader wilde worden.

Op het moment dat ik ‘zeker’ wist dat ik kinderen wilde (dat duurde toch nog zo’n 8 jaar na onze trouwdag in 1987) en stopte met voorbehoedsmiddelen, was ik ook meteen zwanger.
De zwangerschap verliep voorspoedig en ook de bevalling ging volgens het boekje.
Alleen borstvoeding geven was een lijdensweg.
Het kwam niet op gang, mijn tepels waren klein en gevoelig terwijl zoonlief aan de andere heel erg dorstig was.
Ik voelde me erg ongelukkig en zoonlief huilde aan één stuk door want honger. En ik huilde als vanzelf met hem mee.
Dus ging ik al snel over op flesvoeding. Niet dat het consultatiebureau daar over te spreken was … maar het was mijn lijf en ook mijn kind en ik had er toch zeker zelf wel iets over te zeggen.
Pas daarna kwam alles in rustig vaarwater en kon ik me overgeven aan dat gevoel wat babygeluk heet.

Nu lees ik de afgelopen dagen overal dat er onderzoek gedaan is naar geluk in relatie tot kinderen:
'Van kinderen wordt je ongelukkig' en 'Stop met baren, kinderen maken je minder gelukkig'.
Ai.
Da’s pittig.
Hoe denken jullie daarover?

21 opmerkingen:

  1. Ik heb geen kinderen (wil ze wel graag), maar kan er dus niet echt over meepraten. Denk dat het allebei z'n voors en tegens heeft. Ben wel heel erg benieuwd naar de reacties van mensen die wel kinderen hebben...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Met welke onnozele onderzoeken gaan ze zich nog al bezighouden? Ik was heel gelukkig toen mijn kinderen geboren waren, ik vond het zo bijzonder om die kleine, perfecte wezentjes te zien die uit mijn buik waren gekomen :-) Mijn eerste was een huilbaby, ik zal niet zeggen dat mijn geluk minderde daardoor maar ik heb toen dikwijls gevloekt omdat ik het miste om een nacht te kunnen doorslapen. Na een jaar (hoe hield ik het vol??) was dat over. Ik heb genoten van mijn kleine kinderen maar als ze ziek waren stierf ik telkens een stuk...vond ik zo zielig. De pubertijd, ook overleeft....al zei ik toen dikwijls: had ik dat geweten, ik moest er geen. Nu zijn ze volwassen, leven ze hun leven en mijn conclusie is: mijn kinderen hebben mijn 'geluk' niet geminderd. Integendeel, nu heb ik zelfs een schat van een kleindochter. Zonder kinderen geen kleinkinderen ;-) Geen kinderen bespaart je veel zorgen, wel kinderen bezorgen je vroegtijdig grijze haren :-) maar moest ik opnieuw kunnen beginnen met wat ik nu weet: ik deed het net hetzelfde, baren zou ik :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat ze zo iets gaan onderzoeken en dan promoten om' met kinderen te stoppen dat ze je ongelukkig maken dat gaat er bij niet in. Dat ze dat geld toch voor andere dingen gebruiken
    Mijn kinderen zijn een verrijking en een zonnetje. Natuurlijk zijn er soms ook de zorgen hebben we heel wat noten moeten kraken toen de diagnose werd gesteld moeilijke tijden waar we allemaal sterker zijn uitgekomen

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Één ding wist ik als jong meisje al heel zeker: "later word ik moeder!" En dat ben ik ook geworden, drie keer. En ik heb er nooit of te nimmer spijt van gehad. Ooit hoop ik oma te worden, maar daar heb ik niks over te zeggen ....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nou niet iédere vrouw zal gelukkiger worden van kinderen, ik wél! Raar onderzoek dat misschien wel goed van pas komt omdat Nederland een beetje uit z'n voegen barst. Maar dat dacht mijn generatie al in de jaren 60, Het is de reden dat wij het bij twee kinderen gelaten hebben, om ze een goed leven te kunnen geven.
    Maar wat heb ik (behalve natuurlijk ook wel eens zorgen) een geluk en plezier met ze beleefd, en daarna met m'n kleinkinderen ...en als toegift nu weer met m'n achterkleinkinderen. Gewéldig om die kleine mensjes zich weer te zien ontwikkelen, kleindochter in een moeder te zien veranderen. Allemaal zóveel leuker dan de verhoudingen in m'n eigen jeugd. Want mijn ouders hadden in de oorlogsjaren en kort daarna wel andere prioriteiten dan kinderen over de bol aaien, dát herken ik wel uit jouw jeugd, je best doen was normaal en niet meer dan je plicht!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Tegenover dit onderzoek staan er ettelijke die het tegenovergestelde beweren, zoals het m.b.t. allerhande onderwerpen gaat. Om eerlijk te zijn, lees ik ze niet eens.

    Ik heb (bewust) één kind, dat volgens mij een leuke jeugd gehad heeft. Zelf heb ik ook van hem genoten, maar er niet alles voor opzij heb gezet. Tegenwoordig lijken alle kinderen wel prinsjes en prinsesjes, zó worden ze naar de ogen gekeken. Dat is (dus) aan mij niet besteed.

    Sinds bijna twee jaar ben ik oma van een kleinzoon, wat ik erg leuk vind, ik geniet erg van hem. Het valt me wel op dat ik meer geduld met hem heb dan dat ik vroeger had met mijn eigen zoon.

    Ik geloof overigens niet dat je alleen maar gelukkig kunt zijn mét kinderen, volgens mij moet een mens z'n eigen levensgeluk daarvan niet laten afhangen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Tja, de een traag, de ander graag. Het lijkt een beetje de norm om kinderen te krijgen. Vrienden van ons wilden per se geen kinderen en veel mensen zeiden openlijk dat ze dat niet konden begrijpen. Ze hoeven het ook niet te begrijpen, het is hun keuze niet!
    Mijn jeugd had ook stukken beter gekund.
    Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mijn dochter is zwanger en ik wordt volgend jaar opa. Ik geloof niet dat je ongelukkiger bent als je kinderen hebt. Ik denk dat je eenzamer bent en wordt als je er geen hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ken ook situaties van oude (alleenstaande) mensen van wie de kinderen nagenoeg nooit komen. Dat lijkt me persoonlijk erger en eenzamer dan geen kinderen hebben.
      Leuk dat je opa wordt, ik vind oma zijn fantastisch.

      Verwijderen
  9. Ik ben supergelukkig geworden van mama zijn. Maar het is wel een beslissing die je weloverwogen nemen moet dnek ik, kan me ook voorstellen dat het voor sommige vrouwen in sommige levensafses/situaties geen goede keuze is. Ik vind ook dat als je ze wil er wel voor moet gaan (en dan hoef je niet 100% van je tijd er bovenop te zitten maar je snapt m'n punt. Niet zoals jouw ouders dus. Of 5 dagen kinderopvang en in het weekend bij oma...)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik heb het heerlijk gevonden om moeder te zijn en dat terwijl de eerste totaal niet gepland was. Het was niet de bedoeling, ik was geheel onvoorbereid, ik was nog erg jong, net 20, maar ik heb er geen moment spijt van gehad dat ik moeder ben geworden. Na de eerste kreeg ik een miskraam, maar gelukkig ben ik daarna toch nog een keer moeder geworden

    BeantwoordenVerwijderen
  11. weggegooid geld zo'n onderzoek....

    mijn 2 kinderen en mijn kleinzoon geven zin aan het leven

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Grappig hoe je die "en wijzer" in piepkleine lettertjes schrijft :p

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Mijn kinderen zijn het mooiste wat me ooit is overkomen. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar de balans is echt wel positief

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik weet dat er een dip is in de gelukscurve van echtparen als ze kinderen hebben. Maar dat wil niet zeggen dat je niet blij bent met je kinderen. Ik zou ze nooit willen missen.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Herkenbaar, je verhaal over je thuissituatie. Ging bij mij net zo. Ik ben zelfs alleen mijn examenpapiertje op wezen halen. En als je dan zelf kinderen hebt, kun je je dat echt niet voorstellen.
    Ik ben dolblij met mijn kinderen. Maar ergens kan ik me voorstellen dat je er ongelukkiger van word, want het geeft veel zorgen. Ik merk ook dat het best op me drukt nu ik er kind nr 3 bij heb, met de nodige problemen. Maar weglopen voor verantwoordelijkheden om het zelf gemakkelijker te hebben? Dat nooit.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. ik vind kinderen (en kleinkinderen) toch een verrijking van het leven hoor!
    Akkoord, het heeft beslist mindere en moeilijke momenten, maar over het algemeen is het toch positief.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik vind de twee krantenartikelen niet veel zeggend. Ten eerste stellen ze de cruciale vraag niet (werd je er ongelukkig van) omdat ze de aanname (!) doen dat mensen sociaal wenselijke antwoorden geven. Doe dan gedegen onderzoek en vind eerst uit of mensen dat inderdaad doen. Ten tweede lijkt het feit dat we met ruim 7 miljard zijn mij een indicatie zijn dat kinderen ook wel leuk kunnen zijn. Of je er gelukkig van wordt of niet? Dat ligt aan jou, je relatie, je leven en je kinderen. Niet aan 1 of ander onderzoek.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Mooi en vooral persoonlijk blog van je. Je kunt het je niet voorstellen als moeder zijnde he als je dat leest van jouw moeder als je broer oost Nederlands kampioen is geworden....
    Gelukkig lijk jij niet op je moeder. Je hebt vooral geleerd hoe het niet moet....
    Ik vind kinderen een verrijking. De onbevangenheid waarmee zij als ze klein zijn in het leven staan, de onvoorwaardelijke liefde die je voor ze voelt....
    Ik zou ze niet willen missen. ( al wil ik ze ook weleens achter het behang plakken hoor, pubers.... )

    BeantwoordenVerwijderen
  19. ik had niet zonder gewild. maar ik denk dat mensen die geen kinderen hebben, ook niet weten wat ze missen. dus ze denken mss wel dat ze gelukkig zijn (zijn dat wellicht ook), maar het geluk van onvoorwaardelijke liefde, het geschenk ervan, ik gun het iedereen!
    fijn dat jij, ondanks jeugd en twijfels, dit ook hebt!

    BeantwoordenVerwijderen