Pagina's

zaterdag 24 oktober 2015

Gebed zonder eind

Toen (stief)vader overleed, kon het met moeder twee kanten opgaan
- opleven en lekker vrolijk haar eigen leven gaan leiden of
- in een depressie raken.

Helaas is het laatste het geval.

Moeder was niet verdrietig toen (stief)vader overleed, eerder opgelucht.
Opgelucht omdat (stief)vader geen fijne man was, ze hadden ook geen fijne relatie.
Waarom die twee zoveel jaar met elkaar hebben doorgebracht is mij een raadsel.
Waarschijnlijk was dat uit gemak. Moeder bleef bij hem omdat dit financieel goed uitkwam.
(Stief)vader bleef bij moeder omdat hij op tijd zijn natje en droogje kreeg.

En moeder dacht een beetje egoïstisch: nu (stief)vader er niet meer is, kan ik mooi de band met mijn kinderen een beetje aanhalen.
Alsof ik daar -na al die ellendige jeugdjaren- om sta te springen.
Ze vergeet dat die band er - dankzij hun ‘fijne’ relatie- niet is en er ook nooit zal zijn.

Toen zij me vroeg om samen met haar een bril voor haar uit te zoeken zei ik ‘nee, geen behoefte aan’. Die kwam wel hard aan.
Had ik ‘ja’ gezegd dan had ik de week erop met haar naar de Ikea gemoeten. En de week daarna samen ‘gezellig’ naar de Intratuin.
En dat vréét energie.
Want moeder is geen gezellig type om mee op stap te gaan.
Op de vraag ‘hoe gaat het?’ antwoordt ze steevast ‘ach, gaat wel’. Of ‘ach, ik ben er nog hè?’
Ze is niet positief, ze heeft overal last van en alles is haar teveel.
‘Ze vragen me nooit of ik een keer op de koffie kom!’
Ma, je kunt ook gewoon zélf op de koffie gaan, hè? 
Geen ogenblik komt het in haar op om zélf dingen te gaan ondernemen. Ze wacht letterlijk achter de geraniums op haar einde. Wat eigenlijk nog best lang kan duren. Maar ze denkt van niet want ‘de één na de ander gaat dood’.

Ons een schuldgevoel aanpraten, daar is ze wel heel goed in.
‘Ik hoor maar niks van jullie, waarom komen jullie nooit?!’
Terwijl we regelmatig bellen.
En 6 dagen geleden hadden we nog best een gezellig etentje met z’n allen vanwege haar verjaardag.
Maar dat is ze blijkbaar vergeten.
Onlangs belde ze mij op met de vraag of ik haar ging helpen met haar verjaardagsvisite; hapjes klaarmaken, spullen klaarzetten.
Op een zodanige toon dat ik geen nee dorst te zeggen. Bang dat ze ontploft. Of zo.
Ook broer aan de telefoon, wat er met moeder aan de hand is? Ze doet zo raar en gooit zomaar de hoorn op de haak? Tja …

Ik schreef er al eens een gedicht over:

Ik vertel mijn verhaal
over mijn verdriet
hoe ik heb geleden
maar zij luistert niet

Gepijnigd kijkt zij mij aan
met ogen die mij niet zien
een schaduw trekt over haar gezicht
die van haar eigen misère misschien

Geen troostende woorden
geen blijk van medeleven
alleen haar persoonlijke grieven
lijken te herleven

Blind voor het leed van anderen
spuwt zij smart van lang geleden
mijn bestaan doet er niet toe
zij leeft niet in het heden

Verdooft door innerlijke onvrede
aangetast door zelfzucht
trekt zij zich terug in haar eigen wereld
waar zij eens naartoe is gevlucht



16 opmerkingen:

  1. D'r blijft jullie niet veel bespaard met die moeder- en (stief)vadersoap.
    Ik zou er (ook) recalcitrant van worden, van die mensen die zich overal een slachtoffer van voelen en op geen enkele manier zelf actie ondernemen.
    Persoonlijk zou ik zo nu en dan ingaan op een verzoek (één keer mee naar een winkel is tenslotte niet zo erg) maar daarna op m'n strepen blijven staan. Helemaal als je moeder zelf nog mobiel is.
    Zoals ik er nu over denk, moet ik er niet aan denken me afhankelijk op te stellen, van wie dan ook, brrrrrr.
    Erg verdrietig dat ze geen oog en oor heeft voor jullie en alleen maar met zichzelf bezig blijft.
    Ondanks alles, een fijn weekeinde.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ik kom uit een warm nest, voor mij is het moeilijk om er een voorstelling van te maken. ik zou volgens mij bang zijn dat ik later ergens spijt van zou krijgen. vind het knap dat je voor jezelf kiest na al die jaren

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat lijkt me een razend lastige situatie, zowel jij als je moeder zijn nog druk alle ellende aan het verwerken en hebben allebei behoefte aan warme aandacht die er naar beide zijde blijkbaar niet vanzelf sprekend is.
    Wat er niet is kun je ook niet geven zo simpel is het. Misschien lukt het in een wat later stadium om in een rustig gesprek het "waarom" van jullie allebei boven tafel te krijgen. Lees je stukje nog eens na,want eigenlijk benader jij zelf de situatie ook zonder iets positiefs te zien. Al is dat begrijpelijk, als je er écht nog iets van wilt maken, zowel voor jezelf áls voor je moeder moet je elkaar kunnen begrijpen en is dat "uitspreken "( zonder boosheid) nodig om een nieuw evenwicht mogelijk te maken zonder valse verwachtingen te wekken.
    Maar wie ben ik, ik ken jouw moeder natuurlijk niet maar ik zou je zo gunnen dat je een mooie, nieuwe band op kon bouwen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik waardeer je goedbedoelde poging om advies te geven en ik begrijp ook dat moeders zoals jij, die een goede relatie met hun dochter(s) hebben, hier met onbegrip tegenaan kijken. Er gaat natuurlijk een stuk geschiedenis aan vooraf, te lang om hier in een reactie uit de doeken te doen. Misschien moet jij het stukje waarnaar ik link nóg een keer lezen Rietepietz, wellicht begrijp je dan beter waarom het voor mij niet gemakkelijk is om deze situatie positief te benaderen. Ik heb dat meerdere malen geprobeerd overigens, maar het werkt voor geen meter als de ander terugvalt in een negatieve houding. Het feit dat die ander dan ook nog mijn moeder is, maakt de situatie gewoon erg vervelend.

      Verwijderen
    2. Daarom zeg ik ook "wie ben ik" , het stuk herinner ik me nog wel. Wat ik je alleen mee wilde geven is dat áls je er nog iets van zou willen maken je je moet realiseren dat dan éérst alle "oud zeer" van beiden kanten op tafel moet komen. Je kunt niet bouwen op een slecht fundament.
      Ik heb zelf óók geen geweldige moeder gehad, maar toen ik eenmaal volwassen was heb ik haar beperkingen leren zien en daarnaar gehandeld. Daar heb ik geen spijt van gehad want ik zou na haar dood zéker met een flink schuldcomplex gezeten hebben wanneer ik het anders gedaan zou hebben. .

      Verwijderen
  4. Moeilijk om.het me voor te stellen en ik moet zeggen dat ik een beetje Tessa haar mening deel en wil er nog bij zeggen dat je best doet waar je je goed bij voelt

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Weet je, ik krijg zowaar medelijden met je moeder. Uit 'gemakzucht' heeft ze je jeugd verpest en zelf zal ze ook niet gelukkig geweest zijn al die jaren. Nu (stief)vader er niet meer is wil ze het roer omgooien, gelukkig worden liefst in het gezelschap van haar dochter. Toch immens triest dat ze niet inziet dat haar dochter teveel schade heeft opgelopen in de loop der jaren waardoor haar 'wens' niet in vervulling zal gaan. Ik begrijp best hoe jij je voelt, ik denk dat ik in dezelfde situatie even hard zou zijn. Niet alles wordt op 1, 2, 3 vergeven en vergeten.
    Je gedicht schetst mooi de situatie door jouw ogen gezien. *knuffel*

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Desire, ik heb je link ook even terug gelezen en ik vind dat je een hele sterke vrouw bent!
    Het valt niet mee om je moeder het hoofd te bieden als ze zich altijd in de slachtofferrol begeeft.
    Ze zal waarschijnlijk nooit iets positiefs opmerken, jullie doen het nooit goed.
    Een moeilijke vrouw om mee om te gaan.
    Ik denk dat je er in moet berusten, hoe moeilijk dat ook is.
    Af en toe bellen en langsgaan, meer kun je niet doen.
    Het gedicht vind ik heel mooi, je onmacht komt duidelijk naar voren.
    Liefs en sterke!
    X Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oh, die ene zin: "spuwt zij gal van lang geleden." Die is totaal van toepassing op mijn moeder. Altijd alleen maar met zichzelf en met vroeger bezig. Terwijl haar heden heel fijn is.
    Ze praat ook met twee monden. Als er visite is, is het een en al gezelligheid. Is ze positief en goed gemutst. Zodra we onder elkaar zijn (vader, moeder, ik) is ze een bonk chagrijn. De Klaagmuur valt bij haar in het niet.
    Mijn vader legt zich erbij neer. De jaren die ze samen nog hebben wil hij niet vergallen door nu nog ruzie te gaan maken.
    Ik leg me er niet bij neer. Mijn moeder zal niet meer veranderen. Het enige wat ik kan veranderen is de manier waarop ik met haar omga. En dat is haar zoveel mogelijk ontwijken omdat ik daar het meeste baat bij heb. Tien minuten bij mijn moeder in een ruimte en ik heb een energie-dip. Ze zuigt me in no-time leeg.
    Mijn vader is een schat en ik weet precies hoe laat ik moet bellen om hem aan de telefoon te krijgen en niet mijn moeder.
    Wil ik naar mijn ouders gaan, dan neem ik mijn man mee, want dan doet ze gezellig.
    Mijn jeugd met haar was niet fijn maar ik blijf niet in vroeger hangen. Ik kijk wel uit. Ik heb aan het heden al mijn handen vol ;-)
    Ik hoop dat je man en kinderen achter je staan. Als dat zo is, heb je niets te verliezen, hoe hard het ook klinkt.
    Blijf geloven in jezelf en dat je aan jezelf mag blijven denken omdat jij de baas over je eigen leven bent.
    Liefs en een dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  8. bijzonder spijtig als je zo'n jeugd beleeft met je ouders.
    Het lijkt me echt geen voorbeeld om te volgen.
    Maar ik twijfel er ook niet aan dat de band met jullie kinderen hartelijker zal zijn dan wat jij als kind beleefde, Desire.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. IK begrijp je héél erg goed. Maar ik kom dan ook uit een vreemd nest. Ik zou er net zo in staan als jij. Ze was er nooit voor jou en nou moet jij er wél zijn voor haar? Haha. Liefde werkt zo niet.
    Sterkte jij!
    (kliefje)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. mooi gedicht vanuit je standpunt...

    maar ik vraag me af hoe je moeder er over denkt...

    niet alles is zwart/wit bij relaties

    prettige dag gewenst

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Moeilijk voor jou en de omgeving maar ook voor haar. Dat ze zo'n karakter heeft, en nu helemaal na de verandering in haar leven... kan me voorstellen dat ze heel alleen voelt. Maar ja, de relatie tussen jou en je moeder was ook al behoorlijk verziekt, begrijp ik.Jammer hoor. Ik ga graag met mijn moeder even een bril kopen of de intratuin, maar dat is dan ook een heel ander type...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Als je ouder wordt worden je nare kantjes ook erger. En egocentrischer.
    Je moeder denkt te licht over jouw jeugd en die van je broer. Haar smart is belangrijk en jouw grvoelens doen er niet toe.
    Mijn moeder heeft ook een paar keer een zware depressie gehad. Verder heb ik wel een goede band met haar maar tijdens haar depressies gaat alles alleen maar over haar. Al ligt mijn vader met hartklachten bij de huisarts, dan roept ze nog: dat ik nu zo ziek ben....

    Ben ervoor in therapie gegaan omdat ik dan ook boos en vol onbegrip reageerde. Mij heeft het geholpen. Begrip opbrengen voor een situatie wanneer ze niet zichzelf is. Maar nogmaals, verder heb ik een gwarme jeugd gehad.
    Jouw moeder is al heel lang niet zichzelf. Misschien kun je een keer met haar gaan praten. Wat zij zich herinnert van jullie jeugd. Zonder verwijten.
    Of heb je dat al gedaan?
    Take care!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Mijn moeder vrat ook zoveel energie...maar ik ben blij dat ik er ondanks alles aan het eind toch beter mee om kon gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. De wrevel spat van het scherm. Ik herken het wel een beetje. Ook ik had geen fijne relatie met mijn moeder. Ik heb het omgaan met haar als een maatschappelijke verantwoordelijkheid gezien. Veel leifde was er niet bij, wel plichtmatig handelen. Zolang ik dacht dat ik deed wat ik moest doen kon ik er goed mee leven. Ik ben doodgegooid met: later zul je er nog eens spijt van krijgen. Maar dat later is na 20 jaar vast al aangebroken en ik heb nergens spijt van. Ik heb mijn plicht gedaan en dat voelt goed. Meer kon ik niet doen.

    BeantwoordenVerwijderen