Pagina's

zaterdag 26 september 2015

Never Ending Story

Vol goede moed was ik afgelopen donderdag aan mijn werkdag begonnen.
Fijn geslapen, goed te pas, lekker op tijd uit bed en dus mooi op tijd op mijn werk.
Ik dacht: tjakka! Vandaag gaan we er eens flink tegenaan!
Op mijn werk checkte ik facebook. Ook mijn werkgever heeft een facebook-pagina en daardoor wordt ik prima op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen in de gemeente waarin ik werkzaam ben.

Op mijn eigen pagina kwam ik een artikel tegen waarop door één van mijn ‘vrienden’ gereageerd was en ik besloot het te lezen. Had ik het maar niet gedaan … ik schoot vol en de tranen drupten op mijn toetsenbord. Daarna was ik enige tijd niet in staat om de telefoon te beantwoorden. Ook het kennismakingsgesprek met mijn nieuwe manager verliep daardoor niet helemaal zoals ik me had voorgesteld.

In het artikel, afkomstig uit de Libelle(Daily) praat een moeder over de zelfdoding van haar dochter Fleur.

Een fragment:

Brief aan de pesters
“Ik was aan het werk toen de buurvrouw belde dat er mensen bij ons aan de deur stonden en dat de treinen langzaam reden. Was er soms iets aan de hand? Ik besloot voor de zekerheid even naar huis te gaan. Op de parkeerplaats bij mijn werk belde ik mijn man Eddy, die thuis was omdat hij nachtdienst had. Huilend nam hij de telefoon op, de agenten hadden het hem net verteld. ‘We zijn ons meisje kwijt’, zei hij. Ik weet niet meer hoe, maar ik ben zelf naar huis gereden. De hele weg zei ik hardop tegen mezelf: het is niet waar, het is iemand anders. Maar er stond inderdaad een politieauto op onze oprit. Ik was verdoofd, kon alleen maar huilen. Een paar uur later gingen we naar het mortuarium. Ik móest haar zien om het te geloven. Daar lag Fleur, ze was totaal beschadigd. We kwamen thuis met haar schooltas, ketting en horloge. Het horloge stond stil op het moment dat ze een einde aan haar leven maakte: 8.17 uur. In de schooltas vonden we haar afscheidsbrief, hij was gericht aan de pesters. Ik kan er niet meer tegen, ik wil hier weg. Voorgoed. Ook had ze tot in de puntjes beschreven hoe ze haar crematie wilde, met als belangrijkste verzoek dat er geen mensen van school mochten komen. Dit was geen opwelling, ze had er goed over nagedacht.”

Lees het hele artikel hier.

Dit raakt iedereen en uiteraard personen die zelf gepest worden of gepest werden.
Ik heb het als kind ook meegemaakt, hier en hier heb ik het erover gehad.
Getreiterd en gepest op zodanige manier dat ik er ’s nachts niet van kon slapen en iedere morgen buikpijn had voordat ik naar school moest.
Ik was bang dat mijn kinderen ook last zouden krijgen van pesterijen, maar gelukkig is dat nooit het geval geweest.
En hoewel ze er niet de kinderen naar waren, heb ik ze altijd op het hart gedrukt nooit en te nimmer iemand te pesten, je weet werkelijk niet wat dit met iemand doet.

Conclusie, ook door het verhaal van Fleur:
er wordt nog steeds onvoldoende aandacht besteedt aan pesten. Op de kleuterschool, de basisschool, het voortgezet onderwijs en zelfs bij volwassenen op het werk gebeurt het volop. En vlak ook het cyberpesten niet uit. Pesters zijn zo gewiekst dat ze hun slachtoffer(s) pakken op momenten dat niemand het merkt. En dat doen ze zowel verbaal als fysiek.
Leerkrachten besteden er zogenaamd aandacht aan, maar zien werkelijk niet wat er in een gepest kind omgaat.
“Ja hoor, uw kind mag altijd aangeven als het gepest wordt, het moet zelfs!”
Totdat het kind te vaak zegt dat het gepest wordt, het zal dus wel aan het kind liggen …
Waardoor het gepeste kind niet meer serieus wordt genomen.

Pesten kan leiden tot angsten en depressiviteit met zelfdoding tot gevolg, is dat soms niet serieus genoeg?!

En dan de Week Tegen Pesten... ineens wordt iedereen wakker geschud.
“Geen idee dat het zo erg was!”
En de volgende dag hebben ze het er niet meer over. Alsof het daarmee voorbij is.

Struisvogelpolitiek.

Pesten blijft tot het einde der dagen …



24 opmerkingen:

  1. Ik kan me voorstellen dat je daar dan meteen helemaal door van slag raakt. Ik zou er niet aan moeten denken dat een kind, want meer is het niet, zich daardoor van het leven denkt te moeten benemen. Brrrr.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vreselijk...Ik heb me toentertijd van school laten pesten. Dat was in 1974. In al die jaren is er niets maar dan ook niets veranderd. Mooie woorden spreken ze op alle scholen, maar aan woorden hebben kinderen die gepest worden niets.
    Misselijke kop in de krant. Die journalist heeft zeker zelf geen kinderen?
    Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Van school laten pesten ... dat die kleine etters dat voor elkaar kregen is te erg voor woorden. En die leerkrachten stonden erbij en keken ernaar :-(
      *dikke knuf voor jou*

      Verwijderen
  3. Jeetje Desire! Dat zo ineens alles van vroeger weer bovenkomt en voor jou nog wel op zo'n ongemakkelijk moment.
    Als je het zelf niet meegemaakt hebt (zoals ik), weet je niet hoeveel blijvende invloed pesten kan hebben op iemands leven, je kunt je het hoogstens proberen voor te stellen.

    Moet eerlijk toegeven dat 'Weken of dagen van' mijn interesse niet hebben, veel te hyperig. Wat je zegt, ze besteden er een week of dag aandacht aan en daarna vergeten ze het weer. Hoe oppervlakkig......

    Hopelijk ben je intussen weer wat opgekikkerd door jouw thuisfront.

    Fijne zondag, groet, Gerda

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat was een ongemakkelijk moment. Het moment dat vader Eddy via de telefoon tegen zijn vrouw zegt "We zijn ons meisje kwijt" ...ik schoot meteen vol.

      Verwijderen
  4. Vreselijk! En ondanks de campagnes van tegenwoordig blijft het maar door gaan, telkens weer :-( Als er weer een kind aan het station door leeftijdsgenoten in elkaar geklopt wordt, dan komt de discussie terug even op gang. Maar een oplossing...die is niet in zicht en die zie ik ook niet snel aankomen. Je laatste zin dekt de lading :-(

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En steeds meer zelfdodingen ... sommigen zó jong :-(

      Verwijderen
  5. Het is iets vreselijks, pesten. Maar de oplossing, die is volgens mij nog niet gevonden. Hoe druk scholen (bijv) soms ook bezig zijn met allerlei programma's... (Zou het al eerder moeten, heel vroeg in de opvoeding? Ik weet het niet. Ik hoop op een betere toekomst.)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oplossing ... heel vroeg in de opvoeding ... misschien ...

      Verwijderen
  6. Pesten is een behoorlijk lastig onderwerp omdat het niet alléén om de pesters gaat maar óók om de mensen die gepest wórden. Niet voor niks zijn er mensen die nooit gepest worden én mensen die altijd gepest worden, het lijkt dus óók iets te maken te hebben met de uitstraling van mensen. Misschien moet er nodig eens onderzoek gedaan worden waarom de ene mens wél en de andere niét gepest wordt.
    Waarom de éne dikke vrouw wél gepest wordt en de andere niét bijv.
    Maar natuurlijk blijft het belangrijkst dat we , net als jij, onze kinderen ervan doordringen dat pesten laf is en not done.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Onderzoek … alsof je daarmee geldige redenen verkrijgt om iemand wel of niet te pesten, gewoon niet pesten! Een bepaalde uitstraling (hebben), is bijvoorbeeld geen reden om iemand te pesten. Dik, dun, oud, grijs, mank, gehandicapt, lelijk, kaal, lang of een beetje gek … laat ze gewoon in hun waarde. Als mensen DAT eens zouden doen zijn we al een heel eind op de goede weg.

      Verwijderen
    2. Ja natuurlijk is dát het eerste en beste uitgangspunt maar het lijkt me toch nuttig om ook vanuit de pester zowél als "de gepeste" te proberen te achterhalen waaróm er gepest wordt.
      Als je weet waaróm het gebeurt kun je het beter bestrijden, zoals je ook ziektes beter kunt bestrijden als je weet waardoor ze veroorzaakt worden.
      Dat is perse géén vrijbrief geven om te pesten maar zou mensen kunnen helpen het te onderkennen en ook dát kan voor beide groepen van nut zijn.

      Verwijderen
    3. Laat ze dan het karakter van de pesters onder de loep nemen. Dáár zit het probleem. Degenen die pesten komen vaak zelf uit een onstabiele omgeving en botvieren hun frustraties op anderen onder andere door te pesten. Voor gepesten bestaan er ik-weet-niet-hoeveel trainingen en cursussen om (bijvoorbeeld) assertiever op te treden, meer kun je niet doen. Ja, een pil ontwerpen die, als je deze inneemt, maakt dat iedereen elkaar leuk en aardig vind ... nooit geen oorlogen meer ;-)

      Verwijderen
    4. Ja helaas, zo'n pil gaat niet lukken en het blijft een heel moeilijk probleem, natuurlijk wil géén enkele ouder dat z'n kind andere pest en zal ze dat ook leren, maar tóch worden nog regelmatig ouders onaangenaam verrast als hun kind een pester blijkt te zijn zonder dat ze dat wisten. Ook kinderen die zélf niet pesten willen zich vaak tóch niet duidelijk uitspreken tégen de pesters . Echt een moeilijk probleem met veel vragen zonder antwoord.

      Verwijderen
  7. Vreselijk en het blijft maar gebeuren niet ern week aandacht eraan geven maar het hele jaar altijd er alert voor zijn

    BeantwoordenVerwijderen
  8. die week tegen het pesten viel mij ook al behoorlijk tegen en je hebt gelijk, op scholen doen ze doorgaans veel te weinig. ze houden de verplichte praatjes, tekenen een (anti-)pestprotocol, maar verder.. onwijs triest verhaal ook, van fleur. ik denk dat iedere ouder de verantwoordelijkheid heeft om zijn/ haar kind(eren) te leren dat je met anderen om moet gaan zoals je ook graag wilt dat anderen met jou omgaan, maar wat zie ik helaas vaak dat dat niet gebeurt..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Met zo'n (anti)pestprotocol stelt een school zich veilig: "kijk! Wij doen er wat aan!" ... ja, op momenten wanneer het in de actualiteit is. En daarna ... is het maar een 'papiertje' waar niet naar omgekeken wordt. Voor bepaalde mensen is het blijkbaar heel moeilijk om lief te zijn voor een ander.

      Verwijderen
  9. ik ben zelf ook gepest geweest op school, maar geen hoofd op m'n haar die eraan dacht om toe te geven aan die pestkoppen. Het hangt er dus wel een beetje vanaf hoe sterk je zelf in je schoenen staat om pestgedrag gewoon te kunnen negeren.
    Dat het pesten op zich een wansmakelijke actie is, is evident. Ouders zouden er ook veel meer aandacht moeten aan geven vind ik, ook zij hebben daarin een grote verantwoordelijkheid. Men kan nu eenmaal niet alles op school steken. Aandacht zou er het hele jaar door moeten voor zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Geen hoofd op je haar nog wel ;-)
      Mij lukte het niet om m'n pesters te negeren. En dat kwam omdat ze (bijna) iedere dag om me heen zwermden met allerlei vervelende opmerkingen. Je hebt gelijk dat ouders er meer bovenop moeten zitten, keer op keer bij de leerkrachten moeten aankloppen. Helaas zijn sommigen daar wat gemakzuchtig in ...

      Verwijderen
  10. Ja , je hebt hier al wel eens eerder verteld dat jij een slachtoffer van het pesten bent geweest. Ik kan mij wel indenken hoe erg dat moet zijn, maar zelf heb ik er gelukkig geen ervaring mee. En ook mijn kinderen niet, want wat zou ik dat erg gevonden hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Stil van.... Wat een hefitig verhaal. Weet idd dat jij ook gepest bent in je jeugd. Dat laat wonden na...
    En als je zo'n verhaal onder ogen lrijget komt alles pats boem boven....

    X Inge

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Pesten, de impact is enorm..... en pesters beseffen dat niet. Gaëtan heeft er op school al over gesproken en dat was heel goed vond ik. Dat ze beseffen dat het niet hoort

    BeantwoordenVerwijderen