Pagina's

woensdag 9 december 2015

Vrede op aarde

OMG! De weken vliegen voorbij, we zitten al bijna in het jaar 2016!
Een bewogen jaar was het.
Voor ons, maar daarnaast waren er natuurlijk de schokkende gebeurtenissen voor iedereen in de hele wereld.
Ik maak me zorgen om de toekomst en zelfs oudste vraagt zich af of nieuwgeboren wereldburgers wel een kans maken in deze tijden van (zinloos) geweld.

Zelf is hij ondertussen druk met nietsdoen.
Ah nee, dat is niet helemaal waar. Hij gaat naar de sportschool en doet af en toe wat huishoudelijke klusjes voor moeders.
Daarnaast is hij druk bezig met stageplannen voor volgend jaar.
Hij is driftig op zoek naar een stageplaats bij een bedrijf in het buitenland waar hij zijn kennis kan uitbreiden op het gebied van commerciële economie.
Dit heeft nog heel wat voeten in de aarde.
Mocht hij een bedrijf vinden waar hij zijn stage kan volgen, dan moet hij ook nog op zoek naar huisvesting. Bovendien moet hij het een half jaar in zijn eentje zien te rooien.
Ik ga hem in ieder geval missen.

Jongste is net weer terug van een week bivak.
Hij zat een week in training op een vliegbasis in Nederland in verband met zijn opleiding luchtvaarttechniek voor Defensie.
Twee nachten bivakkeerden hij en zijn maten in een tentje in de buitenlucht en twee nachten brachten ze door in een soort van barak met stapelbedden.
Geen mobieltjes, afgesneden van de buitenwereld.
Overdag werden ze blootgesteld aan allerlei ontberingen, waaronder een barre voettocht van 8 km met 25kg aan bagage op de rug.
Vrijdagavond was hij kapot maar ‘maakt me niet uit, daar worden we hard van’, aldus jongste.
Zijn liefje was blij dat hij terug was en voelt zich ondertussen maar wat veilig bij hem
want een grote kerel is hij ook.

Manlief wordt geteisterd door rug- en heupklachten en krijgt af en toe een flinke spuit in de billen om de boel te ontspannen.
Op de één of andere manier overspant hij zijn spieren waardoor deze rug- en heupklachten ontstaan.
Toch blijft hij fietsen en schaatsen en wandelt hij dapper iedere avond een half uur met mij door het dorp.

Zelf ondervind ik trouwens ook de gevolgen van het ouder worden.
Hardlopen doe ik nog trouw 2x in de week, maar helemaal soepeltjes (ver)loopt dat niet.
Ook ik voel mijn rug, heupen en knieën wanneer ik ’s morgens de trap naar beneden neem.
Onder luid gekraak en met twee handen tegelijk aan de trapleuning loop ik naar beneden, anders kukel ik regelrecht naar beneden.
Verder heb ik nog de behandeling/plaatsing van een voortandimplantaat in het verschiet en er moet een kroon in mijn gebit geplaatst worden. Daar gaat weer een wortelkanaalbehandeling aan vooraf dus joepie! ik kan mijn lol op … en mijn portemonnee ook
L

Nu eerst maar eens focussen op de kerstdagen, die schijnheilige is tenslotte het land weer uit.
We deden niets aan Sinterklaas, al jaren niet meer omdat mijn kleintjes inmiddels grote pubers zijn.
Desondanks kon ik het niet laten om een chocoladeletter in hun schoen te stoppen.

Dit jaar gaan we met kerst ‘het’ dobbelsteenspel doen.
Dit wordt normaliter gespeeld tijdens het gezellige sinterklaasavondje, maar mijn familie is anders dus gaan we het ook anders doen haha!
We vieren het bij moeder en nemen allemaal wat lekkere hapjes mee.
Mijn schoonzus wilde er een tapasgebeuren van maken maar het familiemotto is ‘wat de boer niet kent’ en ‘veel eten’… we gaan dus ook gewoon aan de gehaktballen, gevulde eieren, ham met monchou/knoflook en wraps met zalmfilet.
Moeder maakt een pan groentesoep en daarnaast mag het stokbrood met kruidenboter natuurlijk niet ontbreken.
Manlief heeft aangeboden een appeltaart te maken en oudste wil wel een kwarktaart maken, want die was de vorige keer ook erg goed gelukt.
Ik zeg 24 en 25 december, here we come!

En jullie allen wens ik fijne, en vooral vredige kerstdagen.

dinsdag 1 december 2015

Het Goede Doel

Ik ben best gul. En geef aan bijna ieder goed doel.
Mocht ik denken dat ik daarmee instanties daadwerkelijk steun.
Maar soms gaan deze instanties te ver.

Zo ging vorige week op een avond de voordeurbel. Op een fijn tijdstip ook.
Ik er naartoe want de rest bleef uiteraard zitten.
Ik trof een blonde, engelachtige dame in een oranje pak aan de deur, iPad in d’r hand.

‘Hmmm wat ruikt het hier lekker … u heeft zeker net gegeten?’ aldus de engel.
Ik was inderdaad net de resten van mijn spaghetti aan het wegslikken.
Hm ja .. u wilt?
‘Wij (ze was alleen) zijn van Stichting KiKa, dat kent u vast wel?’
Jazeker.
‘Mooi, dat scheelt weer een hele hoop tekst en uitleg.
Wij willen het onderzoek voor kinderen met kanker onderscheiden van die van de volwassen mens met kanker en daarvoor is geld nodig. U kunt zich voorstellen dat een kind een andere behandelmethode nodig heeft dan een volwassen mens. Wij willen vanavond, iedereen uw straat, vragen om een donatie van € 4,00. Daarmee is het zieke kind al veel geholpen’.

Dat klonk allemaal heel erg integer.
Ik was in principe om en wilde mijn portemonnee pakken om € 4,00 in een tot nu toe onzichtbare collectebus te gooien.

‘Nee’, zei de engel, ‘het gaat via mijn iPad. Ik registreer hierin uw gegevens’.

Hmmm … oké.
Ze had mijn naam en adresgegevens al ingevoerd.
Toen wilde ze mijn bankrekeningnummer.
‘Het mag ook zonder IBAN-nummer ervoor hoor!’
Bankrekeningnummer?
Voor een éénmalige gift van € 4,00?

‘Nee, mevrouw dat begrijpt u verkeerd. U geeft hiermee toestemming aan ons om iedere maand
€ 4,00 van uw rekening af te schrijven’.

Dan begrijpen wij elkaar inderdaad verkeerd, daar ga ik niet mee akkoord.

‘Maar mevrouw, u kunt ten alle tijde opzeggen. Gewoon even naar de website, gewoon naar dat tabblad en gewoon aangeven dat u ons niet meer wilt steunen’.

Dat gewone opzeggen, daar heb ik slechte ervaringen mee. Voor je het weet zit je een half jaar aan zo’n ‘automatische’ afschrijving vast.

Dus engeltje, je wist mijn gegevens maar gewoon van je iPadje en ik gooi mijn donatie de volgende keer gewoon in de collectebus voor de kankerbestrijding!

Met beduusd gezicht loop ik de woonkamer in.

‘Ben je er weer ingetrapt, mam?'

Dit keer niet … hoewel ik een zwak heb voor engeltjes.